நல்ல வளர்ப்பு = பாலியல் வன்முறை ஒழிப்பு..

நம் பேப்பர்காரர்களுக்கும் டிவிக்காரர்களுக்கும் எப்போதும் பக்கத்தை நிரப்ப, நேரத்தை கடத்த ஏதாவது ஒன்று கிடைத்துவிடுகிறது. தேர்தல், தேர்தல் முடிந்தால் டெங்கு, அது முடிந்தால் ஜாதி கலவரம், பின் கொஞ்சம் கூட ரிலாக்ஸ் பண்ண டைம் கொடுக்காமல் அடுத்தடுத்து நடக்கும் பாலியல் வன்முறைகள், அதுபோக ஆல்-டைம் அட்டெண்டஸ் கொடுப்பதற்கு இருக்கிறது நமது மின்சார பிரச்சனை. ஆனால் அவர்கள் வரிந்து கட்டிக்கொண்டு இதைப்பற்றி எல்லாம் செய்தியும் விவாதமும் போடுவது பக்கத்தை நிரப்பவும், தங்கள் சர்குலேஷனை கூட்டுவதற்காகவும் தானே அன்றி ஒருவருக்கும் சமுதாய அக்கறையோ கவலையோ இல்லை. அவர்கள் தரும் ஒவ்வொரு செய்திகளிலும் கூட, “இன்னும் அடுத்து எங்கே இது மாதிரி நடக்கும்” என்கிற எதிர்பார்ப்பும் அசிங்கமான தேடலும் தான் இருக்கின்றன. பொறுப்போடு யாரும் அணுகுவதில்லை. சரி, பத்திரிகை தொலைக்காட்சியை குற்றம் சொல்ல நான் இந்த பதிவை எழுத வரவில்லை. அவர்கள் வியாபாரிகள், அப்படித்தான் இருப்பார்கள்.

நாம், ஒரு குடிமகனாக, நம் வீட்டில் நம்முடன் பிறந்திருக்கும் சகோதரிகளுக்காக, நம் காதலிக்காக, அம்மாவுக்காக, மனைவிக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்? என்பதை எனக்கு தெரிந்த பாமர வழியில் சொல்லலாம் என்றிருக்கிறேன். கண்டிப்பாக உங்களுடைய வழியில் உங்களுக்கு தெரியும் தீர்வுகளையும், என்னுடைய கருத்துக்கு இருக்கும் எதிர்கருத்தையும் பதியுங்கள். எங்கோ டில்லியிலோ புதுவையிலோ நடப்பது அது அல்ல இது, நாம் வீட்டில் இல்லாத போது நமக்கு தெரியாமல், நம் உறவினரோ அல்லது நண்பர் மூலமாகவோ நம் வீட்டு குழந்தைகளுக்கு கூட நடக்கலாம், நடக்கிறது. இது தான் இன்றைய கலாச்சார சூழல்.

ஒரு சின்ன கணக்கெடுப்பை பார்த்துவிட்டு கட்டுரைக்குள்ளே செல்லலாம். 70% பெண்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் ஒரு முறையாவது பாலின வன்முறைக்கு ஆளாக்கப்படுகிறார்கள். இந்தியாவில் ஒவ்வொரு 34 நிமிடத்திற்கு ஒரு வன்புணர்வு நடக்கிறது, 16நிமிடங்களுக்கு ஒரு முறை ஒரு பாலியல் வன்முறையோ அத்துமீறலோ நடக்கிறது, ஒவ்வொரு 12 நிமிடத்திலும் ஒரு பெண் கொடுமைப்படுத்தப்படுகிறாள். இதெல்லாம் வீட்டிற்கு வெளியில் தான் நடக்கிறது, அதனால் தான் பெண்களை குறிப்பிட்ட நேரத்திற்கு பின் வீட்டை விட்டு வெளியில் செல்ல வேண்டாம், வேலைக்கு செல்ல வேண்டாம் என சொல்கிறோம் என பேசுபவர்கள் கொஞ்சம் பொறுக்கவும்.

வரதட்சணை கொடுமையால் 78நிமிடங்களுக்கு ஒரு சாவு நடக்கிறது,  45%மணமான பெண்கள் அடித்து உதைக்கப்படுகிறார்கள், அப்படி அடித்து உதைக்கப்படுபவர்களில் 75% பெண்கள் தற்கொலைக்கு முயல்கிறார்கள், 55% பெண்கள் அடியும் உதையும் திருமண வாழ்வில் நடக்கும் சாதாரண விசயம் தான் என்று நம்புகிறார்கள், 77% ஆண்கள் மனைவி தாங்கள் சொல்வதை கேட்காத போது தங்கள் ஆண்மையே கேலிப்பொருளாக ஆக்கப்படுவதாக நினைக்கிறார்கள். பெண்களை தெய்வம் என்று போற்றும் நாம் தான் தெய்வத்தை கருவறைக்குள் அடைத்து வைப்பதை போல் பெண்களையும் வீட்டிற்குள் இருக்க சொல்கிறோம். அப்போது தான் வெளியில் இருக்கும் ஆபத்து அவர்களை அணுகாதாம். வீட்டிலேயே இவ்வளவு கஷ்டங்களுக்கு ஆட்படும் அவளுக்கு வெளியில் வேறு தனி வன்முறை வேண்டுமா? இது தான் நம் குடும்ப வாழ்க்கையின் நம் கலாச்சாரத்தின் லட்சணம்.

இந்த கணக்கெடுப்புகள் எல்லாம் ஏதோ ஒரு வித தைரியத்தில் வீட்டில் யாரும் யாரும் இல்லாத போது சில பெண்கள் சொன்னதாக இருக்கும். இன்னும் சொல்லாமல் பயந்து போய், பயமுறுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கும் பெண்களை எல்லாம் சேர்த்தால் நாம் எளிதாக நூற்றுக்கு நூறை எட்டி விடலாம். படிப்பில் மட்டும் அல்ல, நம்மிடம் அடிபட்டு மிதிபட்டு காலத்தை கழிப்பதிலும் பெண்கள் என்றுமே முன்னோடி தான். இங்கிலீஷ் விங்கிலீஷ் படத்தில் ஸ்ரீதேவி இன்னொரு ஆணின் பால் அன்பு வைத்திருக்கிறார் என்பதையே பொறுத்துக்கொள்ளாத ஆண்கள் தான் ’முதல் மரியாதை’சிவாஜி காதலை கை தட்டி ரசிக்கிறார்கள்.

ஒரு வீட்டில் பெண் குழந்தை பிறந்து உறவினர்கள் வந்து குசலம் விசாரித்து “ச்சோச்சோச்சோ, பொம்பள புள்ளையா பொறந்திருச்சா?” என்று சொல்லும் போதே டைட்டில் கார்டு போட்டு ஆரம்பித்துவிடுகிறது பெண்களின் மீது நாம் செலுத்தும் வன்முறை. அவள் வளரும் போது உறவினர்கள் என்னும் பெயரில் வரும் காமுகர்களில் இருந்து, பள்ளியில் ஆசிரியர்கள், உடன் வேலை செய்பவன் என்று தெரிந்தவர்களும், சாலையில் செல்லும் போதும், பேருந்திலும், மின்சார ரயிலிலும் நசுங்கும் போது தெரியாதவனும் அவளை ஒவ்வொரு விதத்திலும் இம்சிக்கிறான். பொறுபான ஆண்கள் இதற்கு சொல்லும் காரணம் என்ன தெரியுமா? பெண் மோசமாக ஆடை உடுத்துகிறாள், அவள் இரவில் தனியாக வருகிறாள், ஊசி இடம் கொடுக்காமல் நூல் நுழையுமா? என்பது போன்ற சூப்பரான கருத்தாழமிக்க கேள்விகள்.

இப்போது இவ்வளவு வக்கனையாக பேசும் நானும் ஒன்றும் யோக்கியன் இல்லை. கிட்டத்தட்ட மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன் கலாச்சாரம் என்னும் பெயரில் நான் எழுதிய கட்டுரையை படித்து பாருங்கள், நான் எப்படி இருந்திருப்பேன் என்று புரியும். நானும் பெண்களை மட்டுமே இது போன்ற வன்முறைகளுக்கு குற்றம் சொன்னவன் தான். ‘ஆண் என்றுமே பெண்ணை விட ஒசத்தி தான்’ என்று என் அம்மா, சகோதரி, தோழி என்று எல்லோரிடமும் திமிராக பேசியவன் தான்.  தோழி ஒருவர் 2012ன் முடிவின் ஒரு அர்த்த ராத்திரியில் தன் தூக்கத்தையும் என் தூக்கத்தையும் கெடுத்து ’ஆண்கள் தங்களை அறியாமலே இது போன்ற பெண்ணடிமைத்தனத்தை சார்ந்து வளர்க்கப்பட்டுவிட்டனர்’ என்பதை தெளிவாக புரிய வைத்தார்.

உண்மை தானே? கொஞ்சம் யோசித்துப்பாருங்கள், ஆணாகிய நாம் வளர்ந்த பின் நண்பர்களோடு எங்கும் போகலாம், எப்போதும் வரலாம், இரவு சினிமாவுக்கு செல்லலாம், ஓட்டலில் தனியாக சென்று உண்ணலாம். ஆனால் இதையே ஒரு பெண் செய்தால்? நம் அம்மாவே அவளை, “ச்சே என்ன பொம்பள இவ?” என்று ஏசுவார். இது தான் இன்றைய சூழல். நான் ஒரு ஆடை எடுக்க வேண்டுமானால் அது எனக்கு பிடித்திருக்கிறதா, என் நண்பர்களுக்கு பிடித்திருக்கிறதா என்று பார்த்தால் போதும். ஆனால் ஒரு பெண்? அவள் ஊரில் இருக்கும் ஒவ்வொருத்தனுக்கும் கண்ணை உறுத்தாத அளவுக்கு அவள் ஆடை உடுத்த வேண்டுமாம், சொல்கிறார்கள் நம் புரட்சியாளர்கள்.

ஒரு ஆணுக்கு கவர்ச்சியாக ஆடை உடுத்தியிருக்கும் பெண்ணை பார்த்தால் உணர்ச்சி பொங்குகிறதாம் அதனால் அவளை பாலியல் கொடுமைக்கு ஆளாக்குகிறானாம். ஆனால் நான் பார்த்த வரை கேள்விப்பட்ட வரை எவனும் கவர்ச்சியாக (கவர்ச்சிக்கு அளவுகோல் என்ன?) ஆடை உடுத்தியிருக்கும் பெண்ணை நோண்டியதில்லை. தான் உண்டு தன்  வேலை உண்டு என்று பள்ளிக்கும் கல்லூரிக்கும் அலுவலகத்திற்கும் செல்லும் பெண்களை தான் தொந்தரவு செய்கிறான். பெண் என்றால் அவனை பொறுத்தவரை கறிக்கடையில் தொங்கும் ஒரு மாமிச துண்டு, அவ்வளவு தான். ஒரு துண்டு கறிக்காக காத்திருக்கும் வெறி நாயும், ஒரு அல்ப வாய்ப்புக்காக காத்திருக்கும் ஆணும் ஒன்று தான்.

இது போன்ற குரூரங்கள் நடக்காமல் இருக்க நம் அறிவாளிகள் சொல்லும் தீர்வுகளை பாருங்கள், ‘பெண்கள் இரவில் வெளியில் நடமாடக்கூடாது”, ”இறுக்கமான அங்கங்கள் வெளிப்படுத்தும் ஆடை அணியக்கூடாது” என்பது போன்ற புரட்சிகரமான கருத்துக்களை சொல்கிறார்கள். அதாவது, உங்கள் வீட்டில் கொசு இருந்தால் நீங்கள் வீட்டிற்கே செல்லக்கூடாது என்பது தான் இவர்களின் தீர்வு. வசதியாக சிறு மாணவிகளும், வீட்டில் இருக்கும் குழந்தைகளும் பாலியல் வன்முறைக்கு ஆட்படுவதை பற்றி இவர்கள் வாய் திறக்க மாட்டார்கள். திறந்தால், தாங்கள் மறைக்க முயலும் ஆண்களின் லட்சணம் தெரிந்துவிடுமே?

பாலியல் வன்முறைகளுக்கு முழு  முதல் காரணம் ஆண்கள் தான். தில்லியிலும், பாண்டியிலும், இன்னும் செய்தியில் சொல்லப்படாத இண்டு இடுக்குகளிலும் நடக்கும் வன்முறை யாரோ ஒரு சில ஆண்களுக்கும் சில பாவப்பட்ட பெண்களுக்கும் இடைப்பட்டவை அல்ல. அவை நம் வளர்ப்புமுறை நம்மிடம் கேட்கும் கேள்விகள். கொஞ்சம் யோசியுங்கள், எந்த பெண்ணை ஒரு சில வயதுக்கு பிறகு ஆண்களிடம் சகஜமாக பேச அனுமதித்துள்ளோம்? இன்னும் சில பல பள்ளிகளிலும் கல்லூரிகளிலும் ஆணும் பெண்ணும் பேசிக்கொண்டால், அபராதம், அபாலஜி, என்று அல்பத்தனமாய் நடந்துகொள்கிறார்கள். கேட்டால் கல்லூரியின் ஒழுக்கத்திற்காக செய்கிறார்களாம். அவர்கள் செய்வது ஒரு தற்காலிக தீர்வு. அழுத்தி மூடி மூடி வைத்தால் எங்கோ ஒரு பக்கம் திடீர் வெடிப்பு வரும் என்பது இயற்கை. தடுத்தால், ‘ஏன்?” என கேள்வி கேட்கும் வயது. வகுப்பில் ஆசிரியர் முன் ஒழுக்கமாக நடிக்கத்தான் இந்த மாதிரி ஒழுக்கமான பாடசாலைகள் கற்றுத்தருகின்றன. வெளியில், கூட்டத்திலோ இருட்டிலோ, அவன் அந்த அழுத்தத்தையெல்லாம் அசிங்கமாக பெண்களிடம் காட்டத்தான் செய்வான்.

பாலியல் வன்முறை குற்றங்கள் குறைய வேண்டுமானால் முதலில் பள்ளிகளும் கல்லூரிகளும் அதை விட முக்கியமாக வீடுகளும் மாற வேண்டும். கெட்ட வார்த்தைகள் அனைத்தும் பெண்களை மையப்படுத்தி இருக்கும் சமூகத்தில், வீட்டில் அப்படிப்பட்ட வார்த்தைகளை பேசும் போது தானாகவே பெண்களை பற்றி மட்டமான எண்ணம் தான் வரும். “பொம்பள பிள்ள அடக்க ஒடுக்கமா இரு”, “இப்படியே ஒரு வேல செய்யாம இரு, நாளைக்கு வரப்போறவன் இடிப்பான்” என்று அன்றாடம் வீட்டில் பேசும் வார்த்தைகள் தான் இவை. ஆனால் வீட்டில் அவளுடைய தம்பிக்கோ அண்ணனுக்கோ இதை கேட்கும் போதே, பெண் என்பவள் தனக்கு கீழ் தான், தனக்கு சேவகம் செய்யத்தான் என்கிற எண்ணம் வந்துவிடும். பெற்றோர் பிள்ளைகளை பேதம் இல்லாமல் வளர்க்க வேண்டும். ஒழுக்கம் என்பதை ஆண்களுக்கும் போதிக்க வேண்டும். ஒரு பெண் என்பவள் தன்னை போல் ஒரு மனித ஜென்மம் என்பதை புரிய வைக்க வேண்டும். எந்த ஒரு மாற்றம் என்றாலும் அது தன்னிடம் இருந்தும் தன் வீட்டில் இருந்தும் தான் ஆரம்பிக்க வேண்டும். அது போல் தான் இதுவும். ஒரு பெண்ணை மதிக்க, அவளின் உணர்வுகளை புரிந்து கொள்ள, அவளிடம் எப்படி பழக வேண்டும் என சிறு வயதில் இருந்தே ஆண்களுக்கு கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும்.

பெண் குழந்தைகள் இருக்கும் வீட்டில் அந்நியரோ, உறவினரோ, நண்பரோ யாராக இருந்தாலும் அவர்களை நம் குழந்தைகளோடு தனியாக இருக்க அனுமதிக்கவே கூடாது. பெண் பிள்ளைகளுக்கு சொல்லிக்கொடுக்க வேண்டும், தவறான தொடுதல்கள் இருந்தால் நம்மிடம் உடனே சொல்லச்சொல்லி.

அடுத்ததாக பள்ளி. பள்ளி நிர்வாகங்கள் முதலில் ஆண் பெண் என பிரிக்காமல் அனைவரையும் மாணவர்கள் என்று மட்டும் பார்த்தால் தான், விடலைக்காதல், ஆசிட் ஊற்றுவது, வீட்டிற்கு அசிங்கமாக மொட்டைக்கடிதாசி போடுவது, ஃபோனில் டார்ச்சர் பண்ணுவது போன்ற பிரச்சனைகள் இல்லாமல் போகும். ஆண் பெண்ணை சகஜமாக பாலின வித்தியாசம் பார்க்காமல் வளர்க்க வேண்டும். இன்றைய சீர்கெட்ட சமுதாய சூழலில் இது கொஞ்சம் கடினம் தான் என்றாலும், வேறு வழி இல்லை. இதை செய்தால் தான் ஊர் உருப்படும். கல்விக்கூடங்கள் ஒன்றை புரிந்து கொள்ள வேண்டும், “மாணவன் தவறு செய்யாமல் இருக்க வேண்டுமா? அல்லது நல்லவனாக இருக்க வேண்டுமா?”. ஒருவனை நல்லவனாக உருவாக்குங்கள், அவனுக்குள் இருக்கும் மிருகத்தை குச்சியால் காயப்படுத்திக்கொண்டே இருக்காமல் அதை அவனிடம் இருந்து அகற்றுங்கள்.

வீட்டிலும் பள்ளியிலும் ஆண் பெண் உறவு சரியாக இருந்தால் தான் சமூகத்தில் பாலியல் வன்முறைகள் மறையும். அதற்கு முதலில் இப்போதிருக்கும் சினிமாவை குழந்தைகள் பார்க்காமல் இருக்க வேண்டும்.. ஏனென்றால் சினிமாக்காரர்களை ”இப்படி எடுக்காதே, சமுதாயம் நாசமாகிறது” என்று சொன்னால் அவர்கள் ஒவ்வொரு பத்திரிகையாக, ஒவ்வொரு டிவி சேனலாக வந்து அளந்துவிட்டுக்கொண்டிருப்பார்கள். சில நடிகைகளே இப்படி பேசுவது தான் கொடூர காமெடி. இதில் “சென்ஸார் தான் இருக்கிறதே?” என லாஜிக்காக கேள்வி வேறு. அவர்கள், தாங்கள் கறுப்பு நிற ஸீ த்ரூ சேலை அணிந்து மழையில் நனைந்து ஆடியதை, கேமரா தங்கள் வளைவுகளை அளவெடுத்ததை, ஹீரோ ஆம்லெட், பம்பரம் விட்டதை என எல்லாவற்றையும் மறந்து விடுகிறார்கள். பெண்கள் என்றாலே கோழிக்கறி கடையில் ரெக்கை விரித்து தொங்க விடப்பட்டிருக்கும் சதைகள் தான் என சித்தரிப்பதில் நம் சினிமாவிற்கு தான் அதிக பங்கு. சினிமாக்காரர்கள் தங்கள் பொறுப்பை உணர்ந்து ஒழுங்காக படம் எடுக்க வேண்டும். அல்லது, தன் குழந்தை ஒழுக்கமாக வளர வேண்டும் என நினைக்கும் பெற்றோர் குழந்தைகளை படம் பார்க்காமல் தடுக்க வேண்டும். சுய ஒழுக்கம் என்பது எல்லோருக்கும் வர வேண்டும். அது வளர்ப்பினால் தான் முடியும். ஒரு பெண்ணை தவறாக பார்க்கும் போது எந்த இடத்தில் தன் குடும்பத்தினரை நினைத்துப்பார்த்தால் தெரியும், நாம் எவ்வளவு அசிங்கமான காரியம் செய்கிறோம் என்று.

என்னை பொறுத்தவரை இது தான் தீர்வு. நான் சொல்லும் தீர்வெல்லாம் உடனே நடக்க சாத்தியமில்லை. இன்னும் குறைந்தது பத்தாண்டுகள் ஆகும். வீட்டில் பெற்றவர்கள் முதலில் குழந்தை வளர்ப்பு பற்றி புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சுயஒழுக்கத்தை, ஆண் பெண் சமம் என்பதை சொல்லி சொல்லி வளர்க்க வேண்டும். பள்ளி, கல்லூரிகள் எட்டாம் வகுப்பு முதல் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு வரையும், கல்லூரி காலம் முழுதும் அவர்களை எப்படி கண்ணியமாக நடத்த வேண்டும் என்பதை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இந்த சினிமா, அதை விடுங்கள், நம் பிள்ளைகள் எப்படி வளர வேண்டும் என்பதை சினிமாக்காரர்கள் தீர்மானிக்காத அளவுக்கு நாம் தான் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். இப்போதைக்கு சினிமாக்காரர்களுக்கு பொறுப்பு வராது.

இனியும் இது ஆணின் தவறு பெண்ணின் தவறு, என்று மாற்றி மாற்றி குற்றம் சொல்லாமல், இனி தவறு நேராமல் இருக்க என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை யோசித்து நம் வளர்ப்பு முறைகளில் வீட்டிலும், வெளியிலும் மாற்றம் கொண்டு வந்தால் நிச்சயம் பாலியல் வன்முறை என்பது முற்றிலும் குறைந்து விடும் என்பது தான் என் கருத்து. நண்பர்கள் தயவு செய்து பின்னூட்டங்களில் இது சம்பந்தமான உங்கள் கருத்துக்களை இடுங்கள்.

மின்வெட்டு - The Beginning..

நண்பர் இளவரசன் (Don Ashok) அருமையாக எழுதியிருந்த ”மின்வெட்டு இனிமையாய் இருந்த காலம்!” என்னும் பதிவைப் படிக்கும் என் சின்ன வயது மின்வெட்டு ஞாபகங்களும் வந்துவிட்டன.. அவர் அனுமதியுடன் அந்த பதிவிற்கு பார்ட்2 அல்லது என் பாணியில் ஒரு ரீ-ரைட் என்றும் எடுத்துக்கொள்ளலாம்..

அப்போதெல்லாம் முழு ஆண்டுத் தேர்வு விடுமுறையின் போது மட்டும் தான் கரெண்ட் போகும். பங்குனி, சித்திரை, வைகாசி மாதங்களில் தான் தண்ணீர் தட்டுப்பாடும், மின்வெட்டும், வெயிலும் வாட்டி எடுக்கும். முழுப்பரிட்சை விடுமுறையில் நாங்கள் (தெரு நண்பர்கள்) சின்ன சின்ன அச்சாபிஸ், கட்டிங் ஆபிஸ், தாள் பிரிக்க என்று எதாவது வேலைக்கு செல்வோம். அந்தக்காசில் தான் அடுத்த வருடத்திற்கு ஆகும் புத்தகச்செலவு சுமையில் பாதியை குறைக்க முடியும் அப்பாவுக்கு. சில ‘ஓனர்’கள் ‘மே’ கடைசியில் சம்பளத்திற்கு பதிலாக நோட்டு புத்தகங்களே வாங்கி கொடுத்து விடுவார்கள். சரி, சிவகாசி கதையை இன்னொரு பதிவில் பார்க்கலாம், இப்போது அந்த மின்வெட்டு அனுபவங்களை பேசலாம்.

மின்வெட்டு பெரும்பாலும் மதிய நேரங்களில் தான் இருக்கும்.. 1-3, அல்லது 2-4 மணிக்கு தான் கரெண்ட் போகும். அப்போது தான் எங்களுக்கு மதிய உணவு இடைவேளை விடுவார் கட்டர்/ப்ரிண்டர் (இவர்கள் அச்சாபிஸில் மேனேஜர் கேடர் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள்). சாப்பிட தெருவிற்குள் நுழைவோம். 6அடி அகலம் தான் எங்கள் தெரு. இரு பக்கத்திலும் பெண்கள் வரிசையாக உட்கார்ந்து கெட்டு (தீப்பெட்டி, மத்தாப்பு பெட்டி) ஒட்டிக்கொண்டிருப்பார்கள். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் நடந்த விசயம் எல்லா வீட்டிற்கும் தெரியும் நேரம் அது தான். கரெண்ட் இருக்கும் போது பெரும்பாலும் டிவி இருக்கும் வீட்டிற்குள் எல்லா பெண்களும் அமர்ந்து கெட்டு ஒட்டிக்கொண்டு அமைதியாக நாடகத்தை பார்த்து விளம்பர இடைவேளையில் நாடக விமர்சனத்தை செய்வார்கள்.

மதிய நேரங்களில் பிள்ளைகள் வேலையில் இருந்து வருவதை பார்த்ததும் தங்கள் கதைகளை தற்காலிகமாக நிறுத்திக்கொண்டு பிள்ளைகளுக்கு சோறு போட வீட்டிற்குள் வருவார்கள். ஆண்கள் காலையிலேயே சோறு எடுத்துக்கொண்டு ஃபேக்டரிக்கோ அச்சாபிஸுக்கோ போய் விடுவார்கள். என் ஆச்சிக்கு மதியம் கரெண்ட் போனாலே மிகவும் கோவம் வந்துவிடும். அப்போது நம் மந்திரா பேடி குடும்பப்பாங்காக நடித்த ஹிந்தி டப்பிங் “சாந்தி” என்னும் சீரியல் மிகப்பிரபலம். மதியம் ரெண்டு மணிக்கு போடுவார்கள். சரியாக டைட்டில் கார்டு போடும் போது கரெண்ட் போய் விடும். ‘இனி இரண்டு மாதங்கள் அந்த நாடகம் பார்க்க முடியாதே’ என்கிற கடுப்பில் இருப்பார். 

சாப்பிட்டு விட்டு கரெண்ட் வந்தவுடன் வேலைக்கு போனால் போதும் என்பதால் நாங்கள் எல்லோரும் ஒன்றாக பேசிக்கொண்டிருப்போம். பெரும்பாலும் நேத்து நைட்டு அப்பா அம்மா போட்ட சண்டை, பரிட்சை ரிசல்ட் என்பது பற்றியே எங்கள் பேச்சு இருக்கும். பரிட்சை ரிசல்ட் பற்றி பேசும் போது எல்லாருக்குமே கண்ணில் ஒரு பீதி இருக்கும். “பெயில் ஆயிட்டேன்னா இந்த கம்பெனிலேயே வேலைக்கு சேந்துரலாம்னு இருக்கேன்”னு என்று வருங்காலத்திற்கும் சேர்த்து யோசித்துக்கொண்டிருப்போம். 

4மணிக்கு வர வேண்டிய கரெண்ட் சில சமயங்களில் 3.30க்கே வந்துவிட்டால் “யுக்” என்னும் சுதந்திர போராட்ட  நாடகத்தை சிறிது நேரம் பார்த்துவிட்டு வேலைக்கு திரும்பிவிடுவோம். நாங்கள் வேலைக்கு புறப்பட்டவுடன் பெண்கள் மீண்டும் கெட்டு ஒட்ட ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். சாய்ந்திரம் 6 அல்லது 7 மணிக்கு வேலை முடிந்துவிடும். சில நேரங்களில் அவசர வேலை இருந்தால், நைட்டு வேலை பார்க்க விருப்பப்படுபவர்களை இருக்க சொல்வார்கள். அதற்கு தனியாக் O.T கிடைக்கும். நாங்க யாரும் இருக்க மாட்டோம்.. ஏழு மணிக்கே கிளம்பி வீட்டிற்கு வந்துவிடுவோம். அப்போது தான் 8 மணிக்கு கரெண்ட் போகும் போது நிறைய விளையாட முடியும் என்பதற்காக..

மாலை வீட்டுக்கு  வரும் போதும் பெண்கள் தெருவில் ஒட்டிக்கொண்டு தான் இருப்பார்கள். தங்கள் கணவன்மார்களும் அப்பாமார்களும் வர வர ஒவ்வொரு பெண்ணாக தங்கள் வீட்டிற்குள் செல்வார். தினமும் ஃபேக்டரி வேலை முடிந்து வரும் என் தாத்தா எங்கள் வீட்டில் இருக்கு அரிக்கேன் லைட்டை அழகாக துடைத்துக்கொண்டிருப்பார். ’இத இப்படி கஷ்டப்பட்டு தொடைக்குறதுக்கு, பேசாம மெழுகுவர்த்தி வாங்கிராம்’னு நினைத்தாலும் பயந்துகொண்டு அவரிடம் சொல்ல மாட்டேன். எப்படா கரெண்ட் போகும் என்று 8மணி வரை காத்துக்கொண்டிருப்பேன். அதற்கு முன் வெளியே போனால் தாத்தாவின் குரல் வரும் “எங்கடா ஆட்டம் போட ஓடுற? ஒழுங்கா வீட்டுக்குள்ள இருக்க முடியலயா?” என்று. இப்போது மணி 8..

கரெண்ட் கட் ஆகும். உடனே தெருவெங்கும் ஓஓஓவென சத்தம் கேட்கும் எல்லா வீட்டிலும் இருந்து. “கரெண்டுக்காரன் போயிட்டான் கரெண்டுக்காரன் போயிட்டான்” என்று கத்திக்கொண்டே ஒவ்வொரு வீட்டில் இருக்கும் சிறுவர்களும் வெளியில் குடு குடுவென ஓடி வருவொம்.. பெரியவர்கள் தங்கள் வீட்டில் இருக்கும் கட்டிலை தெருவில் போட்டுக்கொண்டு கையில் ஒரு விசிறியையும் எடுத்து வீசிக்கொண்டு அமர்ந்திருப்பார்கள். எங்களுக்குள் இன்று என்ன விளையாடலாம் என்று விவாதம் வரும். எங்கள் ஃபேவரைட் விளையாட்டுக்கள், ஒளிந்து பிடித்து, பாட்டுக்கு பாட்டு, கழுதைப்பட்டம். கழுதைப்பட்டத்தில் தான் அறிவுக்கு வேலை இருக்கும். சுற்றி அமர்ந்து கொண்டு ஒரு படத்தின் முதல் எழுத்தை ஒருவர் சொல்ல வேண்டும். அடுத்த அடுத்த ஆட்கள் அந்த எழுத்தில் ஆரம்பிக்கும் படத்தை எல்லாம் மனதில் ஓட விட்டு அந்த படத்தின் பெயர் தன்னோடு முடியாமல் இருக்குமாறு பார்த்து ஒவ்வொரு எழுத்தாக சொல்ல வேண்டும். ஒருவர் ‘கா’ எனறு ஆரம்பித்தால் ரெண்டாவது ஆள் ‘த’ என சொல்கிறார். இப்போது நான்காவதாக இருப்பவனுக்கு லேசாக பீதியாகி விடும். மூன்றாமவன் “ல” என சொல்லிவிட்டால் தான் ‘ன்’ என சொல்லி படப்பெயர் தன்னோடு முடிந்து விடும். அப்படி முடிந்துவிட்டால், கழுதைப்பட்டத்தில் தனக்கு “க” என்னும் பட்டம் கிடைக்கும். அதனால் அவன் எப்படி தப்பிப்பது என யோசிக்க வேண்டும். மூன்றாமவன் “ல” என சொன்னாலும் நான்காவதாக இருப்பவன் “ன்” என சொல்லி ’தொடரும்’ என சொல்லி விட்டால் அந்தப்படத்தின் பெயரில் இன்னும் மிச்சம் இருக்கிறது என அர்த்தம். நான்காவது ஆள் தப்பித்தான். ஆனால் அந்த வட்டத்தில் இருக்கும் எவனோடாவது படப்பெயர் முடியும். அவனுக்கு “க” எனும் பட்டம் கிடைக்கும். இப்படியே “க”, “ழு” என்று ஒவ்வொரு எழுத்தாக கூடிக்கொண்டே போகும். யார் முதலில் “கழுதைப்பட்ட”த்தை முழுதாக பெறுகிறாரோ அவர் மற்ற எல்லோரையும் கழுதை போல் சுமந்து கொண்டு தெருவில் செல்ல வேண்டும். என்ன ஒரு அற்புதமான விளையாட்டு?!

விளையாடி களைப்படைந்ததும் எல்லோரும் சாப்பிட தயாராவோம். ஒவ்வொருவரும் வீட்டில் இருந்தும் நேற்று எரிந்து மிச்சமான மெழுகுவர்த்தியும் வட்டிலில் சோறும் எடுத்து வருவோம். பெரும்பாலும் இரவு யார் வீட்டிலும் குழம்போ பொறிக்கறியோ கிடையாது. வெறும் பாலும், தெரு முக்கில் இருக்கும் தள்ளுவண்டியில் ஒரு ரூபாய்க்கு வாங்கிய பக்கோடாவும் தான். நாங்கள் அமைதியாக சாப்பிட ஆரம்பிக்கும் போது வீட்டு பெரியவர்கள் தங்கள் பேச்சை ஆரம்பிப்பார்கள். கரெண்ட் கட்டுக்கு காரணமான முதல்வரில் இருந்து தெரு கவுன்சிலர் வரை எல்லாருக்கும் கெட்ட வார்த்தையில் அர்ச்சனை விழும். அந்த அமைதியான இரவுக்கும் வெள்ளந்தியான பேச்சுக்கும் எங்கோ தூரத்தில் ஓடும் அச்சாபிஸ் ஜெனரேட்டர் தான் பின்னணி இசை. 

ஜெனரேட்டர் என்பது EBக்காரர்கள் கரெண்ட்டை தங்கள் ஆபிஸில் இருந்து வீடுகளுக்கு கொண்டு வருவதற்காக கண்டுபிடித்திருக்கும் இயந்திரம் என்று தான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். அப்படி இப்படி என்று மணி பத்தை நெருங்கும். மணியும் பத்தாகிவிடும். போகும் போது சரியாக எட்டு மணிக்கு போகும் கரெண்ட் வரும் போது கொஞ்சம் முன்னப்பின்ன தான் வரும். 10மணிக்கு மேலும் கரெண்ட் வரவில்லை என்றால் மிகவும் அச்சலாத்தியாகிவிடும். எல்லோரும் தூக்க கலக்கத்தில் மிதக்க ஆரம்பித்துவிடுவோம். விளையாடவும் பிடிக்காது. பத்தே காலுக்கு கரெண்ட் வரும். ஓஓஓ வென்று மீண்டும் தெருவெங்கும் சத்தம் வரும். “கரெண்டுக்காரன் வந்துட்டான், கரெண்ட்டுக்காரன் வந்துட்டான்” என்று கத்திக்கொண்டே வீட்டினுள் ஓடிச்சென்று படுத்துவிடுவோம். மீண்டும் அடுத்த நாள் அதே அச்சாபீஸ், கட்டிங் ஆபிஸ் என்று வேலைக்கு போய், அதே உணவு இடைவேளை, இரவு அதே கரெண்டுக்காரன் போயிட்டான், வந்துட்டான் கத்தல்கள் என்று இருந்தாலும் வாழ்க்கை என்றுமே போரடித்ததில்லை. விளையாடும் போது சண்டை வந்தாலும் மறுநாள் விளையாட்டு எங்களை ஒன்று சேர்த்துவிடும்.

பள்ளி ஆரம்பிக்கும் வரை இப்படியே தான் தினப்படி வாழ்க்கை. பள்ளி ஆரம்பித்தவுடன் கரெண்ட் கட் என்பது வீட்டுப்பாடம் எழுதாமல் இருந்து இருந்தாலும் ஆசிரியரிடம் இருந்து தப்பிப்பதற்கான ஒரு காரணமாகவே இருந்து வந்தது. பின் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பவர் கட் எங்களையும், நாங்கள் ஒற்றுமையான விளையாட்டுக்களையும் மறந்து டிவிக்குள் தஞ்சம் புகுந்திருந்தோம். சக்திமானும், மாயாவி மாரீசனும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எங்கள் விளையாட்டுக்களை எங்களிடம் இருந்து பிடுங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

எங்கள் வீட்டுப்பெண்களும் தெருவில் அமர்ந்து கெட்டு ஒட்டுவதை நிறுத்தியிருந்தார்கள். இரண்டு காரணங்கள் - டிவி, வாகனப்பெருக்கல். வீட்டிற்கு ஒரு சைக்கிள் இருந்தது மாறி, ஆளுக்கொரு சைக்கிள் வீட்டிற்கொரு வண்டி என மாறியது. அதனால் காலை நீட்டி சாவகாசமாக கதை பேசிக்கொண்டு தெருவில் அவர்களால் இருக்க முடியவில்லை. வீட்டிற்குள் கெட்டு ஒட்டும் போது பேச்சுத்துணைக்கு டிவி வந்துவிட்டது. மங்கை என்று ஒருவள் வந்தாள். இன்று வரை வீட்டுப்பெண்களுக்கு அவளைப் போல் மெகா சீரியல் நாயகிகள் தான் பேச்சுத்துணை.

இப்போது மீண்டும் சில வருடங்களாய் மின்வெட்டுக்கு நம் மீது பாசம் வந்திருக்கிறது. ஆனால் நம்மால் அதை சட்டை செய்யக்கூட முடியவில்லை. நேரமும் இல்லை. பக்கத்து வீட்டில் யார் இருக்கிறார்? அன்பு என்றால் என்ன? சகமனிதரிடம் பழகுதல், எல்லோரும் ஒன்றாக உணவருந்துதல், பேசி களிப்புறுதல் என்று எல்லாவற்றையும் மறந்து இன்வெர்டர் வாங்கி வைத்துக்கொண்டு அதிலும் டிவியை வெறித்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம் உருப்படியாய் ஒன்றும் இல்லாவிட்டாலும் ரிமோட்டில் வேகமாய சேனலை மாற்றிக்கொண்டு..

2G ஸ்பெக்ட்ரம் - ஒரு சாதாரண குடிமகனாக என் பார்வையில்..

எப்போ எந்த பத்திரிகை, செய்தித்தாள், டி.வி திருப்பினாலும் ரெண்டு, மூனு வருசமா ஒரு செய்தி தவறாமல் எதாவது ஒரு பக்கத்தில் இடம் பெற்றுவிடும்.. அது தான் 2G ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழல்.. 1.76லட்சம் கோடி ரூபாய் வருவாய் இழப்புன்னு ஒருத்தர் கத்துறாரு.. நாட்டின் மேல் மட்ட தலைமையில் இருந்து அமைச்சரின் நண்பர்கள் வரை 30,000கோடி ஊழல் செய்யப்பட்டதுன்னு டிவியில குதிக்குறாங்க.. இது ஒரு சாதாரண, அடுத்த நாள் சோறுக்கு இன்னைக்கு நாய் மாதிரி வேல செய்யுற ஒரு குடிமகனுக்கு எந்த அளவுக்கு முக்கியம், அவன் வாழ்க்கையில எந்த அளவுக்கு பாதிப்பை கொண்டு வந்திருக்குன்னு சும்மா எனக்கு தெரிஞ்ச வடிவத்துல நான் சொல்றேன்.. மாற்றுக்கருத்துக்கள் தாராளமாக வரவேற்கப்ப்டுகின்றன..

”அலைக்கற்றைகளை குறைந்த விலைக்கு தங்களுக்குப் பிடித்தமான கம்பெனிகளுக்கு விற்றுவிட்டார்கள். அன்றைய மார்க்கெட் விலைக்கு விற்கவில்லை. அதனால் அரசுக்கு 1.76லட்சம் கோடி வருவாய் இழப்பு ஏற்பட்டுள்ளது. இப்படி குறைந்த விலைக்கு விற்றதற்கு அவர்கள் 30000கோடி ரூபாய் வரை பணம் லஞ்சமாக வாங்கியிருக்கலாம்” என்பது தான் குற்றச்சாட்டு..

சரி, அவர்கள் சொல்வது போலவே ஒரு வேளை ராசா, அன்றைய மார்க்கெட் விலைக்கு விற்று, நமது அரசாங்கத்திற்கு 1.76லட்சம் கோடி வருவாயைப் பெற்றுத்தந்திருந்தால் என்ன நடந்திருக்கும்?

அந்தப்பணம் ஊழலின் காற்றே படாமல் மக்கள் சேவைகளுக்காக செலவிடப்பட்டிருக்குமா? அந்தப் பணத்தில் இன்னொரு காமென்வெல்த் விளையாட்டு, இன்னொரு ஆதர்ஷ் கட்டிடம் கட்ட ஆரம்பித்திருப்பார்கள். மிஞ்சி மிஞ்சி போனால் ரோடும் மேம்பாலங்களும் கட்டுவார்கள். கட்டிவிட்டு சும்மா இருப்பார்களா? மக்களுக்காக கட்டிய ரோடுக்கு மக்களிடமே காசு வாங்குவார்கள். அல்ரெடி ரோடு டாக்ஸ், இன்கம் டாக்ஸ்னு கட்டிட்டு, இந்த ரோட்டுல போறதுக்கு ஒரு ஸ்பெஷல் டாக்ஸ் வேற கட்டணும் நாம.. இல்லேன்னா ம.பி., உ.பி. போன்ற வட மாநில முன்னேற்றத்துக்கு ‘ஒதுக்குவார்கள்’.. அது என்னவென்றே தெரியவில்லை, நேரு காலத்தில் இருந்து இந்த உ.பி, ம.பி, பிகார் போன்ற மாநிலங்களுக்குத் தான் நிதி ஒதுக்குகிறார்கள். அந்த நிதி எல்லாம் எங்கே ஒதுங்குகிறது என்றே தெரியவில்லை.. அதுவும் இல்லையென்றால் ராணுவத்துக்கு அந்தப்பணம் போகும். அங்கே மட்டும் என்ன ஒழுங்காகவா பயன்படும்? சின்னப்புள்ள மாதிரி “மிஸ் மிஸ் அவன் வயச நோட்டுல தப்பா எழுதிருக்கான் மிஸ்”னு சண்ட போட்டுக்கிட்டு இருப்பாய்ங்க.. பக்கத்து நாடெல்லாம் ராணுவத்த எப்பவுமே தயார் நிலையில வச்சிருந்தா, நம்ம பசங்க ஒவ்வொரு பட்ஜெட்டுலயும் இவ்வளவு பணம் ஒதுக்கியும், இன்னும் ’துப்பாக்கிக்கு குண்டு இல்ல, டைம் பாம்புக்கு எலெக்ட்ரிக் வாட்ச் கெடைக்கல’ன்னு அடுத்தவன் மேல பழி போட்டே காலத்த ஓட்டிக்கிட்டு இருப்பாய்ங்க.

ஆனால் நாட்டின் வருமானத்தை குறைத்த ராசாவின் செயல் மக்களுக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாகத்தான் எனக்குப்படுகிறது. தெரிந்த கம்பெனியோ, தெரியாத கம்பெனியோ, லஞ்சம் வாங்கிவிட்டு அலைக்கற்றை ஒதுக்கீடு செய்தார்களோ இல்லையோ, அது பிரச்சனை இல்லை. அவர்கள் அப்படி செய்ததால் நிறைய நிறுவனங்கள் தொலைத்தொடர்பு துறையில் அடி எடுத்துவைத்தன.. ஏர்டெல், ரிலையன்ஸ், ஏர்செல், வோடஃபோன் போன்ற ஜாம்பவான்கள் 'கர்டெல்' (cartel) என்னும் முறைப்படி தங்களுக்குள் கூடிப்பேசி மக்களின் தலையில் மிளகாய் அரைத்துக்கொண்டிருந்தது நிற்க ஆரம்பித்தது. பல கம்பெனிகள் உள்ளே நுழைந்ததால் போட்டியின் காரணமாக மக்களால் குறைந்த விலைக்கு தொலைத்தொடர்பு சேவையைப்பெற முடிந்தது. 4,5 வருடங்களுக்கு முன் ஒரு செகண்டுக்கு ஒரு பைசா, ஏர்டெல் to ஏர்டெல் 10பைசா, டோகோமோ to any mobile 10hrs ஃப்ரீ போன்ற ஸ்கீம்களை நாம் எதிர்பார்த்திருக்க முடியுமா?

செல்ஃபோன் என்னும் ஆடம்பரப்பொருள் மக்களின் வாழ்க்கையில் ஒரு அங்கமாக மாறிவிட்டது. நம் பொருளாதார மேதை, புது பொருளாதார கொள்கை கொடுத்து கார், பைக், ஏ.சி, கேஸ் போன்ற பல ஆடம்பரப்பொருட்களை அத்தியாவசியப் பொருட்கள் லிஸ்டில் கொண்டுவரும்படி கொள்கை அமைத்தார். முட்டாள் மக்களும் அனைத்தையும் வாங்கினர். ஆனால் மெதுவாக பெட்ரோல், கேஸ் போன்றவையின் விலையைக்கூட்டி, முதலாளிகளுக்கு சேவகம் செய்து மக்களின் வயிற்றில் அடித்தனர். ஏன்? பெட்ரோல் கேஸ் நிறுவனங்கள் இங்கே மிகவும் குறைவு. இருக்கும் முதலாளிகள் புதிதாக யாரையும் உள்ளே வரவிடுவதில்லை. அதனால் இஷ்டத்துக்கு கொள்ளை லாபம் வைக்கலாம். போதா குறைக்கு அரசும் வரி போட்டு நம் கழுத்தை நெறிக்கும். இவர்கள் சொல்வது போல், அதிக விலைக்கு அலைக்கற்றைகளை ஒதுக்கியிருந்தால், இன்று தொலைத்தொடர்புத் துறையில் இத்தனை நிறுவனங்கள் வந்திருக்காது. நமக்கும் விலை மலிவாக செல்ஃபோன் சேவை கிடைத்திருக்காது. 

நம் அரசியல்வாதிகளின் ஆசை, நாட்டு கஜானாவில் பணம் இருக்க வேண்டும். கஜானாவை மக்களிடம் கொள்ளையடித்தாவது நிரப்ப வேண்டும். சேவை நிறுவங்களின் மூலம் கூட லாபம் பார்க்க நினைக்கும் அரசு தான் நம்மளுடையது. லாப நோக்கம் இல்லாமல் மக்களின் நல்வாழ்வை முதல் குறிக்கோளாக கொண்டிருப்பதே நல்ல அரசாங்கமாகும். ஆனால் இங்கே கிட்டத்தட்ட அரசும் ஒரு முதலாளியைப்போல, வியாபாரியைப்போலத் தான் நடந்து கொள்கிறது 2G விஷயத்தில். மக்கள் குறைவான விலையில் நல்ல சேவையைப்பெறுகின்றனரே என்கிற சந்தோசம் இல்லாமல், அரசுக்கு வருமானம் போய் விட்டதே என்கிற கவலை தான் அவர்களுக்கு. அரசுக்கு வருமானம் வந்தால் மக்கள் தான் அதனால் பயன்படப்போகிறார்கள். இப்போது தான் மக்களே நேரடியாக பயன்பெற்றுவிட்டார்களே, இன்னும் ஏன் 2G, 2G என்று கூப்பாடு போட வேண்டும்?

அடுத்த குற்றச்சாட்டு, கிட்டத்தட்ட 30000கோடி ரூபாய் லஞ்சப்பணம் பெற்றுக்கொண்டு அலைக்கற்றைகள் ஒதுக்கப்பட்டன என்று. இந்தியா போன்ற மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் லஞ்சத்துக்கு என்று சில ரூபாய்களை தினமும் ஒதுக்கி வைத்துக்கொண்டு வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு நாட்டில், லஞ்சத்தைப் பெரிய குற்றம் போல் பேசுவது லூசுத்தனமாக உள்ளது. லைசென்ஸ் எடுக்க சோம்பேறித்தனம் பட்டுக்கொண்டும், ஹெல்மெட் போட்டு சாலையில் செல்ல வேண்டும் என்கிற பொறுப்பு இல்லாமலும், கையில் 100ரூபாய் இருந்தால் எந்த சட்டத்தையும் விதியையும் மீறலாம் என்கிற எண்ணத்தில் லஞ்சத்துக்கும் ஊழலுக்கும் உரம் போட்டு வளர்க்கும் மக்கள் தான் தினமும் சாலையில் சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள் இங்கே. மக்களே லஞ்சத்தின் முதல் அடியை எடுத்து வைக்கும் போது, அரசியல்வாதி ஊழல் செய்வதை எல்லாம் இங்கு யாரும் இப்போது பெரிதாய் எடுத்துக்கொள்வதில்லை. ஒரு சின்ன பொறாமை வேண்டுமானால் இருக்கலாம், “இவன் மொகறகட்டைக்கும் இத்தன கோடி காசா?” என்று. மத்தபடி மக்களுக்கு நாட்டின் மீது அக்கரையோ, ஊழல் நடந்துவிட்டதே என்கிற கொந்தளிப்போ கிடையாது. கறை படிந்த மக்கள் வாழும் தேசத்தில் லஞ்சத்துக்கும் ஊழலுக்கும் எதிராகப்பேசுவதே மகா முட்டாள் தனம்..

மிக எளிமையாக சொல்லவேண்டுமானால், ராசா அன்றைய அதிகமான மார்க்கெட் விலையிலேயே, விற்றிருந்தால், கண்டிப்பாக இந்நேரம், உங்களால் இரவு முழுக்க உங்கள் காதலியிடமும், ஊரை விட்டு பிரிந்து வந்து வீட்டு ஞாபகத்தில் அம்மாவிடமும், ஆடி மாச பிரிவில் வாடி ஃபோனே கதி என்று புது மனைவியிடமும் மணிக்கணக்கில் பேசிக்கொண்டிருக்க முடியாது.

அதே போல அந்த 1.76லட்சம் கோடி ரூபாய் வருமானம் அரசுக்கு கிடைத்திருந்தாலும் இந்த அரசு நம் நலனுக்கும் எதுவும் செய்திருக்காது. அதனால் மக்களே நம் கையில் idea இல்லேன்னா MTS, அதுவும் இல்லேன்னா uninor, இதுவும் பிடிக்கலேன்னா videocon என்று பல ஸ்கீம்களின் பல ஃபோன்கள் இருக்கின்றன.. கம்மியான விலையில் நாம் செல்ஃபோன் சேவைகளை அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கிறோம். இந்த 1.76லட்சம் கோடி வருமான இழப்பு நம் முதலாளித்துவ அரசுக்குத்தான். மக்களாகிய நமக்கு இதனால் ஒரு குறையும் வந்துவிடவில்லை.

50வது பதிவு!!!! - தூர்தர்ஷனில் சிறு வயதில் கவரந்த நிகழ்ச்சிகள்..

பலரும் பிளாக் ஆரம்பித்து மாதத்துக்கு 100பதிவுகள் வரைப் போட்டுக்கொண்டிருக்கும் போது, 3வருடங்கள் கழித்து வரும் 50வது பதிவை பெரிதாக நினைக்கவில்லை என்றாலும் மனதிற்குள் ஒரு சிறு மகிழ்ச்சி. 50 நெருங்கிவிட்டதால். என் பதிவுகள் பலவும் பழைமையையும் பழைய நிகழ்வுகளையும் சார்ந்தே அமைந்திருப்பதை நண்பர்களில் சிலர் அறிந்திருப்பார்கள். எனக்கு எப்போதுமே இனிமையான பசுமையான பால்ய காலத்து விசயங்களை அசை போடப்பிடிக்கும். அந்த வரிசையில் என் 50வது பதிவாக சிறு வயதில் தூர்தார்ஷனில் என்னைக் கவரந்த சில நிகழ்ச்சிகளை (தமிழ் & ஆங்கிலம்) இங்கு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

ஜங்கிள் புக்:

சின்ன சின்ன சிட்டுகளாம் என்று தமிழில் ஆரம்பிக்கும் பாட்டு இது.. என் வயதொத்த அனைவரையும் தன்  சந்தோசங்களால் சிரிக்க வைத்த பாலு கரடியையும், பிரிவால் அழ வைத்த மௌக்லியையும், வில்லத்தனத்தால் பயமுறுத்திய ஷேர்கான் புலியையும் எப்படி மறக்க முடியும்? இதன் இரண்டாம் பாகமும் தூர்தர்ஷனில் போடப்பட்டது. மௌக்லி காட்டில் இருந்து ஊருக்குள் வருவது. ஆனால் அது முதல் பாகம் அளவுக்கு என்னைக் கவரவில்லை. அந்தக் காடும் காட்டு விலங்குகளும் சித்திரங்கள் தான் என்றாலும் அவை நம் கண் முன் நின்று நம்மிடமே பேசுவது போல் இருக்கும். ருட்யாட் கிப்லிங் (Rudyard Kipling) இந்தியாவில் நடப்பது போல் இந்தக் கதையை எழுதியிருப்பார். (அவர் இந்தியாவில் பிறந்தவர் தான், ஆங்கிலேயெ ஆட்சியின் போது)

அலிஃப் லைலா:

இந்த நாடகம் ஒவ்வொரு திங்களும் இரவு 9.30க்குப் போடுவார்கள். அரேபிய இரவுகளை மையப்படுத்தி எடுக்கப்பட்ட மர்மத்தொடர். எனக்கு இதில் வரும் கதாநாயகன் முகம் மட்டுமே நினைவில் உள்ளது இப்போது வரை. பார்ப்பதர்க்கு கண்ணாடி போடாத பாக்கியராஜையும் அனில் கபூரையும் கலந்த கலவை போல் இருப்பார். அவர் கோபப்படும் போது இடது மேல் உதடை உயர்த்தி கோபப்படுவர். இப்போது வரை நான் அதை தினமும் முயற்சி செய்து பார்க்கிறேன். என்னால் வலது உதடை மட்டுமே உயர்த்த முடிகிறது. இடது உதடு சொல் பேச்சு கேட்கவில்லை. அதே போல் இந்தத் தொடரில் வரும் இன்னொரு பாத்திரமும் மனதில் உள்ளது. அது கதாநாயகனின் தோழனாக வரும் ஒரு மந்திரவாதி. அவர் ஒரு தோல் பையை எப்போதும் வைத்திருப்பார். தன் உள்ளங்கையை மடக்கி அதில் ஒரு முத்தமிட்டு, கையை விரித்து இவர் உரிய ஆரம்பித்தால் சுற்றி இருக்கும் அனைத்தும் அந்தப் பைக்குள் வந்துவிடும். அதே போல் இவர் ஊதினால் அந்தப் பையில் இருந்து இவர் எது வர வேண்டும் என நினைக்கிறாரோ அது வந்து விடும். ஒரு முறை அவர் தண்ணீரை வெளியிட்டு எதிரிகளை சுற்றிவழைத்து கதாநாயகனைக் காப்பார். அப்போது நான் டி.வி பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்தப் பக்கத்து வீட்டு அக்கா சொன்னது, "பாவிங்க, தண்ணிய இப்படி செலவழிக்குராய்ங்க பாரு" என்று.

சந்திரகாந்தா:

வாராவாரம் ஞாயிறு காலை 9 மணிக்குப் போடப்பட்ட நாடகம். "சந்திரகாந்தா சந்திரகாந்தா அவள் கதையே..." என்று வரும் அருமையான பாடல். சுடச்சுட இட்லி தின்று கொண்டே பார்ப்பதால் டபுள் சந்தோசம். (அப்போதெல்லாம் வாரத்தில் ஞாயிரில் மட்டும் தான் இட்லி, தோசை, பூரி போன்ற டிபன் ஐட்டங்கள்.) பிற நாடகங்களைப்போல் இதில் ஆரம்பத்திலேயெ பாடல் வராது. முதலில் ஒரு சிறு முன்குறிப்பு கொடுப்பார்கள், சந்திரகாந்தாவைத் தேடிச்செல்லும் இளவரசன் பற்றி. இடை இடையில் பாடல் வரும். "இந்த சூழ்நிலையிலே இளவரசனின் நினைவிலே உருகுகின்றாள் சந்திரகாந்தா.. உருகுகின்றாள் சந்திரகாந்தா" என்கிற வரியை இப்போதும் முனுமுனுத்து உருகிக்கொண்டிருக்கிறேன். இதில் வரும் எஃகு என்னும் வில்லனும், பண்டிதரும், மறக்க முடியாதவர்கள். அதே போல் சேட்டக் என்னும் குதிரையும் மறக்கவே முடியாத ஒன்று. பல நேரங்களில் நல்லவர்களை எதிரிகளிடம் இருந்து காக்க தக்க சமயத்தில் வந்து நம் வயிற்றில் பாலை வார்ப்பது இந்த சேத்தக் தான்..

சுரபி

ஞாயிறு இரவு 9.30க்குப் போடுவார்கள். அரை மணி நேர நிகழ்ச்சி.  பொது அறிவை வளர்க்கும் நிகழ்ச்சி. மிகவும் ஆச்சரியமான பல விசயங்களைப் பற்றி பேசுவார்கள். நம் இந்திய நாட்டின் வரலாறு, கலாசாரம், பழக்க வழக்கங்களைப் பிரதானமாகக் கொண்டு நடத்தப்பட்ட நிகழ்ச்சி. சில நேரங்களில் வெளிநாட்டுத் தகவல்களும் வரும். அப்படித்தான் நான் Dead Sea பற்றி அறிந்து கொண்டேன், அங்கே யாரும் மூழ்கிவிட முடியாது என்று. டைட்டிலில் வரும் இசை மனதை மிருதுவாக வருடக்கூடியது., இதைத் தொகுத்து வழங்கிய ரேணுகா ஷஹானேவிற்கு (Hum aapke hain kaunல் மாதுரி தீக்ஸித்தின் அக்கா) நான் தீவிர ரசிகன். தொகுத்து வழங்கும் ஆணின்  பெயர் சித்தார்த் என்று நினைக்கிறேன். இப்போது மதுரை வானொலியிலும் கோடை எப்.எம்.லும் இருக்கும் சுந்தர ஆவுடையப்பனின் குரலுக்கு நான் இவரின் முகத்தையே கற்பனை செய்து கொள்வேன். ரேணுகா மற்றும் அந்த ஆணின் சிரித்த முகமும் அதற்கு கொடுத்த எளிய தமிழ் மொழி மாற்றமும், அவர்களின் உடைகளும் மறக்கமுடியாதவை.

மகாபாரதம்:

இந்த நாடகத்தைப் பற்றி நினைத்தாலே எனக்கு முதலில் நினைவு வருவது எங்கள் பக்கத்து வீட்டுப் பெண்ணிடம் நான் போட்ட சண்டை. அவள் அந்த சண்டைக்குத் தண்டனையாக தனது வீட்டிற்கு இனி மகாபாரதம் பார்க்க வரக்கூடாது என்று சொன்னாள். நானும் அதற்குப் பின் இதைப் பார்த்தது இல்லை. எங்கள் வீடும் ஆச்சி வீடும் பக்கத்துப் பக்கத்து தெருவில் இருந்தன. ஞாயிறு காலையில் என்னை எழுப்பி விட வருவார் இந்த நாடகம் பார்ப்பதற்கு. எழுத்துப் போட ஆரம்பிக்கும் போது கேட்கும் சங்கொலி, நாடகத்தின் இடையிடையில் அண்ட வெளியில் ஒரு சக்கரம் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் பின்னணியில் ஒரு கம்பீரக்குரல் கேட்கும். அந்தக் குரல் சொல்லும் கருத்துக்கள் எதுவும் புரியாது என்றாலும், அந்தக் குரல் நம்மை வசீகரித்து 'என்ன தான் சொல்றாய்ங்க?' என்று கவனிக்க வைக்கவல்லது..

மேலும் சாந்தி, யுக், ஷக்திமான், ஸ்ரீகிருஷ்ணா போன்ற பலவும் மறக்க முடியாதவை. அதிலும் ஷக்திமானில், இரண்டு கைகளையும் குறுக்காக ஒன்றின் பின்புறத்தை மற்றொன்று பார்ப்பது போல் வைத்து "இருள் நீடிக்கட்டும்" என்று சொல்லும் வசனம் அப்போது எங்கள் பள்ளியில் பிரபலம். தினமும் பள்ளி முடிந்து வந்தவுடன் ஆச்சியிடம் என்றைய சாந்தி மற்றும் யுக் கதைகளைப்பற்றி கேட்பேன். சாந்தி கதையை மட்டும் சொல்லுவார். யுக் அவருக்குப் பிடிக்காது. ஏனென்றால் அது சாந்தி போல குடும்பக்க்கதை  (ஏக் கர் கி ககானி என்று ஹிந்தியில் நாடகம் போடும் போது சொல்வார்கள்) இல்லை. சுதந்திரப் போராட்ட கதை. இன்னொரு முக்கியமான விசயம், 3மணி அவர் தூங்கும் நேரம். 2.30க்கு சாந்தி ஆரம்பித்து 3 மணிக்கு முடிந்து விடும். ஆச்சியும் சாந்தி முடிந்ததும் 4 மணி வரைத் தூங்கிவிடுவார். அதனால் இந்தியாவிற்கு சுதந்திரம் கிடைத்ததா இல்லையா என்பதே எனக்கு கடைசி வரைத் தெரியாமல் போனது. !

இதெல்லாம் ஹிந்தியில் இருந்து தமிழுக்கு மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்டவை. தமிழிலும் பல நல்ல நாடகங்கள் வந்தன. காத்தாடி ராமமூர்த்தி இயக்கி நடித்த "ஸ்ரீமான் சுதர்சனம்" என்னும் குடும்ப சிக்கனத்தை வலியுறுத்தும் நாடகம், விவேக்கின் "மேல்மாடி காலி" என்னும் நகைச்சுவை நாடகம். வெள்ளிக்கிழமை ஒளியும் ஒலியும் போன்று ஒன்று வருமா? வெள்ளிக்கிழமைகளில் பள்ளியில் இருந்து அழைத்து வரும் அம்மாவிடம் "எம்மா இன்னைக்கு ஒலியும் ஒலியும்ல என்ன பாட்டுலாம் போடுவாங்க?" என்பேன். அவருக்கு எப்படித் தெரியும்? அவர் சொல்லுவார் "வால் போஸ்டர் எல்லாம் பாத்துக்கிட்டே வா, இன்னைக்கு என்ன படம்லாம் வந்துருக்குன்னு. அதுல இருந்து தான் பாட்டு போடுவாங்க" என்பார். 

ஆனால் ஒரு முறை கூட அவ்வாறு எங்கள் ஊரில் ஓடும் படத்தின் பாடலை ஒளியும் ஒலியுமில் போட்டதில்லை.. அதே போல் புதன் கிழமைகளில் இரவு 7.20 க்கு ஒளிபரப்பப்படும் "சித்ரகார்" மூலம் தான் "பர்தேசி, பர்தேசி - ராஜா ஹிந்துஸ்தானி", "தூ ச்சீஸ் படி ஹை மஸ்த் மஸ்த் - மொஹ்ரா"  போன்ற பல ஹிந்திப்படப் பாடல்களும் பிரியமான பாடல்கள் வரிசையில் வந்தன.. தொடர்ந்து பல வாரங்களாக அவர்கள் முதல் பாடலாக பர்தேசி பாடலைத்தான் போட்டார்கள். இப்போது வரை அந்தப்பாடல் ஒரு எவர்கிரீன் தான். தூர்தர்ஷனைப் பற்றி இன்னும் நிறைய இப்படி பேசிக்கொண்டே போகலாம்..

டிஸ்கி : தூர்தர்ஷன் மட்டும் இருந்தபோது என்ன மாதிரி நிகழ்ச்சிகள் இருந்தது என்று பாருங்கள். வரலாறு மற்றும் அதன் புனைவுகள், இதிகாசங்கள், இலக்கியங்களைச் சார்ந்து எடுக்கப்பட்ட நாடகங்கள், பொது அறிவு சார்ந்த விசயங்கள் என்று நமக்குக் கற்பிக்க பலவும் இருந்தன. ஆனால் இப்போது கேபிள் சேனல்களில் போடப்படும் நாடகங்களைப் பார்த்தால்........... சரி விடுங்க, அதப் பத்தி பேசுனா வாயில் ரொம்ப அசிங்க அசிங்கமா வரும்..

22 வயதில் நிறைவேறிய 5 வயது ஆசை...

வாழ்க்கையில் நாம் எல்லோரும் ஏதாவது ஒரு தருணத்தில் உயிரற்ற பொருளை நினைத்து ஏங்கியிருப்போம். இரண்டு வயதில் பக்கத்து வீட்டு குழந்தையின் ரயில் பொம்மை, ஐந்து வயதில் பள்ளி நண்பனின் ரப்பர் வைத்த பென்சில், பத்து வயதில் சைக்கிள், பதினைந்து வயதில் அழகழகான ஆடைகள் இப்படி ஒவ்வொரு பருவத்திலும் நாம் நினைத்து ஏங்கும் பொருட்கள் பல உண்டு. அவற்றில் சில கிடைத்தாலும், பல நம் கனவுகளில் மட்டுமே இருக்கும். எனக்கும் இப்படி ஒவ்வொரு பருவத்திலும் ஒரு ஆசை இருந்தது. காலப்போக்கில் அவை மறைந்தும் போயின. ஆனால் ஐந்து வயதில் இருந்து என்னை பொறாமைப்படவைத்த, ஏங்கவைத்த, அழ வைத்த, சில சமயங்களில் கூனிக்குறுக வைத்த பொருள் ஒன்று உண்டென்றால் அது தொலைகாட்சி பெட்டி தான்.

.

.

ஒன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் போது ஞாயிறுகளில் ஒளிபரப்பாகும் "சந்திரகாந்தா" நாடகம் பார்ப்பதற்கு பக்கத்து வீடே கதி என்று இருப்பேன். மறுநாள் வகுப்பில் நண்பர்களோடு "டே நேத்து அந்த எகு பண்டிதர மாட்டிவிட்டுட்டான் டா" என்று கத பேசுவதில் அவ்வளவு சந்தோஷம் எனக்கு. ஒரு வாரம் பார்க்க முடியாவிட்டாலும் எதையோ இழந்தது போன்று மனம் வருத்தப்படும்.

.

.

மகாபாரதம் ஒளிபரப்பான சமயம் நான் டிவி பார்க்கும் வீட்டில் உள்ள பெண்ணிடம் சண்டை போட்டுவிட்டேன். அதை மனதில் வைத்து அவள் என்னை ஒரு முறை மகாபாரதம் பார்க்க அவள் வீட்டிற்குள் நுழையும் பொழுது "என் கூட சண்ட போட்டில, இனிமேல் எங்க வீட்டுக்கு டிவி பாக்க வராத" என்று அதட்டினாள். அதட்டினால் என்று சொல்வதை விட வீட்டில் இருந்து தள்ளி விட்டாள் என்று சொல்லலாம். அன்று அழுதுகொண்டே அவள் வீட்டில் இருந்து சென்ற நான் என் அம்மாவும் அவள் அம்மாவும் எவ்வளவு வற்புறுத்தியும் அவர்கள் வீட்டிற்கு அதற்கு பின் செல்லவே இல்லை. சக்திமான் போடும் போது கூட நான் அவர்கள் வீட்டிற்கு சென்றது இல்லை. இதுவரை சக்திமான் தொடரை ஒரு முறை கூட நான் பார்த்ததும் இல்லை.

.

.

என் அப்பாவிடம் மட்டும் கிடைக்காது என்று தெரிந்தே டிவி வாங்க வேண்டும் என்று வற்புறுத்திக்கொண்டே இருப்பேன். "ஆமா இப்போ அது ஒன்னு தான் கொறச்சல் நமக்கு" என்று எங்கிருந்தாவது அம்மாவின் குரல் தவறாமல் கேட்கும். அம்மாவிற்கு ரேடியோ கேட்டுக்கொண்டே தீப்பெட்டி ஓட்டினால் பொழுது போய்விடும். எனக்கு அப்படி இல்லையே? "டிவி வாங்குனா அம்மாவ பாக்க விடக்ககூடாது" என்று தம்பியும் நானும் சேர்ந்து சத்தியம் செய்து கொண்டோம்.

.

.

இப்படியே என் பத்தாம் வகுப்பு வரை காலம் ஓடியது. என் சித்தி குடும்பத்துடன் எங்கள் ஊரில் வந்து குடியேறினார்கள். இதில் அதிகம் சந்தோசப்பட்டவன் நான் தான், ஏனென்றால் சித்தி வீட்டில் டிவி உண்டு, கலர் டிவி அதுவும் கேபிள் டிவி. வாராவாரம் சித்தி வீடே கதி என்று இருக்க ஆரம்பித்தேன். "உன் சித்தப்பாவே வியாபாரம் நொடிச்சு போயி தான் இங்க வந்துருக்காரு, நீ வேற வாராவாரம் போயி அவங்கள தொல்ல பண்ண வேண்டாம்" என்று அம்மா அதற்கும் முட்டுக்கட்டை போட்டுவிட்டார்கள்.

.

.

ஒரு இரண்டு வருடம் டிவி பார்க்கும் ஆசையை அடக்கிக்கொண்டிருந்தேன். இந்த நேரத்தில் பார்த்தா சேரன் ஆட்டோகிராப் படம் எடுத்துத்தொலைவார்? தியேட்டரில் படம் பார்த்த நாள் முதல் அந்த படத்திற்கு நான் அடிமை ஆகிவிட்டேன் என்றே சொல்லலாம். அப்போது விஜய் டிவி இல் மெட்டுக்கள் புதுசு என்றொரு நிகழ்ச்சி மதியம் போடுவார்கள். அதில் ஆட்டோகிராப் பாடலும் தினமும் வரும் என்பதால் மார்ச், ஏப்ரல் மாத வெயில்களிலும் மூன்று கிலோமீட்டர் சைக்கிள் அழுத்தி நண்பனின் வீட்டிற்கு சென்று டிவி பார்ப்பேன். ஒரு கட்டத்தில் அவன் "டே நீ மதியம் சோறு சாப்புடற டயத்துல டிவி பாக்க வரது எங்க வீட்ல உள்ளவங்களுக்கெல்லாம் ஒரு மாதிரி இருக்கு டா" என்றான். அன்று விட்டவன் தான் நண்பர்கள் வீட்டிற்கு டிவி பார்க்க செல்வதை.

.

.

மூன்று வருடம் உள்ளூரில் கல்லூரியில் படிக்கும் போதும் சரி, அடுத்து இரண்டு வருடம் வெளியூரில் படிக்கும் போதும் சரி கல்லூரி வாழ்கையின் இன்பத்தில் டிவி இரண்டாம் பட்சம் ஆனது. ஆனாலும் பார்ப்பவர்கள் எல்லாம் "என் வீட்டில் டிவி இல்லையா?" என்று ஆச்சர்யமாகவும், நம்ப மறுப்பது போலவும் கேட்கும் போது டிவி இல்லாததை நான் ஒரு கொலைக்குற்றமாக கருதினேன்.

.

.

ஒரு வழியாக சென்ற வாரம் எங்கள் வீட்டில் டிவி வாங்கலாம் என்று முடிவெடுத்தோம். 7500 ருபாய் கொடுத்து LG Golden Eye TV வாங்கினோம். இந்த செய்தியை நண்பன் ஒருவனிடம் உடனடியாக கூறினேன். அவன் "டே அது பழைய மாடல் டா. அத வாங்குனதுக்கே நீ இவ்ளோ எபக்ட் உட்றியா?" என்று மூக்கறுத்தான். அவனுக்கு எங்கே தெரியும் இது எனது பல வருட ஆசை என்று?

.

.

நான் மூன்றாம் வகுப்பில் ஆசைப்பட்ட சைக்கிள் ஏழாம் வகுப்பில் கிடைத்தது. அதற்கு முன்பே ஐந்து வயதில் ஆசைப்பட்ட டிவி இப்போது 22 வயதில் கிடைத்துள்ளது. ஆசைப்பட்ட பொருள் தாமதமாக கிடைப்பதிலும் ஒரு சுகம் தான். என்ன, இப்பொழுது சந்திரகாந்தா கதையை பேச அந்த பழைய நண்பர்கள் இல்லை.. என்னை வீட்டை விட்டு அனுப்பிய அந்த பக்கத்து வீட்டுப்பெண்ணின் செயலை இப்போது நினைத்தாலும் சிரிப்பாகத்தான் தான் இருக்கிறது. அந்தப்பெண்ணும் எங்கள் வீட்டில் டிவி வாங்குவதற்கு ஒரு வகையில் உதவியிருக்கிறாள்.

.

.

அப்பா தினமும் இரவு எங்கள் அனுமதியுடன் கொஞ்ச நேரம் பழைய பாடல்கள் பார்ப்பார். என்ன டிவி வந்து என்ன பண்ண? அம்மாவிற்கு இப்போதும் ரேடியோ தான் உற்ற நண்பன். "போடா டிவி பாத்துகிட்டே தீப்பெட்டி ஒட்ட முடியல" என்று சாதாரணமாக சொல்கிறார். எப்படி இந்த அம்மாமார்களால் மட்டும் முடிகிறதோ?