ஹலால் - உலகின் மூன்றாம் பெரிய வல்லரசு பொருளாதாரம்!!

 ஓட்டல்களில் நீங்கள் 'ஹலால்' என்கிற வார்த்தையை கவனித்திருக்கலாம். முஸ்லிம்கள் உண்ணத் தகுதியான உணவு என்பதற்கான அத்தாட்சி/சான்றிதழ்/அறிவிப்பு தான் இந்த ஹலால் என்கிற அளவில் தான் நம்மில் பலரும் இதைப் பற்றி அறிந்து வைத்திருப்பபோம். ஆனால் இந்த ஹலால் ஒரு மிகப்பெரிய வணிகச் சக்கரம் என்பது புதிய & ஆச்சரியமான விஷயம். அதாவது ஆண்டுக்குத் தோராயமாக 4-7ட்ரில்லியன் அமெரிக்க டாலர் அளவில் இந்த ஹலால் பொருட்களின் வணிகம் இருக்கும் எனக் கணிக்கிறார்கள். 4 ட்ரில்லியன்னா எவ்வளவு? பெரிய அளவெல்லாம் இல்லை,  ஜஸ்ட் நம் இந்திய நாட்டின் ஓராண்டு ஜிடிபியை விடக் கொஞ்சம் அதிகம், அவ்வளவு தான். கொஞ்சம் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டுமானால், இந்த ஹலால் வணிகத்தை உலக நாடுகளின் ஜிடிபியோடு ஒப்பிட்டால், மூன்றாம் அல்லது நான்காம் இடம் பிடிக்கும். கிட்டத்தட்ட ஒரு வல்லரசு நாட்டின் பொருளாதாரத்திற்குச் சமம் இந்த ஹலால் வணிகம்!!

ஒரு காலத்தில் உணவில் மட்டுமே இருந்தது, பின் ஆடை, அழகு சாதனப் பொருட்கள், டூர் பேக்கேஜுகள், அவ்வளவு ஏன், உயிர் காக்கும் மருந்துகளில் கூட ஹலால் வந்து விட்டது. இஸ்லாமியச் சமூகம், தன் பொருளாதாரம் வெளியே சென்று விடாமல், தனக்குள் மட்டுமே சுற்றிக்கொண்டு, தன் சமூகத்தின் வளர்ச்சிக்குப் பெரும் பங்கைக் கொடுக்கவே இந்த ஹலால் என்னும் வணிகத்தை முன்னெடுக்கிறது எனப் புரிந்து கொள்ளலாம். அதனால் தான், குரான் காலத்தில் இல்லாத பொருட்களுக்கு எல்லாம் கூட ஹலால் எனக் கூறி வியாபார வட்டத்திற்குள் இழுக்கிறார்கள். உதாரணம், அழகு சாதனப் பொருட்கள்.

ஹலால் தரச்சான்று பெறுவதும் வணிகமயமாகி விட்டது. நாம் வண்டிக்கு இன்சூரன்ஸ் ரெனியூ செய்வது போல் ஒவ்வொரு ஆண்டும் இந்த ஹலால் தரச்சான்று தரும் அமைப்பிற்கு 15000 கொடுத்து ரெனியூ செய்து கொள்ள வேண்டும். அதில் ஒவ்வொரு பொருளையும் இணைக்க, ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் தனியாக இவ்வளவு பணம் என்றும் கட்ட வேண்டும். நேரடியாக வேலை வாய்ப்பு (இஸ்லாமியர் மட்டுமே ஹலால் சடங்கைச் செய்ய இயலும்), மறைமுகமாக அசுரத்தனமான பொருளாதார வளர்ச்சி என இது விஸ்வரூபம் எடுத்து நிற்கிறது. இன்றைய தேதியில் உலக வல்லரசுகள் எல்லாம் பொருளாதாரம் பின்னடைவைச் சந்திக்காமல் இருந்தாலே போதும் எனத் திணறும் போது, ஹலால் பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சி விகிதம் மட்டும் கிட்டத்தட்ட 11%!!! எந்த வல்லரசு நாடும் அந்த அளவில் வளருவதில்லை.

உலக இஸ்லாமிய மக்கள் தொகை 180கோடி. அதுவும் பரவலாக பல தேசங்களில் பிரிந்து வாழும் இனம். இந்துக்கள் போலோ, அமெரிக்க ஐரோப்பிய கிறிஸ்தவர்கள் போலோ ஒரே இடத்தில் குவிந்திருக்கும் மக்கள் தொகை அல்ல. இப்படிப்பட்ட பரவலான மக்கள் தொகை, ஒற்றுமையாக ஒரு மதப்பொருளாதார வல்லரசை உருவாக்கியிருப்பது தான் மிகப்பெரிய ஆச்சரியம். தமிழகத்தில் கூட நாடார் இனம் இது போன்ற ஒரு முன்னெடுப்பைச் செய்து தான் தன் சமூக அந்தஸ்தை உறுதி செய்து கொண்டது என்றாலும், நாடார்களின் 'மகமைபண்டு' ஹலால் அளவிற்குக் கண்டிப்பானதோ, கட்டாயமானதோ, உக்கிரமானதோ, அசுர பலமானதோ அல்ல.. ஹலால் சரி, தப்பு என்கிற வாதத்திற்குள் நான் செல்ல விரும்பவில்லை. இதை அவர்கள் இன்று ஒரு விருட்சமாய் வார்த்து எடுத்திருப்பதை தான் ஆச்சரியமாய்ப் பார்க்கிறேன்.

கிட்டத்தட்ட 1500 வருடத்திற்கு முந்தைய கலாச்சாரத்தை, தன் புனிதநூல் சொல்லியிருக்கிறது என்கிற ஒரே காரணத்திற்காக விடாப்பிடியாகப் பின்பற்றுபவர்கள் இஸ்லாமியர்கள் பலர். ஆனால் மாறி வரும் உலகப் பொருளாதாரச் சூழலில், குரானை அட்சரம் பிசகாமல் அப்படியே பிடித்துக் கொண்டிருக்க முடியாது என அந்த ஸ்ட்ரிக்ட்டான இஸ்லாமியர்களே கொஞ்சம் வளைத்துக் கொண்டது இரண்டே இரண்டு விஷயங்களில் தான். ஒன்று பணம், இன்னொன்று ஹலால். மனித முகம் இருக்கும் எதுவும் இஸ்லாத்தில் ஹராம் என்றாலும், பணத்தில் காந்தி, ஜார்ஜ் வாஷிங்டன், பெஞ்சமின் ஃப்ரான்க்ளின் என இருக்கலாம், அதெல்லாம் ஹராம் ஆகாது. குரானை விடாப்பிடியாக பிடித்துக் கொண்டிருந்தால் இன்று இஸ்லாமியர் ஒருத்தரும் கரன்ஸியைப் பாவிக்க முடியாது. அதே போல் குரான் காலத்தில் இல்லாத, குரானில் சொல்லப்படாத மருந்துகள், வெளிநாட்டு சுற்றுலா, மேக்-அப் சாதனங்கள், மீடியா, அவ்வளவு ஏன், அப்பார்ட்மெண்ட் வரை அனைத்தையும் ஹலால் என அடையாளப்படுத்தி காலத்திற்கு ஏற்றவாறு பிரித்தது. இந்த இரண்டு சமரசங்களால் தான் இஸ்லாம் ஒரு பொருளாதார சக்தியாக மாறியிருக்கிறது. இந்த மாற்றங்கள் எல்லாம் அப்படியே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவர்களை அடிப்படைவாதத்தில் இருந்தும் வெளிவர உதவினால் மகிழ்ச்சி.

ஒரு சின்ன விண்ணப்பம். இந்த ஹலால் கலாச்சாரம் இத்தோடு நின்று கொண்டால் தேவலை. ஹலால் தெரு, ஹலால் காலனி, ஹலால் ஊர், தேசம், ஹலால் உத்தியோகம், ஹலால் கார், ஹலால் பள்ளி, ஹலால் தியேட்டர் என இன்னமும் விஸ்திகரித்துக் கொண்டே போகாமல் இருப்பது நலம். இல்லையென்றால் ஏற்கனவே கடந்த 10-15 ஆண்டுகளாக சமூகக் கட்டமைப்பில் இருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விலகிக் கொண்டிருக்கும் இஸ்லாமியச் சமூகம், இன்னும் அதிகமாக விலகி தனித்து விடப்பட்டிருக்கும். இன்றைய நாகரிக யுகத்திற்கு அது எந்த வகையிலும் பயனற்றதாகவும் அச்சுறுத்தல் தருவதுமாகவே இருக்கும்.

ஏன் கார்ப்பரேட் வேண்டும்?

மோடி எதிர்ப்பாளர்களின் அதிக பட்ச கூக்குரலே ‘அம்பானி, அதானி, கார்ப்பரேட்’ தான்.. ஊழல் குற்றச்சாட்டு, பொருளாதார மந்தம், சட்ட ஒழுங்குக் கேடு, நாட்டின் பாதுகாப்பின்மை என எதையும் சொல்ல முடியாமல் இவர்கள் எடுத்திருக்கும் கடைசி ஆயுதம் தான் இந்த கார்ப்பரேட் மேட்டர்.. சரி கார்ப்பரேட்டுன்னு கத்துறவனெல்லாம் யாருன்னு பாத்தோம்னா கார்ப்பரேட்டிலோ கார்ப்பரேட்டுக்கோ வேலை செய்துகொண்டு, கார்ப்பரேட் தயாரித்த கம்ப்யூட்டரிலும் ஃபோனிலும் கார்ப்பரேட் ஒழிகன்னு கூவிக்கிட்டு இருப்பான்.. சரி இப்ப நம்ம சங்கதிக்கு வருவோம்..

கார்ப்பரேட் என்ன அவ்வளவு மோசமான வார்த்தையா? அதென்ன நாட்டிற்கு அவ்வளவு கேடான விசயமா? ஏன் இவ்வளவு எதிர்ப்பு? கார்ப்பரேட்டுகள் இல்லாமல் இங்கு எதுவும் நடக்காதா?

கக்கூஸ் போக ஒரு மறைவான இடம் கூட இல்லாதவனில் தொடங்கி, ஒரு வேளை உணவே பேராசையாக இருப்பவனும் உலகிலேயே அதிக விலைமதிப்பிலான வீட்டைக் கட்டியவனும் வாழும் அனைத்து நிலை மக்களும் வாழும் தேசம் இது.. இங்கு அனைவருக்கும் அடிப்படை வசதிகள் செய்து தர வேண்டும்.. பெண்களுக்குக் கழிப்பிடம், ஏழைகளுக்கு வீடு, மருத்துவம், போக்குவரத்து, கல்வி என அனைத்துத் தரப்பு மக்களுக்குமானத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்தே ஆக வேண்டும். இதற்கு நடுவில் டூவீலரில் போறவனில் இருந்து போர்ஷா கார் வைத்திருப்பவன் வரை வழுவழு ரோடு வேண்டும், அதுவும் ஓசிக்கு வேண்டும்..

ஒரு அரசாங்கத்திற்கான முழுமுதல் வருமானம் வரி.. அந்த வரியை நாம் எப்படிப் பார்க்கிறோம்? வரி என்றாலே வலிக்கிறதே நமக்கு? நாட்டில் வண்டிகளின் விற்பனையும் விலையும் ஏறிக்கொண்டே தான் போகிறது.. ஆனால் பெட்ரோல் மட்டும் லிட்டர் 10ஓவாய்க்கு வேண்டும் என்பார்கள் என்னமோ மாதம் 100லிட்டர் பெட்ரோல் போடுவது போல்.. சரி எல்லாம் செஞ்சிரலாம் வரியை ஒழுங்காக் கட்டுங்கடான்னா அதுவும் பிடிக்காது.. வரி கட்டவும் வலிக்கும், ஆனால் எல்லாம் ஓசியாகவும் வேண்டும் என்றால் ஒரு அரசாங்கம் என்ன தான் செய்யும்?

என்னது அரசு நிறுவனங்கள் மூலமான வருமானமா? அரசாங்க ஊழியர்கள் எல்லாம் பே கமிஷன் வேண்டும் என்று மட்டும் தான் பேயாகக் குதிப்பார்களே தவிர தங்கள் நிறுவனம் லாபமாக ஓட வேண்டுமே எனத் துளியும் யோசிப்பவர்கள் அல்லர்.. அரசு நிறுவனங்களும் தங்கள் வருமானத்தை விட அதிகமாக ஊதியம், பென்சன் போன்றவற்றிற்கே  செலவழிக்கின்றன.. சங்கமே அபராதத்தில் ஓடும் போது எங்கிருந்து நாட்டிற்காகப் பணம் எடுப்பது?

சரி எல்லோரும் விவசாயம் பார்த்து இந்தியாவை மிகப்பெரிய விவசாய நாடாக மாற்றினால் என்ன? பாஸ், இன்னைக்கு நிலைக்கு பலரும் விவசாயத்தை விட்டுட்டு நகரத்துக்கு வந்துட்டு இருக்காங்க.. அப்போ லாஜிக்படி விவசாயத்திற்கான தேவை அதிகரித்திருக்க வேண்டும்.. ஆனால் நம் விவசாயிகள் தக்காளியையும் வெங்காயத்தையும் கிலோ 150ரூ வரை விற்பார்கள், அடுத்த சில நாட்களிலேயே விலையில்லை எனச் சாலையில் வீசுவார்கள்.. அதுவும் போக நாம் விவசாயத்தில் தன்னிறைவு அடைந்து தான் இருக்கிறோம்.. அரிசிக்கும் பருப்புக்கும் எவனிடத்திலும் கையேந்திக்கொண்டு இருப்பதில்லை.. இந்த நேரத்தில் அனைவரும் விவசாயத்தின் பக்கம் திரும்பினால் மொத்தமாக அந்தத் துறையையே ஷட்டர் போட்டு மூடிவிடுவது தான் ஒரே வழி.. ஒரு சில “பசுமை விவசாயிகளின்” பகட்டைக் கண்டு ஏமாறாதீர்கள்.. மிகக் குறிப்பாக ஆடு, மாடு மேய்ப்பதைத் தேசியத் தொழிலாக ஆக்குவேன் என்பதெல்லாம் நம்மை கோவனத்தோடு அலைய விடுவதற்கான வேலைகள் தான்.. 

இப்ப என்ன தான்யா செய்யலாம் இந்த 120 கோடி ஜனங்களின் தேவைகளுக்கு? அம்பானி, அதானி, டாடா, பிர்லா, கோட்ரெஜ், வேதாந்தா, எனப் பெரும் முதலாளிகளைத் தான் தொழில் தொடங்க அனுமதிக்க வேண்டும் அதுவும் சல்லிசு விலையில்.. ஏன் சல்லிசு விலை? ஏன்னா நாம கொடுக்கலேன்னா அவனுக்கு இடமும் வசதியும் கொடுக்க பல நாடுகள் இருக்கின்றன அதனால் தான்.. அதாவது இப்ப எல்லா கம்பெனிகளும் ஆந்திரா தெலுங்கானாவை மொய்ப்பது போல்.. சரி அவன் தொழில் தொடங்கிட்டானா? இப்ப என்ன செய்வான்? வேலைக்கு ஆள் எடுப்பான்.. எங்க இருந்து? அந்த நாட்டில் இருந்து.. சரி ஆள் எடுத்தாச்சி, அடுத்து? தனியார் கம்பெனிக்காரன் தொழில் தொடங்கிட்டுச் சும்மாவா இருப்பான்? லாபம் பாக்கணும்.. ஆளுங்கள சக்கையாப் பிழிவான், சுளையாய்ப் பணமும் தருவான்.. வேலை செய்பவன் கையில் பணம், முதலாளி கையில் பணம்.. வேலை செய்பவன் வீட்டுக்குப் பொருட்கள் வாங்குவான், சேமிப்பான்.. முதலாளி லாபத்தைக் கொண்டு இன்னொரு ஊரில் கிளை ஆரம்பிப்பான்..

இப்ப அந்த நிறுவனத்தைச் சுற்றி ஓட்டல், டீக்கடை, ஃபாக்டரி என்றால் டூ வீலர் ஸ்பேர் பார்ட்ஸ், மெக்கானிக் கடை, புதிதாகக் குடியிருப்புகள், ஆட்டோ சர்வீஸ், காய்கறி, பலசரக்கு, மருந்துக்கடை என ஒவ்வொன்றாக வர ஆரம்பிக்கும்.. சரி அந்த நிறுவனத்திற்கான மூலப்பொருட்கள் தருவதற்கு ஒரு கம்பெனி வேண்டுமே? பேக்கிங் செய்ய இன்னொரு கம்பெனி முளைக்குமே? பொருட்களைக் கொண்டு செல்ல டிரான்ஸ்போர்ட் கம்பெனிகள் புதிதாக வருமே? ஆம், இப்படித்தான் பொருளாதாரம் வளரும்.. கார்ப்பரேட்டுகள் அதிகபட்சம் 10% வரை இந்தியாவில் வேலை வாய்ப்பைக் கொடுத்தால் அவனைச் சார்ந்து இன்னொரு 20-30% வேலை வாய்ப்பு உருவாகும்.. நாட்டில் பணப்புழக்கம் அதிகரிக்கும், வரி வருமானம் கூடும், தொழில்வளம் பெருகும்.. 

இதனால் தான் சார் நாங்க கார்ப்பரேட்டை வரவேற்கிறோம்.. அதற்காக சிறு தொழில்களை வேண்டாம் என முடக்கவில்லை.. அவர்களுக்கு MSME லோன்கள் கொடுக்கப்படுகின்றன மிக அதிக அளவில்.. சரி இதையெல்லாம் கார்ப்பரேட்டுகளுக்குக் கொடுப்பதற்குப் பதிலாக உள்ளூர்த் தொழிலான பட்டாசு, பின்னலாடை, அச்சுத் தொழில் போன்ற நிறுவனங்களை வைத்துச் செய்ய முடியாதா என்கிற கேள்வி எழலாம்..

சிவகாசி - கிட்டத்தட்ட 100ஆண்டு காலமாய் பட்டாசுத் தொழிலையும் அச்சுத் தொழிலையும் நம்பிப் பிழைக்கும் (பிழைத்த??) ஊர்.. இங்கு என்ன சம்பளம் தெரியுமா ஒரு வேலையாளுக்கு? வெறும் 4000ரூபாய்.. ஆபிஸ் மேனேஜர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்பவர்களின் சம்பளமே 5இலக்கத்திற்குப் போகாது பெரும்பாலும்.. PF, ESI, Gratuity பற்றியெல்லாம் இங்கு யாரும் கண்டுகொள்வதில்லை.. சரி லாபத்தில் அந்த முதலாளிகள் ஊருக்கு ஏதாவது செய்திருக்கிறார்களா? மூன்று தலைமுறைகளுக்கு முந்தையவர்கள் பிழைக்கத் தெரியாமல் கொஞ்சம் எய்டட் பள்ளி & கல்லூரிகளைக் கட்டிவிட்டுப் போனதோடு சரி.. இப்போது இருப்பவர்கள் எல்லாம் international பள்ளிகளையும், சுயநிதிப் பொறியியல் கல்லூரிகளையும் தான் கட்டுகிறார்கள்.. Strictly no for employees’ children without capitation fees என்று போர்டு மாட்டாத குறை தான்.. இன்றும் மாலை நேர சிவகாசிச் சாலைகளில் மினி பஸ்சில் போனால் 2 ரூபாய் மிச்சப்படுத்தலாமே என அரசு பஸ்களில் ஏறாமல் மினி பஸ்களில் நசுங்கிப் போய் வீடு திரும்பும் எத்தனையோ அச்சாபிஸ் & பட்டாசு ஃபேக்டரி ஊழியர்களைப் பார்க்கலாம்.. அதே சாலையில் BMW, Audi, Porsche, Jaguar கார்களும் பறந்து கொண்டிருக்கும்.. 

ஒரு ஊருக்குள், ஒரு ஜாதிக்குள் என உருவாக்கப்படும் தொழில்களால் இப்படியான ஏற்றத்தாழ்வுகள் தான் உருவாகும்.. கார்ப்பரேட்டுகள் இந்தச் சமுதாயத்தின் ஏற்றத்தாழ்வுகளைச் சரி செய்யும் வினையூக்கிகள்.. அங்கு ஜாதி, மதத்திற்கு இடமில்லை.. நிஜமான சமத்துவபுரங்கள் அவை.. ஒவ்வொருத்தனும் சொந்தக் காசில் கல்யாணம் செய்துவிடலாம், வீடு வாங்கிவிடலாம் என நம்பிக்கையூட்டுபவை அவை.. நல்லாப் படித்தால் நல்ல வேலையில் அமர்ந்து வயக்காட்டிலும், ஃபாக்ட்ரியிலும் பிழியப்படும் பெற்றவர்களைக் காப்பாற்றி விடலாம் என்கிற பாசிடிவ் எனர்ஜியைக் கொடுப்பவை அவை..

இனியாவது கார்ப்பரேட்டைக் குறை சொல்லும் முன், கொஞ்சம் யோசித்துவிட்டுக் குறை சொல்லவும்.. இந்த தேசத்தை, இத்தனைக் கோடி மக்களை நிஜமான வளர்ச்சிக்குக் கூட்டிச் செல்லப்போபவை அவை தான்..

உலகப்போரால் உலகப்புகழ் பெற்ற சிவகாசி... - தீபாவளி ஸ்பெசல்..

நான் எழுதிய இந்தக் கட்டுரை 6/11/15 வியாழன் அன்று தினமலர் தீபாவளி மலரில் “சித்திரைப் பூப்போலே சிதறும் மத்தாப்பு” என்கிற பெயரில் வெளியானது.. அவர்கள் கொஞ்சம் எடிட் செய்து போட்டார்கள்.. அந்த பத்திரிகையை வாசிக்க முடியாத நண்பர்களுக்காக, தினமலருக்கு நான் அனுப்பிய கட்டுரையின் முழு வடிவம் இங்கே..

______________________________________________________________________________

சினிமா தியேட்டரில் ஹீரோ வில்லனைப் பார்த்து செமத்தியான ஒரு பன்ச் டயலாக் விடுகிறான். குஷியான ரசிகர் கூட்டம் ஓஓவென கூக்குரலிட்டுக்கொண்டு விசில் சத்தத்தால் அந்தத் தியேட்டரை நிரப்புகிறது. நண்பர்களோடு செம ஜாலியான அரட்டை ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. உற்சாகமிகுதியில் அனைவரும் அந்த இடமே அதிர்வது போல் கை தட்டிக்கொண்டாடுகிறார்கள். இந்த இரண்டு விசயங்களிலும் பொதுவானத் தன்மை எது? சந்தோசமும் அதை வெளிப்படுத்தும் சத்தமும். மனிதனின் உணர்ச்சிகளை, குறிப்பாக மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்துவதில் சத்தங்களுக்கு மிக முக்கியப் பங்கு இருக்கிறது. இன்றும் வீட்டு மற்றும் கோவில் விசேஷங்களில் வாத்தியங்கள் இசைப்பதைப் பார்த்துக்கொண்டு தானே இருக்கிறோம்? சத்தங்கள் மனிதனின் மன உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தக்கூடியவை.. தியேட்டரில் விசில் அடிப்பது, நண்பர்களோடு கை தட்டி சிரித்துப் பேசுவது போன்ற வரிசையில் வருவது தான் தீபாவளியை வெடிச்சத்தத்தோடு கொண்டாடுவதும். அந்த வெடிச்சத்தத்துக்குப் பின் இருக்கும் மௌனக் கதைகளையும் கொஞ்சம் தெரிந்து கொண்டு சந்தோசமாகக் கொண்டாடலாமே?

தீபாவளி என்றால் உடனே வெடி ஞாபகம் வருவது போல, வெடி என்றால் உடனே சிவகாசி தான் ஞாபகம் வரும். இந்தியாவின் பட்டாசு உற்பத்தியில் கிட்டத்தட்ட 85சதவிகிதத்தைத் தன் தோள்களில் சுமந்திருக்கும் ஊர் இது. அதாவது வருடத்திற்கு 2000கோடி ரூபாய் புழங்கும் தொழிலாகத் தன் விழுதுகளைப் பரப்பி வளர்ந்து நிற்கிறது. இன்றும் தீபாவளி நெருங்க நெருங்க வெளியூர்களில் இருந்தெல்லாம் கார்களில் இங்கு வந்து சல்லிசாகக் கிடைக்கும் என பட்டாசுகளை அள்ளிச்செல்கிறார்கள். மற்ற எந்த ஊரிலும் இல்லாமல் சிவகாசியில் மட்டும் இந்த அளவிற்கு பட்டாசுத் தொழில் வளர்ந்து நிற்க என்ன காரணம்? சிவகாசி என்னும், விவசாயத்தால் விவாகரத்து செய்யப்பட்ட ஊர் எப்படி இந்த பட்டாசுக்கு வாக்கப்பட்டது? சிவகாசிக்கு முன் பட்டாசு என்பதே யாருக்கும் தெரியாத விசயமா?

பட்டாசு என்பது சீனத் தொழில்நுட்பம் என்பது பலருக்கும் தெரிந்த உண்மை தான். நம் கிராமப்புறங்களிலும் கூட இன்று வரை கோயில் திருவிழாக்களின் போது அந்தந்த ஊர்களில் சிறிய அளவில் பட்டாசு உற்பத்தி செய்கிறார்கள். அவ்வளவு ஏன் சிவகாசியில் கூட வானக்காரர் தெரு என்று ஒரு தெருவே இருக்கிறது மாரியம்மன் கோவிலுக்கு அருகில். கோவில் திருவிழாக்களின் போது பட்டாசு வெடித்துக்கொண்டாடுவதற்கு ஏதுவாக, அந்தத் தொழில்நுட்பம் தெரிந்த சிலரை கோவில் நிர்வாகத்தினர் அருகிலேயே குடிவைத்து ஒரு தெருவை உருவாக்கினர் அந்தக் காலத்தில். அதனால் பட்டாசுத் தொழில்நுட்பம் என்பது அரசல்புரசலாக பல ஊர்களிலும், ஃபார்முலா என்று எதுவும் இல்லாமல், பழக்க வழக்கம் மூலம் மட்டுமே பழக்கதில் இருந்து வந்த ஒரு விசயம் தான். அதை ஒரு organized businessஆக மாற்றியதில் தான் சிவகாசி வெற்றிபெற்றது..

அது 1920களின் ஆரம்பம். சிவகாசியில் இருந்து அய்ய நாடார், சண்முக நாடார் என்கிற இரண்டு இளைஞர்கள் தீப்பெட்டித் தயாரிப்புத் தொழில்நுட்பம் பற்றித்தெரிந்துகொள்ள கல்கத்தா புறப்பட்டார்கள். கிட்டத்தட்ட ஒரு வருட படிப்பிற்குப் பின் உள்ளூர் திரும்பிய அவர்கள் ஜெர்மனியில் இருந்து சில எந்திரங்களை இறக்குமதி செய்து சிவகாசியில் முதல் தீப்பெட்டித் தொழிற்சாலையை ஆரம்பித்தார்கள். இன்னும் எத்தனை நாட்களுக்குத் தான் வானத்தை நம்பியே காத்திருந்து, அது கொடுக்கும் தூரலில் விளையுமோ விளையாதோ என்கிற பயத்தில் பருத்தியையும், கம்பையும், புகையிலையையும் விதைத்துக் கஷ்டப்படுவது என்கிற எண்ணத்தில் இருந்த மக்களும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இந்தப் புதுத் தொழிலின் பக்கம் தங்கள் கவனத்தைத் திருப்பினார்கள். வியாபாரம் வளர ஆரம்பித்தது..

இணைந்து நடித்துப் பல வெற்றிகளைக் குவித்த ரஜினியும் கமலும் ஒரு கட்டத்தில் ‘இனி பிரிந்திருந்தால் தான் இருவருக்கும் நல்லது’ என்கிற முடிவை எடுத்ததற்கெல்லாம் முன்பே இவர்கள் அதைப் போன்ற முடிவுடன் இரு வேறு பெயரில் வியாபாரத்தை ஆரம்பித்தார்கள். அணில் பிராண்ட் அய்யன் ஃபயர் ஒர்க்ஸ் என்கிற பெயரில் அய்யநாடாரும், காக்கா பிராண்ட் காளீஸ்வரி ஃபயர் ஒர்க்ஸ் என்கிற பெயரில் சண்முக நாடாரும் புது நிறுவனத்தைத் தொடங்கினார்கள்.. மத்தாப்பு மற்றும் தீப்பெட்டித் தொழிலின் வளர்ச்சியை அடுத்து அய்யநாடாரும் சண்முக நாடாரும் தங்கள் வியாபார ஆர்வத்தைப் பட்டாசுப் பக்கம் திருப்பினார்கள். 1923ல் முதல் ஃபேக்டரி ஆரம்பிக்கப்பட்டது.

அப்போது வரை பட்டாசு என்றால் அது கம்பி மத்தாப்புக்கள் தான்.. அதுவும் ஜெர்மனில் இருந்து தான் இங்கு இறக்குமதி செய்யப்பட்டு வந்தன. சிவகாசி, கேரளத்தின் திரிச்சூர் என அங்கும் இங்கும் சிறிய அளவில் தான் இந்தியாவில் உற்பத்தி இருந்து வந்தது.. இந்தச் சூழலில் தான் 1934ல் பட்டாசு உற்பத்திக்கு கலால் வரி விதிக்கப்பட்டு அது ஒரு தொழிலாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது. மூலப்பொருட்களும் பெரும்பாலும் வெளிநாடுகளில் இருந்தே இறக்குமதி செய்யப்பட்டு வந்தன.. இந்த நேரத்திலா இரண்டாம் உலகப்போர் வர வேண்டும்? வெடி பொருட்கள் ஆதலால் ஏற்றுமதிக்கும் இறக்குமதிக்கும் பல கெடுபிடிகள். மூலப்பொருட்களுக்கும், இறக்குமதி பட்டாசுகளுக்கும் பயங்கர தட்டுப்பாடு வர ஆரம்பித்தது. உற்பத்தி பாதித்தது. இதனால் பிற ஊர்களில் இருந்த பட்டாசு ஆலைகள் எல்லாம் தொழில் நசிந்துவிடுமோ என்கிற பயத்தில் மூடப்பட்டன.. ஆனால் இந்த இடத்தில் தான் சிவகாசிக்காரர்கள் வேறு மாதிரி யோசித்தார்கள். நிர்வாகவியலில் SWOT அனாலிசிஸ் என்பார்கள். ஒரு வியாபாரம் அதனுடைய பலம் (strength), பலவீனம் (weakness), வாய்ப்பு (opportunities), அச்சுறுத்தல் (threats) என்கிற நான்கையும் தெளிவாகப் புரிந்து வைத்திருக்க வேண்டும். இரண்டாம் உலகப்போரால் நேர்ந்த இந்தத் தடையை மற்ற ஊர் பட்டாசு முதலாளிகள் ஒரு அச்சுறுத்தலாகப் பார்த்தார்கள் என்றால், சிவகாசிக்காரர்கள் மட்டும் அதை ஒரு வாய்ப்பாகப் பார்த்தார்கள், ஜெயித்தார்கள்.

’மூலப்பொருட்கள் இறக்குமதி செய்யமுடியாவிட்டால் என்ன? நாமே உற்பத்தி செய்வோமே?’ என பட்டாசு உற்பத்திக்குத் தேவையான மூலப்பொருட்களையும் அவர்களே உற்பத்திச் செய்ய ஆரம்பித்தார்கள்.. இங்கும் ஒரு நிர்வாகவியல் தியரி இருக்கிறது. High risk = high returns என்பது தான் அது. ரிஸ்க் எடுத்து இறங்கினார்கள். அது பலனைக் கொடுத்தது. மூலப்பொருட்களை அவர்களே உற்பத்தி செய்ய ஆரம்பித்த பின், இறக்குமதி செய்வதை விட விலை மலிவாகவும், உடனுக்குடன் கிடைக்கக்கூடியதாகவும் மாறியது. இதனால் பட்டாசு உற்பத்தி அதிகரித்து குறைந்த விலையில் கிடைக்க ஆரம்பித்தது. அழகிய தீப்பொறியுடன் சுருசுருவென எரியும் கம்பி மத்தாப்பை அனைவரும் வாங்க ஆரம்பித்தார்கள். கம்பி மத்தாப்பில் இருந்து சங்கு சக்கரம், புஸ்வானம், சீனிவெடி, சரவெடி என்று பட்டாசுத்தொழில் ஒவ்வொரு படியாகப் பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்தது. இன்று சிவகாசியில் கிட்டத்தட்ட 500 பட்டாசு ஃபேக்டரிகள் இருக்கின்றன.

பட்டாசு மட்டுமல்லாது மூலப்பொருட்கள் கம்பெனிகளும், பிரிண்டிங் ப்ரெஸ்களும், அந்த பிரிண்டிங் ப்ரெஸ்களுக்காக மை கம்பெனிகளும், இன்னும் பல சிறு தொழில்களும், பெண்கள் வீட்டில் இருந்து கொண்டே தீப்பெட்டி, பட்டாசுப் பெட்டிகள் ஒட்டுவது என கைச்செலவுக்கு சம்பாதிப்பதும் என்று சிவகாசி ஒரு பொருளாதார மையமாக உருவாகியது. வருடம் முழுக்க இங்கு கொழுத்தித் தீர்க்கும் வெயிலும் சிவகாசிக்கு மட்டுமே சாத்தியமானதாய் இந்தத் தொழில்களை மாற்றியது. சிறிய அளவில் வெறும் கம்பி மத்தாப்பை உற்பத்திச் செய்ய ஆரம்பித்தவர்கள், தங்களுக்குச் சம்பந்தமே இல்லாத இந்த இரண்டாம் உலகப்போரினால், உலகையே திரும்பிப் பார்க்க வைத்து, ஒரு ஊரின் பொருளாதரத்தையே திருப்பிப் போட்டார்கள் என்பது ஆச்சரியமான கேயாஸ் தியரி தான்..

சரி இது வரலாறு. அப்படியே நிகழ்காலத்திற்கு வருவோம். ’பணத்தாசை பிடித்த சிவகாசி முதலாளிகள்’, ’யாருமே சட்டத்தைப் பின்பற்றுவதில்லை’, ‘எங்கு பார்த்தாலும் குழந்தைத் தொழிலாளர்கள்’, ‘வேலையாட்களுக்கு பாதுகாப்போ சரியான சம்பளாமோ இல்லை’  - தீபாவளி நெருங்கும் சமயத்திலும், பட்டாசு ஆலைகளில் வெடிவிபத்து ஏற்படும் வேளைகளிலும் இது போன்றச் செய்திகள் டிவி, செய்தித்தாள், ஃபேஸ்புக், வாட்ஸ் அப் என எதன் மூலமாவது வந்து அடிக்கடி நம் கண்களில் படும். அவற்றில் பலவும் மிகைப்படுத்தப்பட்டதாகவே இருக்கின்றன என்பது தான் கொடுமை.

யாரும் எந்த ஒரு தொழிலையும் கொலை செய்வதற்காக ஆரம்பிப்பதுமில்லை, யாரும் தன் உயிர் போக வேண்டும் என்பதற்காக எந்த வேலையிலும் ஈடுபடுவதும் இல்லை. பிறந்ததில் இருந்து பார்த்த வளர்ந்த தொழில் என்பதாலும், அதைத் தவிர்த்த வேறு விசயங்கள் தெரியாது என்பதாலும் சிவகாசி சுற்றுவட்டாரத்தில் இருக்கும் பலரும் பட்டாசு மற்றும் பிரிண்டிங் சார்ந்த துறைகளில் தங்களை ஈடுபடுத்திக்கொள்கிறார்கள். கொஞ்சம் காசு இருப்பவர்கள் சொந்தமாக வியாபாரம் ஆரம்பிக்கிறார்கள். அவர்களின் எண்ணம் எல்லாம் சம்பாதித்துத் தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவது தானே ஒழிய செத்துப்போவது கிடையாது. பின் ஏன் இவ்வளவு விபத்துக்கள்? இங்கு தான் ஒரு பிரச்சனை தொக்கி நிற்கிறது.

ஒரு சாஃப்ட்வேர் கம்பெனியில் ஒருவர் தவறாகக் கோட் எழுதினால் என்னவாகும்? ப்ரோகிராம் execute செய்தால் error காட்டும். டெஸ்டிங் டிபார்ட்மெண்ட்டில் அதைச் சுட்டிக்காட்டுவார்கள், தவறைச் சரி செய்து மீண்டும் அந்தப் ப்ரோகிராமை execute செய்து சரியாக்கி விடலாம். அதுவே ஒரு பட்டாசு ஆலையில் ஒருவர் தவறு செய்தால்? அவ்வளவு தான் விசயம். பொறுப்பு பெரியது, அதனால் சிறிய தவறுகள் கூட பெரும்விளைவுகளை ஏற்படுத்திவிடுகின்றன. ஒவ்வொரு வருடமும் கேம்பஸ் இண்டர்வியூவின் போது எப்படி பல பெரிய ஐடி நிறுவனங்களும் தங்களுக்குத் தரமான மனித சக்திகள் கிடைக்கவில்லை என்று புலம்புகின்றனவோ அதே மாதிரி தான் இங்கிருக்கும் ஆலைகளும் புலம்புகின்றன, தொழில் தெரிந்த ஆட்கள் இப்போதெல்லாம் கிடைப்பதில்லை என.

படிப்பின் வாசம் கிடைத்தவர்கள் இந்தத் தொழிலின் ரிஸ்க்கைக் கருத்தில் கொண்டு வேறு ஊர்களுக்குப் பிழைக்கச் சென்றுவிடுகிறார்கள். படிக்காத ஒரு சிலர் மட்டும் ஃபயர் ஆஃபிஸ் பக்கம் வேலைக்கு வருகிறார்கள். எப்படியோ ஆள் கிடைத்தால் சரி என்றிருக்கும் முதலாளிகளும் முறையான அனுபவம் இல்லாத ஆட்களிடம் ஃபோர்மோன் பொறுப்பையும், காண்ட்ராக்ட் வேலைகளையும் ஒப்படைக்கிறார்கள். ஐடி கம்பெனி போல் இங்கு டெஸ்டிங் டிபார்ட்மெண்ட் எல்லாம் இருப்பதில்லையே தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்ட? ஒரு தவறு, சரி செய்வதற்கான வாய்ப்பையேக் கொடுக்காமல் மொத்த உயிர்களையும் கொத்தாக அள்ளிச்சென்று விடுகிறது. பெரிய நிறுவனங்களில் இது போல் அனுபவம் இல்லாத ஆட்களை ஃபோர்மேனாகவோ காண்ட்ராக்டராகவோ அமர்த்துவதில்லை என்றாலும், தொழில் தொடங்கும் ஆசையில் சிறு முதலீட்டில் ஆரம்பிக்கும் பலரும் அனுபவமற்றவர்களை நம்பி இறங்குவதால் வரும் பிரச்சனை இது. சமீபத்தில் நடந்த விபத்துக்களும் இதைத்தான் சொல்கின்றன. இதற்கு என்ன தான் தீர்வு?

சிவகாசியில் வளர்ந்து வரும் அச்சுத்துறையில் தொழில்நுட்பத்தைப் புகுத்தவும், அதை இன்னும் நெறிப்படுத்திச் செல்லவும் 1977ல் பிரிண்டிங் டெக்னாலஜிக்கென தனி தொழில்நுட்பக் கல்லூரி ஆரம்பிக்கப்பட்டது. ஆனால் அதை விட முக்கியமான, பாதுகாப்புக் குறைந்த பட்டாசுத் தொழிலுக்கென தனி கல்லூரியோ, அரசு மையமோ, படிப்போ எதுவும் இன்று வரை கிடையாது. இதனால் பட்டாசுத் தொழில் படித்து அறிந்து, புது நுட்பங்களைப் புகுத்தும் தொழில்நுட்பம் என்கிற நிலைக்கு உயராமல், செவி வழிச்செய்தியாகக் கேட்டுச் செய்யும் ஒரு சாதாரண வேலை என்கிற அளவிலேயே தேங்கி நிற்கிறது. புதிதாக வருபவர்களும் முறையான அனுபவம் கிடைப்பதற்கு முன்பே, ஆள் பற்றாக்குறையால் பெரிய பொறுப்பை ஏற்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள். பாதுகாப்பு பற்றியோ, பயன்படுத்தும் மருந்துகளின் உண்மையான வேதியியல் தன்மை பற்றியோ முழுதாகத் தெரியாமல் அதைப் பயன்படுத்தும் ஒருவன் நிச்சயம் கவனக்குறைவாகத்தான் இருப்பான். இன்று வீட்டில் கேஸ் சிலிண்டரை மாட்டும் பொழுது எவ்வளவு ஜாக்கிரதையாக இருக்கிறோம்? லேசாக வாடை வந்தாலே எவ்வளவு உஷார் ஆகிறோம்? ஆனால் அதை விட ஆபத்தான மருந்துகளை, முறையான அனுபவம் இல்லாத ஆட்கள் மிகவும் சர்வசாதாரணமாகக் கையாண்டு கொண்டிருக்கிறார்கள். அதன் விளைவுகள் அவர்களுக்குத் தெரிந்தால் மட்டுமே அவர்களுக்கு விழிப்புணர்வு வரும்.

அதனால் முறையான படிப்பு இதற்கு மிகவும் அவசியமாகிறது. அட்லீஸ்ட் அரசாங்கம் வேளாண் மையம் நிறுவுவது மாதிரி சிவகாசியில் பட்டாசுத் தொழில் மையங்களை சிறப்பாகச் செயல்படுத்த வேண்டும். தொழில்நுட்பச் சந்தேகங்களைத் தீர்ப்பதில் இருந்து, பாதுகாப்பாக வெடிகள் தயாரிப்பது வரை அடிக்கடி முகாம்கள் நடத்தி ஒவ்வொன்றையும் வேலையாட்களுக்கும் முதலாளிகளுக்கும் மனதில் பதிய வைக்க வேண்டும். பட்டாசு தொடர்பான எந்தவிதமான சந்தேகங்களையும் தீர்ப்பதற்கான ஒரு இடமாக இந்த மையம் செயல்பட வேண்டும். முதலாளிகள் எல்லாம் ஒன்றாகச் சேந்து பிரிண்டிங் இன்ஸ்டிட்யூட் ஆரம்பித்தது போல பைரோடெக் இன்ஸ்டிட்யூட்டும் ஆரம்பிக்கலாம். வெறும் வேலையாக மட்டும் இல்லாமல் தொழில்நுட்பமாகவும் மாற்றலாம் பட்டாசு தயாரிக்கும் கலையை!!

அடுத்த விசயம் விதிகளைப் பின்பற்றுவது. என்ன தான் ஹெல்மெட் நம் உயிரைக் காப்பாற்றுவதாய் இருந்தாலும், ரோட்டில் போலீஸ் இருந்தால் மட்டும் தான் நாம் அதை அணிகிறோம். தேர்வறையில் ஆசிரியர் அசந்து இருக்கும் போது பக்கத்துப் பேப்பரை எட்டிப்பார்த்து எழுதி வளர்ந்தவர்கள் தானே நம்மில் பலரும்? இங்கு விதிகளுக்குப் பஞ்சம் இல்லை. ஆனால் முறையான கண்காணிப்பு இல்லாவிட்டால் எந்த ஒரு விசயமும் விதிகளை மீறி தன் இஷ்டத்திற்குச் செயல்பட ஆரம்பிக்கத்தான் செய்யும். பட்டாசுத் தொழிலும் இதற்கு விதிவிலக்கல்லவே? பாட்டாசுத் தொழிலைப் பாதுகாப்பாகச் செய்ய பல விதிகள் இருக்கின்றன. ஆனால் அவைகள் எல்லாம் முறையாகப் பின்பற்றப்படுகின்றனவா என்று ஆய்வு செய்ய வேண்டியவர்கள் பெயருக்குத் தான் ஆய்வு செய்கிறார்கள் என்பது தான் வேதனை. நாளை ஒரு ஃபேக்டரியில் ஆய்வு என்றால் இன்று மாலையே அந்த முதலாளிக்குத் தகவல் போய்விடும், மறுநாள் அந்த சுற்றுவட்டார ஃபேக்டரிகள் அனைத்திற்கும் லீவு விடப்பட்டிருக்கும். இழுத்து மூடப்பட்டிருக்கும் ஃபேக்டரியில் என்னத்தை ஆய்வு செய்வது?

இன்னும் சில ஃபேக்டரிகளில் திடீரென ஆய்வு செய்ய வருவார்கள். ‘நாக்பூர் லைசன்ஸ் இல்லையே அண்ணாச்சி?’, ‘இத்தன பேர எப்படி வேலைக்கு வைக்கலாம்ணே?’, ‘என்ன இப்படி வேட்ட எல்லாம் வெயில்ல போட்டு வச்சிருக்கீங்கண்ணாச்சி?’ என்று கேள்விகளால் குடைந்து எடுப்பார்கள். ’சரி ரூல்ஸ் ஒன்னத்தையும் ஃபாலோ பண்ணல, நம்ம மொதலாளி ஆபிசுக்கு சீல் தான் இன்னைக்கு’ என்று வேலையாட்கள் கூடப் பதறமாட்டார்கள். ஏனென்றால் மறுநாளோ அல்லது ஒரு இரண்டு நாட்கள் லீவு விட்டோ வழக்கம் போல ஃபேக்டரி மீண்டும் செயல்பட ஆரம்பிக்கும் என அனைவருக்கும் நன்றாகத் தெரியும். நடுவில் என்ன நடந்திருக்கும் என்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்த உண்மை. வீடுகளிலேயே சிலர் திருட்டுத்தனமாகப் பட்டாசு தயாரிப்பதையும் யாரும் பெரிய அளவில் கண்டுகொள்வதில்லை. ஏதாவது விபத்து நடந்தால் மட்டும் கண் துடைப்பிற்கு சில நாட்கள் அதிகாரிகள் அங்கும் இங்கும் ஆய்வு செய்வார்கள். பின் பழைய குருடி கதவைத் திறடி கதை தான் மீண்டும்.

பெரியவனோ சிறியவனோ, யார் விதிகளைப் பின்பற்றாவிட்டாலும் பாரபட்சம் பார்க்காமல் லைசன்ஸ் ரத்து செய்யப்பட வேண்டும். விதிகளைப் பின்பற்றாவிட்டால் அதற்கான விலை மிகவும் மோசமானதாக இருக்கும் என முதலாளிகளும் தொழிலாளிகளும் உணர வேண்டும். சாலையில் லைசன்ஸ் இல்லாமல் போகிறவனுக்கு இருக்கும் பயம் கூட விதிகளைப் பின்பற்றாமல் ஃபேக்டரி நடத்தும் ஆட்களுக்கு இருப்பதில்லை. பயம் வர வேண்டும் என்றால் சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்தும் ஆட்கள் யோக்கியமாக இருக்க வேண்டும். அதற்கு அரசாங்கம் தான் மனது வைக்க வேண்டும். முதலாளிகளும் தங்கள் பொறுப்பையும், தங்களை நம்பி வந்திருக்கும் உயிர்களையும், அவர்களை நம்பியிருக்கும் குடும்பங்களையும் மனதில் கொண்டு விதிகளைப் பின்பற்ற முனைய வேண்டும்.

பட்டாசு ஆலைகளுக்கான அனைத்து விதிகளையும் பின்பற்றுவது சாத்தியமில்லை என்பார்கள் சிலர். இப்படி சாத்தியமே இல்லை என்று 90களில் சொல்லப்பட்டு வந்த குழந்தைத் தொழிலாளர் முறை இன்று முற்றிலுமாக ஒழிக்கப்பட்டு விட்டதே அது எப்படிச் சாத்தியமானது? சிவகாசி மற்றும் சுற்றுவட்டாரப் பகுதிகளின் எந்த ஃபேக்டரியிலும் வேலை பார்க்கும் ஒரு சிறுவனைக் கூட இன்று நம்மால் பார்க்க முடியாது. யாராவது சிவகாசி பட்டாசு ஆலைகளில் இன்னமும் குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று சொன்னால் அவரது காலண்டர் 1990களிலேயே நின்றுவிட்டது என அர்த்தம். எப்படி இது சாத்தியமானது? அரசு, அரசு அதிகாரிகள், முதலாளிகள், பொதுமக்கள் என்கிற நான்கு பேரின் கூட்டு முயற்சியினால் தானே? சட்டத்தின் மீது இருந்த பயமும், விழிப்புணர்வும் தானே? அது போல் மற்ற விதிகளையும் அனைவரும் பொறுப்புடன் பின்பற்றினால் பட்டாசுத் தொழில் விபத்தில்லாத, அமைதியான, குதூகலத்தை மட்டுமே தரக்கூடிய ஒரு தொழிலாக மாறும் என்பதில் ஐயமில்லை. அந்த நாள் வெகுதொலைவிலும் இல்லை.

கடைசியாக ஒரு சிறிய வேண்டுகோள். “இந்த தீபாவளிக்கு பட்டாசு வெடிக்க மாட்டேன், சுற்றுப்புறத்தைக் காப்பேன்” என்று திடீர் புரட்சியாளனாகி உறுதிமொழியெல்லாம் எடுப்பதற்கு முன் கொஞ்சம் இதை நினைத்துப் பாருங்கள். பட்டாசு விபத்தால் ஒரு நொடியில் போகும் அவர்களின் உயிர், நீங்கள் பட்டாசு வாங்கவில்லையென்றால் பசியில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக போகும், அவ்வளவு தான் வித்தியாசம். சுற்றுச்சூழல் மீது நிஜமாகவே அக்கறை உள்ள புரட்சிக்காரன் என்றால், இயற்கையைக் கொன்று உருவாக்கும் பேப்பரையும், வருடம் முழுவதும் இயற்கையைப் பாழ்படுத்தும் பெட்ரோல்/டீசல் வண்டிகளையும், ஏசி, ஃப்ரிட்ஜ் போன்ற ஓசோனை ஓட்டையாக்கும் சாதனங்களையும் பயன்படுத்துவதை முதலில் நிறுத்துங்கள். வருடத்தில் ஒரே ஒரு நாள் சந்தோசத்தைக் கொடுக்கும் பட்டாசைப் பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்.

 உயிரைப் பணயம் வைத்துத் தான் தயாரித்த ஒரு பொருள் சுக்குநூறாக உடைந்து அழிவதைப் பார்த்து சந்தோசப்படும் ஒரே ஆள் ஃபயர் வொர்க்ஸ் ஃபேக்டரி தொழிலாளி தான். அவன் தயாரிக்கும் பொருள் மட்டும் வெடித்து சிதறட்டும், அவன் குடும்பமும் வாழ்வும் சந்தோசமாய் இருக்கட்டும்.. பட்டாசு கொழுத்துங்கள் மகிழ்ச்சியாய்க் கொண்டாடுங்கள். அனைவருக்கும் இனிய தீபாவளி நல்வாழ்த்துக்கள்.. 

நன்றி: தினமலர்

உங்கள் வேலை தொடருமா? சீட் கிழியுமா?

பொருளாதார வல்லுனர்கள் 2015-16ம் ஆண்டை வேலைவாய்ப்புகள் அதிகம் இருக்கும் ஆண்டாக கணிக்கிறார்கள். கடந்த சில ஆண்டுகளை ஒப்பிடும் போது வரும் ஏப்ரலில் இருந்து அதிக வேலை வாய்ப்புகள் இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. பல புதிய நிறுவனங்கள் கேம்பஸ் இண்டர்வியூவிலேயே மாணவர்களை அலேக்காகத் தூக்கிச் செல்ல காத்திருக்கின்றன. இந்த ஆண்டு கூட அதிக அளவில் on campus வேலை வாய்ப்பை வழங்கியவை start ups என்று சொல்லப்படும் புதிய நிறுவனங்கள் தான். சென்னையில் இருக்கும் “Great Lakes Institute of Management"ல் இந்த ஆண்டு ஒருவரை 57லட்ச ரூபாய்க்கு வாங்கியிருக்கிறார்கள். இந்தியாவின் புகழ் பெற்ற மேலாண்மைக் கல்லூரியான "Faculty of Management Studies"ன் campus placementல் இந்த ஆண்டிற்கான சராசரி சம்பளம் 17லட்சம்!!! இதெல்லாம் எதிர்ப்படும் ஆண்டை வேலைவாய்ப்புகுப் பஞ்சம் இல்லாத ஆண்டாக நமக்கு நம்பிக்கையைக் கொடுக்கின்றன..

ஆனால் இன்னொரு புறம், நிறுவனங்கள் கொத்துக்கொத்தாக வேலையாட்களை வீட்டுக்கு அனுப்புவதும் நடந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. சமீபத்தில் TCS எடுத்த தேசத்தையே அலற வைத்த முடிவு எல்லோரும் அறிந்ததே.. IBM 5000 பேரை அனுப்பப் போகிறதாம்.. கடந்த ஆண்டில் மட்டும் பெங்களூருவில் 15000 ஐடி நிறுவன ஊழியர்கள் வேலை இழந்திருக்கிறார்கள்.. ஐடி நிறுவனங்கள் என்றில்லை, கோக் நிறுவனமும் உலகம் முழுக்க 8000பேரின் சீட்டைக் கிழிக்கவிருக்கிறது.. பல தனியார் வங்கிகளும் வேலையாட்களை வீசி எறிகின்றன.. வேலை கிடைப்பது எவ்வளவு எளிதானதோ, அதை விட வேலை போவது எளிதாகிவிட்டது.

திடீரென்று “Dear Ram Kumar, Your service is no more needed to us. You are sacked." என்று ஈமெயில் வந்தால் என்ன ஆகும்? அய்யோ இந்த வரியை டைப்பும் போதே கொஞ்சம் பயம் வரத்தான் செய்கிறது.. ”திடீரென்று நம் நிறுவனம் நம்மை வேலையை விட்டு அனுப்பிவிடுமா?” என்றால், திடீரென்று எல்லாம் அனுப்ப மாட்டார்கள். வேலையை விட்டு அனுப்ப சில பல காரணங்கள் இருக்கும். Non performer மட்டும் தான் வேலை இழப்பார் என்பது மிக மிகத் தவறான எண்ணம்.. அதையும் தாண்டி பல விசயங்கள் இருக்கின்றன.. நம்மை நம் நிறுவனம் “சீக்கிரம் பத்திவிடுவதற்கான” அறிகுறிகளை அலசுவது தான் இந்தப் பதிவு.. இதில் ஏதாவது உங்களிடம் தென்பட்டால் திருத்திக்கொள்ளுங்கள், அல்லது resumeஐ தூசி தட்டி நௌக்ரியில் ஏற்றிவிடுங்கள். இப்போது கட்டுரைக்குள்..

1. அப்டேட் ஆகாமல் இருப்பது:

ஒரு காலத்தில் நாம் விழுந்து விழுந்து பார்த்து, வெள்ளி விழாப் படங்களாக எடுத்த விக்ரமனின் படங்கள் இப்போது ஏன் தொடந்து ஊத்துகிறது?  ஆனால் விக்ரமனை விட சீனியரான மணிரதனத்தின் ஒவ்வொரு படத்திற்கும் ஏன் எதிர்பார்ப்பு அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கிறது? சிம்பிள், முன்னவர் இன்னும் ”லாலா” பின்னணி இசையிலும், 90களின் ’புது வசந்தம்’ காலத்திலுமே நின்று கொண்டிருக்கிறார்.. பின்னவர் கதை, தொழில்நுட்பம் என அனைத்திலும் இன்றைய காலத்திற்கு ஏற்றவராக அப்டேட்டாக இருக்கிறார்.. கிட்டத்தட்ட வேலையிலும் இப்படித்தான்..

வேலையில் சேரும் போது நீங்கள் விக்ரமன் போல் ஹிட் ஹிட்டாக அடிக்கலாம்.. ஆனால் சேரும் பொழுது இருந்த மாதிரியே வருடங்கள் பல கழிந்தும் அப்படியே இருந்தால், நீங்கள் தான் முதல் டார்கெட்.. சாதாரண ஆண்டிராய்ட் ஃபோனிலேயே மாதத்திற்கு ஒரு முறை ஆட்டோமெட்டிக்காக சாஃப்ட்வேரை அப்டேட் செய்துகொள்கிறோமே, நாம் பார்க்கும் வேலையிலும் அப்படி இருப்பது தானே ஞாயம்? யார் ஒருவர் காலத்திற்கு, தேவைக்கு ஏற்றவாறு மாறாமல் இருக்கிறாரோ, அவர் அடுத்த கம்பெனிக்கு போவதற்கு ரெடியாகிவிடலாம்..

அப்டேட் ஆகுவது ஒன்று அவ்வளவு சிரமம் அல்ல இப்போது. கையிலேயே ஃபோன் இருக்கிறது. வேலை சம்பந்தமான விசயங்களை, செய்திகளைப் படிக்கலாம். தொழில்நுட்பம் சம்பந்தப்பட்ட வேலையில் இருப்பவர்கள் பல ஆன்லைன், பார்ட் டைம் கோர்ஸ்களை படிக்கலாம். அது போக, பிற துறைகளில் இருக்கும் வேலைகளிலும் (cross function) உதவியாய் இருக்கலாம்.. அதாவது நீங்கள் பர்ச்சேஸ் டிபார்ட்மெண்டில் இருந்தாலும், அக்கவுண்ட்ஸ் & ப்ரொடக்சன் ஆட்களிடம் அவர்கள் வேலையைப் பகிர்ந்து கொள்ளலாம். இதன் மூலம் புதிய துறையில் உங்களுக்கு திறமை கிடைக்கும். என்னைப் போல் சேல்ஸ் வேலையில் இருப்பவர்கள் வேற்று மொழிகள் கற்றுக்கொள்வது நல்லது.. மிக முக்கியம் இதெல்லாம் நம் பாஸ் காதுகளுக்கு எட்டுவது மாதிரி செய்ய வேண்டும். நாம் என்ன நல்லது செய்தாலும் நமக்கு மேல் இருப்பவர்களிடம் அதை படம் போட்டு காட்டுவது தான் மிக முக்கியம்..

2. அலுவலக உறவு:

சரி, அன்றாடம் அப்டேட் செய்து, வேலை சம்பந்தமான அனைத்துத் திறமைகளையும் விரல் நுனியில் வைத்திருக்கும் கெட்டிக்காரர் நீங்கள். ஆனால் அது மட்டும் போதுமா? நிச்சயமாக இல்லை. நீங்கள் உடன் வேலை செய்யும் நண்பர்களோடு எப்படி ஒத்துப்போகிறீர்கள் என்பதும் முக்கியம்.

காலையில் லேட்டாக டீ வருகிறது என்பதற்காக ஆஃபிஸ் பாயிடம் அறச்சீற்றம் கொள்வது, சாப்பாடு நேரத்தில் தனியாக உட்கார்ந்து கொண்டு யாரிடமும் பேசாமல் உங்கள் டிஃபன் பாக்ஸை மொக்குவது, மேனேஜரிடமும் வாடிக்கையாளர்களிடமும் எதற்கெடுத்தாலும் சண்டை போடுவது எல்லாம் உங்கள் பெயரை அநியாயத்திற்கு கெடுக்கும் விசயங்கள். சக வேலையாட்களுடன் சதா சண்டை போட்டுக்கொண்டிருக்கும் ஒரு திறமையான ஆளை விட, அனைவரிடமும் நல்ல பெயர் எடுத்திருக்கும் ஒரு சராசரி ஆளையே நிர்வாகம் வேலையில் வைத்திருக்க விரும்பும். ஏனென்றால் சண்டை போடும் ஆள் திறமையானவனாகவே இருந்தாலும், அவன் சண்டையை பிறரின் உழைப்பை, உற்பத்தித் திறமையை குறைக்கக் கூடியது. 

அதற்காக வேலையே தெரியாமல் இருந்து கொண்டு, மௌன ராகம் கார்த்திக் மாதிரி எல்லோரிடமும் ஜாலியாகப் பேசினாலே போதும் என்று நினைப்பதும் மிகப் பெரிய முட்டாள்த்தனம். ஒரு வேலைக்கு aptitude & attitude இரண்டுமே சம அளவில் முக்கியம். கொஞ்சமாவது வேலை தெரிந்தால் தான், நல்ல நண்பரான உங்களை உங்கள் மேனேஜர் மேலே பேசிக் காப்பாற்ற முடியும். நீங்கள் நல்ல நண்பர் என்பதற்காக, உங்களுக்கு சப்போர்ட் செய்து, மேனேஜர் தன் வேலையையும் இழக்க விரும்பமாட்டார். அதனால் மேனேஜர், & உடன் வேலை செய்வோர்களிடம் நல்ல பழக்கம் இருந்தாலும் வேலையும் பார்க்க வேண்டும். என் பாஸ் அடிக்கடி சொல்வார், “மோசமாக வேலை செய்பவனை விட நாம் ஒரு படியாவது முன்னே நிற்க வேண்டும். அப்போது தான் நம் தலை உருளாது” என்று. எல்லோரும் இப்படி நினைக்கும் போது, யாரும் கடைசி இடத்திற்கு வர விரும்பாமல் உழைக்க எண்ணுவோம். அந்த எண்ணம் இருந்தாலே போதும்..

3.உங்களுக்கான வேலை கம்மியாக்கப்படுவது:

எல்லோருக்கும் கம்மியாக வேலை செய்ய, சீக்கிரமே வேலையை முடித்து, வீட்டுக்குப் போய், இன் பண்ணி, மணிக்கட்டு வரை கட்டிப்போட்டிருக்கும் முழுக்கை சட்டையையும், பெல்ட் மாட்டி இடுப்பை இறுக்கும் பேண்ட்டையும் கடாசி விட்டு, வெறும் கைலியுடன் கால் ஆட்டிக்கொண்டு டிவி பார்க்க ஆசை தான்.. ஆனால் அப்படி ஜாலியாக இருப்பதை உங்கள் நிறுவனம் கண்டு கொள்ளாவிட்டால் ஏதோ பிரச்சனை வரப்போகிறது என்று அர்த்தம். நீங்கள் பார்க்கும் வேலை, உங்களை அறியாமலே நிர்வாகத்தால் குறைக்கப்பட்டு வருகிறதா, நீங்கள் மிக கேசுவலாக இருப்பதாக உணர்கிறீர்களா? ரொம்ப டேஞ்சர். பாஸிடம் இருந்து அதிக வேலை கிடைத்தால், அவன் ஏமாளி என்பதை விட, நிர்வாகம் அவனை மிகவும் நம்புகிறது, இந்தக் கம்பெனிக்கு அவனது உழைப்பு தேவை, அவனை கம்பெனி மிகவும் நம்புகிறது என்று புரிந்து கொள்ளுங்கள்.

வேலைக்கு சேர்ந்தவுடன் அனைத்தும் கிடைத்துவிட்டது என்று எண்ணி, டெஸ்க்கை தேய்த்துக்கொண்டு, ஜாலியாக காலாட்டிக்கொண்டு இருக்காமல், தேடித்தேடி வேலையைக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். அப்படிப்பட்டவர்களைத் தான் மேனேஜர்களும் நிர்வாகமும் கம்பெனியின் சொத்தாகப் பார்ப்பார்கள். இப்போதெல்லாம் கம்பெனிகள் டார்கெட்டை முடிப்பவனை விட அதற்கு மேல் முடிப்பவன் தான் வேண்டும் என எதிர்பார்க்கிறது. அதனால் வேலை குறைகிறது என்று மகிழ்வதை விட, அதிக வேலையை பொறுப்பாக செய்வது உங்கள் வேலையை உங்களிடம் இருந்து பிரிக்க விடாமல் செய்யும்.

4. கம்மியான ஊதிய உயர்வு:

நம் கம்பெனி நமக்கு கொடுக்கும் மதிப்பை, நாம் அந்த ஆண்டு பெறும் ஊதிய உயர்வை வைத்து தெரிந்துகொள்ளலாம். அனைத்து வேலையாட்களுக்கும், தகுதி & அனுபவத்தை மட்டும் வைத்து, சீரான ஊதிய உயர்வு கொடுக்கும் காலமெல்லாம் என்றோ மலையேறிவிட்டது. “நீ வேலை செய்தால் உனக்கு hike.. இல்லாவிட்டால் ஒன்றுமில்லை. வேலையை விட்டுப்போ, பாரபட்சமே கிடையாது” - இது தான் அனைத்து நிறுவனங்களின் இன்றைய தாரக மந்திரம். ஆமாம், ஒரு பிச்சைக்காரனுக்கு ஓசியில் ஒரு ரூபாய் கொடுக்கவே நாம் பல முறை யோசிக்கும் போது, நம் கம்பெனி மட்டும் எப்படி வேலையே செய்யாத ஒருவனுக்கு ஓசியாக சம்பளமும் ஊதிய உயர்வும் கொடுக்கும்?

இந்த ஆண்டு தனியார் துறையில் சராசரியாக 11% ஊதிய உயர்வு கிடைக்கும் என்று மனித வள மேம்பாட்டு வல்லுனர்கள் கணித்திருக்கிறார்கள்.. Performerகளுக்கு 20% வரைக்கும் கூட கிடைக்குமாம். நீங்கள் 20% கிடைக்கிறதா என்று கூட பார்க்க வேண்டாம், அந்த 11% கீழே போகாமல் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். ஏனென்றால் விலைவாசியெல்லாம் 8-9% அதிகரித்திருக்கும் நிலையில் உங்களது ஊதிய உயர்வு 9%க்கும் கீழ் இருப்பது நிச்சயம் உங்களுக்கு நஷ்டமே. சராசரிக்கும் கீழே கிடைத்திருக்கும் ஊதிய உயர்வு “நீ எங்கள் நிறுவனத்துக்கு தேவையில்லை என்கிற நிலையில் இருக்கிறாய், ஜாக்கிரதை” என நிர்வாகம் மறைமுகமாக எச்சரிப்பதற்குச் சமம். 

5. உங்கள் கருத்துக்கு மதிப்பில்லை:

"சார் நாம பேசாம இப்படி செஞ்சா என்ன?” என்று வேலை சம்பந்தமான discussionல் எதையாவது நீங்கள் ஆர்வமுடன் சொல்ல வரும் போது உங்கள் பாஸ் உங்கள் கருத்தைக் காது கொடுத்து கேட்கிறாரா? நீங்கள் சொல்லும் கருத்தை, நிர்வாகம் பரிசீலிக்கிறதா? இந்த இரண்டு கேள்விக்கும் இல்லை என்று பதில் சொன்னால், சீக்கிரம் உங்கள் ஈமெயிலில் “you are fired” என்கிற கடிதத்தை எதிர்பார்க்கலாம். உங்களிடம் யாரும் கருத்து கேட்கவில்லை, அல்லது உங்களது கருத்துக்கள் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்படவில்லை என்றால், உங்களது கருத்துக்களை நிறுவனம் பிரயோஜனமாகக் கருதவில்லை என்று அர்த்தம். 

சோர்ந்து விடாமல், ’ஏன் நம்மிடம் யாரும் காரணம் கேட்பதில்லை?’ என்று யோசியுங்கள். உங்கள் நண்பர்களிடமும், மேனேஜரிடமும் feedback கேளுங்கள். உங்கள் சிந்தனையை மேம்படுத்த எண்ண செய்யலாம் என்று பாருங்கள். 

6. கம்பெனிக்கு தேவைப்படாத துறையில் இருப்பது:

ஒரு 20 ஆண்டுகளுக்கு முன் சிவகாசி பட்டாசு ஆலையில் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தவர்களுக்கு மதியம் வீட்டில் வந்து சாப்பாடு எடுத்துக்கொண்டு போவதற்காகவே வேலைக்கு ஆட்களை நியமித்திருந்தார்கள் அந்தந்த ஃபேக்டரிகளில்.. அவர்களின் தினப்படி வேலையே மதியமாகி விட்டால், தங்களுக்கென்று ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும் வேலையாட்களின் வீடுகளுக்குச் சென்று சாப்பாடு வாங்கி வருவது தான். காலப்போக்கில் ஓட்டல்களும், போக்குவரத்துச் சாதனங்களும் அதிகரித்துவிட்டதால் “மதியம் சாப்பாடு வாங்கும் வேலை”க்குச் செல்பவர்களின் தேவை முற்றிலுமாக ஒழிந்து விட்டது. 

உங்கள் நிறுவனம் செலவைக் குறைக்க நினைத்தாலோ, அல்லது காலப்போக்கில் ஒரு துறை தேவையல்ல என்னும் நிலை வந்தாலோ, நீங்கள் அந்தத் துறையில் எவ்வளவு பெரிய வஸ்தாதாக இருந்தாலும், உங்களுக்கு வேலை போவது உறுதி தான். “இவன் நன்றாக, குறித்த நேரத்திற்கு, சூடு ஆறுவதற்குள் சோறு கொண்டு வந்தவன்” என்பதற்காகவெல்லாம் யாரையும் நிரந்தரமாக வேலையில் வைக்கவில்லை எங்கள் ஊரில் ஃபேக்டரிகளில். அது தான் எல்லா நிறுவனங்களுக்கும். ஏற்கனவே சொன்னது போல், உங்கள் வேலையைத் தாண்டிய cross functional அறிவு இருந்தால் மட்டுமே இதில் இருந்து தப்பிக்க முடியும். அல்லது மதியம் சோறு வாங்கிக்கொடுக்கும் பழக்கத்தை இப்போதும் பின்பற்றும் கம்பெனி ஏதாவது இருந்தால் அங்கே போய் ஒட்டிக்கொள்ளலாம்.

7. கம்பெனியின் பிரச்சனைகள்:

நீங்கள் நல்ல வேலையாளாக, அனைவரிடமும் நன்றாகப் பழகுபவராக, அனைத்திலும் சிறந்தவராக இருக்கலாம். ஆனால் உங்கள் கம்பெனி கடனில் மூழ்கிக்கொண்டிருந்தால் என்ன செய்வது? கம்பெனியில் நிதிநிலை மீது ஒரு கண் வைத்துக்கொண்டே இருங்கள், ஷேர் மார்க்கெட்டில் நம் கம்பெனி எப்படி இருக்கிறது, எவ்வளவு தூரம் வெளியில் இருந்து முதலீடு செய்திருக்கிறது என்றெல்லாம் தெரிந்து வைத்துக்கொள்ளுங்கள். நிதிநிலைமை மட்டுமல்ல, கம்பெனியின் உயர் பதவியில் இருக்கும் ஆட்கள் அடிக்கடி வெளியேறுவதும், வேலையாட்கள் சீக்கிரம் வேலையில் இருந்து விலகிவிடுவதும் (attrition rate), மோசமான வேலையாட்கள் இருப்பதும் கூட நல்ல நிறுவனத்திற்கான அறிகுறி அல்ல..

நான் வேலை செய்த ஒரு கம்பெனியின் மேனேஜர் சரியான திருட்டுப் பேர்வழி.. பில் இல்லாமல், டீலர்களிடம் பேரம் பேசி, பாதி விலைக்குப் பொருளை விற்று மொத்த காசையும் அவர் எடுத்துக்கொள்வார். கம்பெனிக்கு “டேமேஜ்” என்று ரிப்போர்ட் கொடுத்துவிடுவார். அவர் மட்டுமல்ல, அந்தக் கம்பெனியின் பல மேனேஜர்களும் அப்படியே என்பதால், கம்பெனிக்குள் இது பெரிய விசயமாகப் படவில்லை. ஆனால் வெளியே சக போட்டியாளர்கள், டீலர்கள் என்று அனைவரும் அந்தக் கம்பெனி ஆட்களை திருடன் போல் தான் பார்ப்பார்கள். நான் வேலையில் சேர்ந்த இரண்டாவது நாளிலேயே ஒரு டீலர் கேட்டார், “சார் உங்களுக்கு எவ்வளவு பங்கு?” என்று. ஒரே மாதத்தில் அந்தக் கம்பெனியில் இருந்து பறந்துவிட்டேன். அது போன்ற நிறுவனத்தில் வேலை செய்வது உங்கள் எதிர்காலத்தையே கெடுத்துவிடும். சீக்கிரம் கிளம்புவது உங்களது profileக்கு நல்லது. 

பணம் கையாடல், பெண்களை டார்ச்சர் செய்வது போன்ற பொதுவான காரணங்களைத் தாண்டிய, இந்த ஏழு பாயிண்டுகள் தான் பெரும்பாலும் வேலை போவதற்கான அறிகுறிகள். இவற்றில் ஏதாவது ஒன்று உங்களுக்கு இருப்பதாக நினைத்தாலும் இன்றில் இருந்தே அதை விட்டு வலகுவதற்கான வழிமுறைகளை செயல்படுத்த ஆரம்பியுங்கள். பார்க்கும் வேலையைக் காதலியுங்கள். வேலையைப் பற்றிய அனைத்து எதிர்மறை எண்ணங்களையும் தூக்கிக் கடாசுங்கள். அப்ரைசல் வேறு நெருங்கி விட்டது. இந்த ஆண்டு இல்லாவிட்டாலும் அடுத்த ஆண்டாவது நல்ல இன்க்ரீமெண்ட்டும் ப்ரொமோசனும் கிடைக்க வாழ்த்துக்கள்..

பின் குறிப்பு:

இது நான் சமீபத்தில் ”The Economic Times"ல் படித்த ஒரு ஆங்கிலக் கட்டுரையின் மொழிபெயர்ப்பு..

பன்னாட்டு CEOக்களின் பார்வையில் இந்திய உழைப்பு..

என்ன தான் ப்ளாக்கில் சினிமா, அரசியல், மதம், ’மொளச்சி மூனு எல விடுறதுக்குள்ள’ ஊருக்கு புத்தி சொல்வது மாதிரி பதிவுகள் எழுதினாலும் லட்சக்கணக்கில் செலவு செய்து படித்த (பேங்க் காசுல தான்), MBAவுக்கு ஞாயம் கற்பிக்கும் வகையில் நான் எழுதியது என்றால் அது சேல்ஸ் வேலை பற்றிய ஒரே ஒரு தொடர் பதிவு மட்டும் தான், எனது இந்த 5 ஆண்டு கால ப்ளாக் வாழ்க்கையில்.. கிட்டத்தட்ட இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நான் படித்த நிர்வாகவியலை ஒட்டிய மற்றொரு பதிவை இப்போது தான் எழுதுகிறேன். 

இந்த உலகமே ஒரு சிறு காலனி போல் மாறிவிட்டது இப்போதெல்லாம்.. இந்த மதத்துக்காரனிடம் வேலைக்குப் போக மாட்டேன், இந்த ஜாதிக்காரனை தான் வேலைக்கு வைப்பேன் என்று சொன்ன காலமும் இருந்தது ஒரு காலத்தில். ஆனால் இப்போது, என்ன ஜாதி, என்ன மதம், எந்த ஊர், எந்த மொழிக்காரன் என எதுவும் தெரியாத ஒருவன் தான் நமக்கு பாஸாக, நமக்குக் கீழ் வேலை செய்பவனாக, நம் வாடிக்கையாளராக என்று நம்மைச் சுற்றியிருக்கிறார்கள். அட பல நிறுவனங்களில் பெண்களே தலைமைப் பொறுப்பில் இருக்கிறார்கள். அதற்கேற்றாற்போல் நம்மையும் ஒரு உலகளாவிய வகையில் மெருகேற்றுவதற்காக, உலக அளவில், middle management என்று சொல்லப்படும் மேனேஜர் லெவல் வேலையாட்களிடம் அந்த நிறுவனங்களில் CEOக்கள் என்ன எதிர்பார்க்கிறார்கள் என்று அழகாக சொல்லப்பட்டிருந்தது நான் சமீபத்தில் படித்த ஒரு கட்டுரையில்.. அதை என்னால் முடிந்த அளவிற்கு தமிழில் சுவாரசியமாக கொடுக்க முயல்கிறேன்.. 

Expatriate CEOக்கள் (நம் நாட்டில் இயங்கும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு, வெளிநாடுகளில் இருந்து இங்கு வந்து தலைமை செயல் அதிகாரிகளாக இருப்பவர்கள்) சிலரிடம், ”இந்திய வேலையாட்கள் எப்படி?” என்று சமீபத்தில் கருத்து கேட்டிருக்கிறார்கள்.. அவர்கள் எல்லாம் காஃபி வித் டிடி மாதிரி நம்மைப் புகழ்வார்கள் என்று பார்த்தால் ஆளாளுக்குக் கழுவி தான் ஊற்றியிருக்கிறார்கள்.. கழுவி ஊற்றியவர்கள் சாதாரணமான டப்பா கம்பெனியில் CEOக்கள் கிடையாது.. அவர்கள் எல்லோரும் மிட்சுபிஷி, BMW, ஹயட், வால்வோ, MTS, லோரியல், ஃபோர்டு, ஃபோக்ஸ்வேகன், வேதாந்தா, நிசான் போன்ற படா கம்பெனிகளின் இந்தியப்பிரிவிற்கான CEOக்கள்.. அவர்கள் சொல்லியிருக்கும் கருத்துக்களும் ஒரு விதத்தில் உண்மை தானோ என்கிற எண்ணத்தை, சந்தேகத்தை எனக்குள் எழுப்பின.. 

அவர்கள் சொல்லும் முதல் கம்ப்ளெயிண்ட்டே நாம் எதற்கும் லேட்டாகத்தான் வருவோம் என்பது தான்.. கல்யாண வீடு, சினிமா தியேட்டர், ரேசன் கடை, ரயில்வே ஸ்டேசன் என்று எதற்கும் கடைசி நேரத்தில் அரக்கப்பறக்கவோ, அல்லது ஹாயாக லேட்டாக போவதோ, நம் DNAவில் கலந்துவிட்ட விசயம்.. ஆனால் ஃபாரினில் இருந்து வந்த ஒரு CEO, போர்டு மீட்டிங் என்றால் 5 நிமிடம் லேட்டாக வருபவனையும், ஒரு get together, dinner, அலுவலகத்தில் ஒரு function என்றால் சர்வசாதரணமாக ஒரு மணிநேரம் லேட்டாக வருபவனையும் பார்த்தால் டென்சன் ஆகத்தானே செய்வான்?.. லேட்டாக வருகிறோமே என்கிற பிரஞ்கையோ குற்றவுணர்வோ கூட இந்தியர்கள் யாருக்கும் இல்லை என வருத்தப்படுகிறார்கள் அந்த CEOக்கள்.. நாம் லேட்டாக வருவது அடுத்தவர்கள் நமக்காக ஒதுக்கியிருக்கும் நேரத்தை, கொஞ்சம் கூட மதிக்காமல் அழிப்பதற்குச் சமம்.. இந்தியாவில் இருக்கும் பெரிய பெரிய ஆட்கள் கூட இதை சட்டையே செய்யாமல் அவர்களும் லேட்டாக வருவதும், லேட்டாக வருவதை ஒரு கௌரவமாக நினைப்பதும் பன்னாட்டுத் தொழிலுக்கு உகந்ததல்ல என்கிறார்கள்..

இரண்டாவது முக்கியமான விஷயம் நம் தேசியத் தொழிலைப் பற்றி.. அட அதாங்க, விவாதம் செய்வது. இந்தியர்கள் நாம் எதற்கெடுத்தாலும் விவாதம், விதாண்டாவாதம் செய்கிறோமாம்.. ஒரு மீட்டிங் என்றால், நம் ஆட்கள் சந்தேகம் கேட்கிறேன் பேர்வழி என்று எதையாவது கொழுத்திப் போட, அவரை வழிமொழிந்தோ, வழிமறித்தோ இன்னொரு ஆள் தொடர, இப்படியே போய் அந்த மீட்டிங் தன் இலக்கை விட்டுவிட்டு வேறு எங்கோ தறி கெட்டு ஓடும்.. ஒவ்வொருவரும் தன் கருத்தை வாந்தி எடுக்க ஆரம்பித்து தங்களுக்குள் சண்டை போட்டுக்கொண்டிருப்பார்கள்.. ஆனால் மேலை நாடுகளில் தங்களுக்கு வாய்ப்பு கிட்டாத வரை யாரும் வாயைத் திறப்பதில்லை மீட்டிங்குகளில்.. அப்படி முந்திரிக்கொட்டை மாதிரி பேசுவதும் அங்கு அநாகரிகமாகக் கருதப்படுகிறது.. ஒரு வேளை, மீட்டிங்கில் ஒருவனுக்கு வாய்ப்பே கிட்டவில்லை, ஆனால் அவன் பேச வேண்டும் என்று நினைக்கிறான் என்றால், அந்த மீட்டிங்கை தொந்தரவு செய்யாமல் அது முடிந்ததும் தான் பேசுகிறான்.. ஆனால் இந்தியர்கள் மீட்டிங் ஹாலை ’சொல்வதெல்லாம் உண்மை’ நிகழ்ச்சியின் ஷூடிட்ங் ஸ்பாட் போல் ஆக்கிவிடுகிறார்கள்.

இந்தியர்கள் சரியான வாயாடிகள் என்பது அவர்களின் கருத்து. இங்கு யாரும் சும்மா இருப்பதில்லை. எங்கு பார்த்தாலும் எதையாவது, யாரைப்பற்றியாவது பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள் சிறு சிறு குழுக்களாக அமைத்துக்கொண்டு. இது வேலையை மிகவும் கெடுக்கும் செயல் என்று பொறுமுகிறார்கள்.. அதுவும் அரசியல் என்றால் நம் ஆட்கள் விடிய விடிய அடித்துக்கொள்கிறார்களாம் விவாதம் என்னும் பெயரில். 

மூன்றாவது விஷயம் நமது பரந்து விரிந்த வித்தியாசங்கள். பல CEOக்களும் இந்தியாவிற்கு வரும் முன் இந்தி தான் இங்கு இருக்கும் மொழி, எல்லோரும் கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரி வாழ்க்கை முறையோடு தான் இருப்போம் என்கிற நினைப்பில் தான் வருகிறார்கள்.. ஆனால் இங்கிருக்கும் மேனேஜர் மலையாளியாக இருப்பான், அவனுடைய subordinate ஒரு பஞ்சாபி, சேல்ஸ் ஹெட் ஒரு மராட்டி ப்ராமின் என்று இருந்தால், பாவம் புதிதாக வரும் CEO என்ன ஆவார்? இவர்களைப் புரிந்து கொள்வதற்குள் அவர் ரிட்டையர் ஆகி தன் தேசத்திற்கு மீண்டும் கிளம்பிவிடுவார்.. இந்தியாவின் இவ்வளவு பெரிய கலாச்சார பிரிவுகள் சந்தைப்படுத்துதலில் இருந்து வேலையாட்களை மேய்ப்பது வரை பல கஷ்டங்களை கொடுப்பதாக ஒத்துக்கொள்கிறார்கள் அவர்கள்.. ஆனால் அவர்களுக்காக நாம் நம் அடையாளத்தை விட முடியாது தானே? தக்காளி ஒரு இந்தி பேசும் ஐயர் நம் பாஸாக இருந்தால் சும்மா விடுவோமா? நம் பகுத்தறிவு என்ன ஆவது? நம் தமிழன் என்கிற அடையாளம் என்ன ஆவது? ஃபேஸ்புக்கில் cross belt ஸ்டேட்டஸ் போட்டு பொங்கி விட்டுத்தானே மறுவேலை பார்ப்போம்? ஆனால் அதையெல்லாம் தப்பு என்கிறான் அந்த வெள்ளைக்கார CEO..

MTS நிறுவனத்தின் இந்தியாவிற்கான CEO நம் டெல்லி ஏர்போர்டில் முதல் முறையாக இறங்கும் போது தான் அதைக் கவனித்தாராம்.. நம் ஆட்கள் ஒரு எட்டு பேர் ஏரோப்பிளேனில் இருந்து இறங்குவதற்கான ஏணியை தள்ளிக்கொண்டு வந்தார்களாம்.. அவர் ரஷ்யாக்காரர்.. இதைப் பார்த்து பதறிப்போய், “டேய் எங்க ஊர்லலாம் ஒருத்தனே இந்த வேலைய செஞ்சிருவானேடா?” என்கிறார்.. அதே போல் இங்கிருக்கும் நமது சூப்பர் மார்க்கெட்டுகளிலும், ஓட்டல் மற்றும் ஆஸ்பத்திரி போன்ற சேவைத்துறை நிறுவனங்களிலும் கூட அளவுக்கு அதிகமான ஆட்கள் இருக்கிறார்களாம்.. அங்கெல்லாம் இது போன்ற சில்லறை வேலைகளைச் செய்ய ஆட்களே கிடைப்பதில்லையாம், கிடைத்தாலும் சம்பளம் ஜாஸ்தியாம்.. அதனால் எங்கும் மெஷின் தானாம். அதை வேலை செய்ய ஒரே ஒரு ஆள் மட்டும் தான் இருப்பானாம்.

ஆனால் இன்னமும் நாம் டெக்னாலஜியை நம்பாமல் ஆட்களை நம்பிக்கொண்டு இருக்கிறோம். இது தான் எந்த வேலையை செய்வதற்கும் ஆட்கள் கூட்டமாக வருவதற்கான காரணமாம். ஆனால், வெளிநாட்டில் டெக்னாலஜியை பயன்படுத்தி ஆட்களைக் குறைத்து, எட்டு பேர் பார்க்கும் வேலையை ஒருவனை செய்ய வைத்தால் ஆகும் செலவை விட, இந்தியாவில் எட்டு மனிதர்கள் செய்யும் போது குறைவாகத் தான் ஆகிறது என்றும் ஒத்துக்கொள்கிறார்கள். ’அப்புறம் ஏன்டா இதை ஒரு பிரச்சனையா சொல்றீங்க?’ என்கிற மைண்ட் வாய்ஸ் உங்களுக்குள் ஒலித்தால் நான் பொறுப்பல்ல.. ஒரு CEO சொல்கிறார், “எங்கள் ஊரில் கடினமான ஒன்றை நகர்த்த வேண்டும் என்றால் அதன் அடியில் சக்கரம் பொருத்துவோம்.. ஆனால் இந்தியாவில் இன்னும் இருவரை நம்மோடு சேர்த்துக்கொண்டாலே போதும், நகர்த்தி விடலாம்” என்கிறார் நகைச்சுவையாக.. அதாவது நம் மேன் பவர் என்னும் அசாத்திய மனித சக்தியை பெருமையாகவும் சொல்கிறார்கள், அதே நேரத்தில் டெக்னாலஜியை பயன்படுத்தாமல் இருக்கிறோம் என்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள்.

இந்தியாவில் ஒருத்தன் மோசமாக வேலை செய்கிறான் என்றால், அவனை மோசமாக வேலை செய்கிறான் என்று சொல்ல முடியாது. அவன் மோசமான வேலைக்காரன் என்றாலும், அதை வெளிப்படையாக சுட்டிக்காட்டும் போது, அவன் அதை மிகவும் பெர்சனால எடுத்துக்கொள்கிறான். அவன் மட்டும் இல்லை, உடன் வேலை செய்வோரும் இப்படிப் பேசுவதை தவறாகத் தான் பார்க்கிறார்கள். இங்கு வேலை என்பது, கூலி பெறுவதற்காக கொடுக்கும் உழைப்பு என்பதையும் தாண்டி, மக்களால் ஒரு கௌரவமாகப் பார்க்கப்படுகிறது.. அதனாலேயே ஒவ்வொரு ஆண்டும் அப்ரைசல் காலத்தில் வேலையாட்களை விட, மேலதிகாரிகள் தான் மிகவும் கஷ்டப்படுகிறார்களாம். எந்த வேலையாளையும் மோசம் என்று சொல்ல முடியாமல், அனைவரையும் சுமார் என்கிற வரையறைக்குக் கீழ் குறிப்பிட்டு, அவரை “அவமானப்படுத்த” எந்த இந்திய மேலதிகாரியும் விரும்புவதில்லையாம். தனிப்பட்ட முறையில் ஒருவரின் வேலை மீது குற்றச்சாட்டு இருந்தாலும் அப்ரைசல் காலத்தில் நம் இந்திய மேனேஜர்கள் பெரும்பாலும் அதை எல்லாம் மறைக்கத்தான் பார்க்கிறார்களாம். வேலையை வேலையாக மட்டும் பார்க்காமல் இருப்பதால் நடக்கும் தவறான செயல் என்கிறார்கள். ஒருவன் வேலை செய்யவில்லை என்றால், தைரியமாக “செய்யவில்லை” என்று கூறவேண்டுமாம்.. மாலையில் வேலை முடிந்ததும் அவன் தோளில் கை போட்டுக்கொண்டு ஒரு ஃப்ரெண்டாக பேசலாமாம். ஆனால் வேலையில் எ பாஸ் இஸ் எ பாஸ் என்று இருக்க வேண்டும் எனச் சொல்கிறார்கள். வேலையை, பெர்சனலோடு, கௌரவத்தோடு எக்காரணமும் இணைக்கக்கூடாது என்கிறார்கள்.

”இண்டிபெண்டென்ஸ் டே” படத்தில் ஒரு சாதாரண மிலிட்டரி ஆளான வில் ஸ்மித் அந்த நாட்டின் ஜனாதிபதியை ரொம்ப கேசுவலாக “மிஸ்டர் ப்ரெசிடெண்ட்” என்பார்.. அந்த ஜனாதிபதியும் அதைக் கண்டுகொள்ளவே மாட்டார்.. பொதுவாக பல ஆங்கிலப் படங்களிலும் எல்லோரும் பெயர் சொல்லியே அழைத்துக்கொள்வார்கள். யாரும் யாரையும் “சார்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்” போட்டு அழைக்கவே மாட்டார்கள்.. ’அதெப்படிய்யா அங்கெல்லாம் கம்பெனி ஓனரையே ”மிஸ்டர்.ஸாம்”னு பேரச்சொல்லியே கூப்புடுறாய்ங்க?” என நான் வியந்திருக்கிறேன்.. ஆனால் அங்கு பழக்கமே அது தானாம். ஆனால் இங்கு இந்தியாவில் பெயர் சொல்லி ஒருவன் அவன் மேலதிகாரியை அழைத்தாலே அவன் காலி.. 

வேதாந்தா நிறுவனத்தில் CEO சொல்கிறார், “இந்தியாவில் கொடுக்கப்படும் அதிகபட்ச மரியாதை என்னை எரிச்சலூட்டுகிறது” என்று.. ஒவ்வொரு முறை அவர் வரும் போதும் மாலை போட்டு, பொட்டு வைத்து, மிகவும் பவ்யமாக குனிந்து வணக்கம் சொல்லி, ஒவ்வொருவரும் “சார்ர்ர்ர்ர்ர்ர், சார்ர்ர்ர்ர்ர்ர்” என்று அழைப்பது அசிங்கமாக தெரிகிறதாம். தன் சக ஊழியனை பெயர் சொல்லி அழைப்பதில் என்ன தவறு என்கிறார். பதவி என்பது ஒவ்வொருவரின் தகுதிக்கும் திறமைக்கும் கிடைத்திருக்கும் இடம். அதற்காக ஒருவருக்கு கூழைக்கும்பிடு போட்டு, மரியாதை கொடுப்பதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது என்கிறார் ஸ்ட்ரிக்ட்டாக. ”இருவரும் ஒரே நிறுவனத்தில் தான் வேலை செய்கிறோம், உன் பொறுப்பை நீ கவனிக்கிறாய், என் பொறுப்பை நான் கவனிக்கிறேன்” என்கிற எண்ணம் இருந்தாலே தேவையற்ற மரியாதைகள் விலகிவிடும் என்றும் விளக்கம் கொடுக்கிறார்..

ஆனால் இன்னொரு CEOவின் கதை அப்படியே தலைகீழ்.. முதல் நாள் அவருக்கு “Respected sir" என்று ஆரம்பித்து வந்திருந்த ஈமெயிலைப் பார்த்து காண்டாகி, எல்லோரையும் பெயர் சொல்லித்தான் அழைக்க வேண்டும் என்று ஸ்ட்ரிக்ட்டாக சொல்லியிருக்கிறார். அடுத்த சில நாட்களில் ஆஃபிசில் அடிதடி சண்டையே வந்துவிட்டதாம். இப்போது அந்த CEO தன் ஆஃபிசில் எல்லோரையும் ஜீ போட்டு அழைக்கிறாராம், ”ராம்குமார்ஜீ சொல்லுங்கஜீ” என்று.. Hierarchyக்குக் கொடுக்கப்படும் அதிகபட்ச முக்கியத்துவம் தான் அனைத்திற்கும் காரணம், அது ஒரு ஆரோக்கியமான நிறுவனத்திற்கு, அதன் உலகளாவிய வளர்ச்சிக்குத்தடை என்கிறார்கள்.. இதைப் படிக்கும் யாரும் உங்கள் நிறுவனத்தை உலகளாவிய வளர்ச்சிக்கு எடுத்துப்போகிறேன் பேர்வழி என்று நாளையே உங்கள் பாஸை பேர் சொல்லி அழைத்துவிட்டு, அப்ரைசலில் ஆப்பு வாங்காதீர்கள்..

பொதுவாக நம் மக்கள் ஒரு பொறுப்பை ஏற்கவும், முடிவை எடுக்கவும் மிகவும் தயங்குபவர்கள்.. விடிய விடிய விவாதிப்போமே ஒழிய உருப்படியாக ஒரு முடிவை எடுக்க மாட்டோம். முடிவை எடுத்துவிட்டாலும் அதை வழிநடத்திச் சொல்ல யாரும் முன்வர மாட்டோம்.. வேலை இடங்களிலும் இதே தான்.. ஒரு பொறுப்போ, அல்லது ஒரு முடிவெடுக்கும் சூழலோ வந்தால் எல்லோரும் அதை நம் பாஸ் இருக்கும் திசையை நோக்கித் திருப்பி விடுவோம்.. அவர் அவரின் பாஸிற்குத் திருப்பி விடுவார்.. இது தான் ஒவ்வொரு அலுவலகத்திலும் அன்றாட வேலை பலருக்கும்.. இதற்கான முக்கிய காரணம், தோல்வி பயமும், நம்மை யாரும் குற்றம் சொல்லிவிடுவார்களோ என்கிற தாழ்வு மனப்பான்மையும் தான். எந்த எண்ணமும் நம்மிடம் இருந்து சீக்கிரம் மறைய வேண்டும் என்கிறார்கள் அவர்கள்..

பொதுவாக நம் ஆட்கள், பாஸ் எதை கேட்டால் சந்தோசப்படுவாரோ அதைத் தான் சொல்வார்கள் அது தவறாகவே இருந்தாலும், பொய்யாகவே இருந்தாலும்.. உண்மையை பட்டென்று போட்டு உடைக்கும் தைரியம் இல்லாதவர்கள். ஒரு வேலையை குறிப்பிட்ட காலக்கெடுவுக்குள் முடிக்கவே முடியாது என்று தெரிந்தாலும் பாஸ் கேட்கும் போது “முடிஞ்ச வரைக்கும் ட்ரை பண்றேன் சார்” என்பார்கள். புத்திசாலி பாஸ்களுக்கு மட்டும் தான் தெரியும், ஒருத்தன் ”முடிந்த வரை” என்று சொன்னாலே அவன் ஒன்றையும் முடிக்க மாட்டான் என்று. நம் ஆட்கள் வக்கனையாக பேச மட்டும் தான் லாயக்கி, ஆனால் செயல் “ஆளப்பாத்தா அழகு, வேலையப்பாத்தா எழவு”ங்கிற ரேஞ்சில் தான் இருக்கும் என்கிறார்கள்.. 

அடுத்தது, நம் ஆட்களிடம் இருக்கும் work life balance.. இரவு 12 மணிக்கு பாஸிற்கு மெயில் அனுப்பி வேலை மேல் தனக்கு இருக்கும் காதலைக் காட்டுவார்கள். இந்த ஒரு விசயத்தை வைத்தே இரண்டு கருத்துக்களை சொல்கிறார்கள் நம் ஃபாரின்  CEOக்கள். முதலில், ஒருவன் வேலை நேரம் முடிந்த பின்னும், வேலை செய்கிறான் என்றால் அவன் குறிப்பிட்ட நேரத்திற்குள் வேலையை முடிக்கும் தகுதி அற்றவன். அடுத்ததாக அவன் குடும்பத்திற்குள் வேலையின் பிரச்சனைகளை கொண்டு சென்று, குடும்பத்தை சரியாக கவனிக்க முடியாமல் சிறுசிறு பிரச்சனைகள் வந்து, அது ஒரு கட்டத்தில் அவன் வேலையைக் கெடுக்கும். சரியான நேரத்திற்குள் வேலையை முடிக்கத் தெரிந்தவன் அலுவலக நேரத்தைக் கடந்தும் வேலை செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லை. அதற்கு time management மிகவும் முக்கியம், இந்தியர்களுக்கு அந்தக் கலை போதாது என்கிறார்கள்..

Time managementல் நாம் மோசமாக இருப்பது தான் அவர்களை மிகவும் வெறுப்பேற்றும் செயல் என்று அந்தக் கட்டுரையை படிக்கும் போதே உணர்ந்தேன்.. பலரும் நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ அதைத் தான் சொல்லியிருந்தார்கள் அந்தக் கட்டுரையில். ஒரு CEOவின் BPயை எகிற வைக்கும் ஒரே விசயம் என்றால், அது மீட்டிங்கிற்கு முந்தைய நாள் நள்ளிரவு வரை அவரின் செகரட்டரி அவசர அவசரமாக ரிப்போர்ட் தயார் செய்வது தானாம். ”இந்தியர்களுக்கு எதையும் கடைசி நேரத்தில் அரக்கப்பறக்கச் செய்வது தான் பிடித்திருக்கிறது.. அந்த ஒரு பரபரப்பு வந்தால் தான் அவர்கள் வேலையே செய்கிறார்கள்.. அந்த வேலையும் பெரும்பாலும் சரியாகவே முடிந்து விடுகிறது.. ஆனால் அதனால் எங்களுக்குக் கிடைக்கும் டென்சன் சொல்லி மாளாது” என்று அவர்கள் நொந்து போகும் அளவிற்கு நம் ஆட்கள் பாடு படுத்தியிருக்கிறார்கள்.. 

இவ்வளவு தான் அந்தக் கட்டுரை.. இது முழுக்க முழுக்க middle management ஆட்களுக்கான கட்டுரை.. இதைப் படித்துவிட்டு front line ஆட்களோ, சாஃப்ட்வேர் ப்ரோகிராமர்களோ, அடிமட்ட அடிமைகளோ உங்கள் லோக்கல் மேனேஜரிடம் ட்ரைப் பண்ணி டவுசரை கிழித்துக்கொள்ள வேண்டாம் என்று சிவகாசிக்காரன் கம்பெனி சார்பாக எச்சரிக்கை விடப்படுகிறது.. வேண்டுமானால் நீங்கள் இன்னும் 2,3 ஆண்டுகளில் ப்ரொமோசன் ஆகி மேனேஜராக வரும் போது உங்களுக்குக் கீழ் இருப்பவர்களிடம் இந்தப் பழக்கங்களை கொண்டு வாருங்கள்.. உங்கள் நிறுவனம் உங்களை ஒரு முன்மாதிரி மேனேஜராகப் பார்க்கும்.. Best wishes :-)

மோடி ஏன் பிரதமர் ஆக வேண்டும்/கூடாது?

நண்பர் செல்வக்குமார் வினையூக்கி (http://vinaiooki.blogspot.in/) அவர்கள் இரண்டு நாட்களுக்கு முன் தன் பக்கத்தில் இரண்டு கேள்விகள் கேட்டிருந்தார்..

1. மோடி ஏன் பிரதமராக வேண்டும்?

2. மோடி ஏன் பிரதமராகக்கூடாது?

இது தான் அந்தக்கேள்விகள்.. இந்த இரண்டு கேள்விகளுக்கும் பதில்களை வரிசையாக எழுதி எந்தப்பக்கம் அதிகமான பாயிண்டுகள் வருகின்றனவோ அதை தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ளலாம் என்பது நண்பரின் எண்ணமாக இருக்கலாம்.. சரி, நம் பங்குக்கு நாமும் இரண்டு கேள்விகளுக்கும் பதில் சொல்லிப்பார்ப்போமே என்று எழுதிய ஒரு பதிவு தான் இது.. 

முதலில், மோடி ஏன் பிரதமராக வேண்டும்?

குஜராத் என்கிற இந்தியாவின் நீளமான கடற்கரை பகுதியை கொண்டிருக்கிற ஒரு மாநிலத்தின் முதல்வரை இன்று ஒரு நாடே ‘பிரதமராக வா’ என்று அழைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. அதற்கு காரணம் இல்லாமல் இல்லை. ஒரு மாநிலத்தின் பொருளாதார வளர்ச்சியை மிகச்சிறந்த அளவில் உயர்த்தும் நிர்வாகத்திறன் படைத்திருப்பவர் இன்றைய சூழலில் அவர் மட்டும் தான்.. மிகப்பெரிய இரண்டு பொருளாதார வல்லுநர்கள் பிரதமராகவும், நிதி அமைச்சராகவும் இருக்கும் தேசத்தில், இந்திய பொருளாதாரம் கஷ்டப்படும் போது, இந்திய மக்கள் தொகையில் 5% மட்டும் இருக்கும் குஜராத்திகள், நம் தேசத்தின் GDPக்கு 7% பங்களிக்கிறது. பஞ்சம் மிகுந்த பூமிகளில் ஒன்றான குஜராத் இன்று விவசாயத்தில் முன்னேறிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆற்று நீர்ப்பாசனம் கிடையாது.. முழுவதும் கிணற்று நீர்ப்பாசனம் தான்.. காரணம்?

பொருளாதார வல்லுநர்களே இலவசத்தை கையில் எடுக்க துணியும் போது, தைரியமாக தன் தேர்தல் பிரச்சாரத்தில் விவசாயிகளைப்பார்த்துக்கேட்டார், “உங்களுக்கு நான் இலவச மின்சாரம் தருகிறேன்.. ஆனால் எப்போது கரெண்ட் வரும், எப்போது போகும் என்று எனக்கே தெரியாது.. ஆனால் மின்சாரத்திற்கு குறைந்த பட்ச கட்டணம் வசூலிப்பேன். 24மணி நேரமும் மின்சாரம் இருக்கும். உங்களுக்கு இலவசம் வேண்டுமா? அல்லது மின்சாரம் வேண்டுமா?”. நாம் ஜெயிப்போமா இல்லையா என்று கவலைப்படாமல் இப்படி தைரியமாக கேட்டு, ஜெயிக்கவும் செய்தார். இன்று 24மணி நேர மின்சாரமும் கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார்.

உற்பத்தித்துறையில் இன்று இந்தியாவில் குஜராத் தான் முன்மாதிரி மாநிலம். வெளிநாட்டு முதலீடுகளை மிக அதிக அளவில் ஈர்த்துக்கொண்டிருப்பது அது தான். UNICEF சமீபத்தில் வெளியிட்டிருக்கும் அறிக்கையில் சிறந்த உள்கட்டமைப்பை பெற்றிருப்பதாக குஜராத்தை பாராட்டுகிறது. அதே போல் தொடக்கக்கல்வி பெறும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையும், தொடக்கக்கல்வி கொடுக்கும் பள்ளிகளும் ஆண்டுக்கு ஆண்டு அதிகரிக்கின்றன. இதை எல்லாம் மோடி என்கிற ஒருவர் மட்டும் செய்கிறார் என்று பொய் கூற விரும்பவில்லை. அவருக்கு பின் இருக்கும் IAS, IPS, போன்றவர்களின் திட்டமிடல் தான்.. ஆனால் அதே போல் மற்ற முதல்வர்களுக்கும் IAS, IPS ஆட்கள் இருக்கிறார்களே? அவர்களின் அறிவை எந்த முதல்வர் ஒழுங்காக பயன்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறார்?

அனைத்தையும் விட, ஒரு இந்துவாக, இந்த தேசத்தின் பெரும்பான்மை சமூகத்தை சார்ந்தவனாக எனக்கு மோடி போன்ற என் சமூகத்துக்கு உதவும், கட்டாய மதமாற்றத்தை எதிர்க்கும், தீவிரவாதத்தை ஒடுக்கும் (சுவாமி நாராயண் கோவில் தீவிரவாத பிரச்சனைக்கு பிறகு அங்கே தீவிரவாதிகளால் வாலாட்ட முடியவில்லை), சிறுபான்மையினர் உரிமை என்னும் பெயரில் நடக்கும் மத துவேசங்களையும் அவர் எதிர்ப்பதும் ஒரு காரணம்.. ஆனால் இந்த நேரத்தில் இன்னொன்றையும் மனதில் கொள்ள வேண்டும். மோடி இஸ்லாமியர்களுக்கு எதிரானவர் என்றால், அவர் இஸ்லாமியர்கள் பெரும்பான்மையாக இருக்கும் தொகுதிகளின் தோற்றிருக்க வேண்டும். ஆனால் இந்த முறை அவர் கடந்த் தேர்தலை விட அதிக தொகுதிகளில், இஸ்லாமியர் அதிகம் வாழும் தொகுதிகளிலும் அதிகம் வென்றிருக்கிறார். உலகில் இருக்கும் எந்த நாட்டிலும், பெரும்பான்மை மக்களை இந்திய அரசியல்வாதிகள் போல் யாரும் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்ததில்லை.. இந்தியாவில் இந்த அநீதி நடக்கிறது. அரசு கோப்புகளின் இந்துவாக இருந்து சலுகைகளை அனுபவிக்கும் ஒருவன், தனிப்பட்ட வாழ்வில் வேறொரு மதத்தை பின்பற்றி அரசுக்கும், தான் சார்ந்திருக்கும் மதத்துக்கும், உண்மையாக சலுகை கிடைக்க வேண்டியவனுக்கும் துரோகம் செய்கிறான். மோடி தன் பெரும்பான்மை சமூகத்துக்கு உண்மை செய்வார் என்கிற நம்பிக்கை இருக்கிறது.

சரி இப்போது, மோடி ஏன் பிரதமராகக்கூடாது?

குஜராத் என்கிற இந்தியாவின் நீளமான கடற்கரை பகுதியை கொண்டிருக்கிற ஒரு மாநிலத்தின் முதல்வரை இன்று ஒரு நாடே ‘பிரதமராக வா’ என்று அழைத்துக்கொண்டிருப்பது போன்ற பிம்பம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் மக்களுக்கு தெரிந்திருக்கும் உண்மை, ‘யார் பிரதமராக வந்தாலும் நம் வாழ்க்கை ஒன்றும் பெரிதாக மாறிவிடப்போவதில்லை. நம் பொருளாதாரம் என்பது நம் பொருளாதார வல்லுநர்களை சார்ந்து இல்லை. தான் உழைத்தால் தான் தனக்கு சோறு’ என்று புரிந்து கொண்ட மக்கள் அதிகரித்துக்கொண்டே வருகிறார்கள். இந்த சூழலில் மக்கள் யாரும் மோடியை பிரதமராக கனவு கண்டு கொண்டிருக்கவில்லை. In fact, அவர்களுக்கு மோடி வந்தால் என்ன பிரச்சனை எல்லாம் வருமோ என்னும் கவலை தான் இருக்கிறது.

சில மீடியா ஆட்களும் ஏதோ மோடி தான் இந்தியாவை காப்பாற்ற வந்த மோஸஸ் போல் ஒரு பிம்பத்தை உருவாக்கி வைக்கின்றன. உண்மை தான் அவர் ஆட்சியில் தான் குஜராத் பொருளாதார வளர்ச்சி பெற்றது. ஆனால், பெண்களின் சுகாதாரம், அரோக்கியம், குழந்தைகளின் ஆரோக்கியம், குழந்தைப்பேறின் போது நிகழும் மரணம், ஆண்-பெண் விகிதாச்சாரம் இது எல்லாமே அங்கு மிக மிக குறைவாக, அதன் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு சற்றும் பொருத்தமே இல்லாமல் இருக்கிறது. இது ஏன் என்று லேசாக யோசித்தால் ஒரு விசயம் நமக்கு புலனாகும்.. ஈசியாக புகழ்ச்சி கிடைக்கும் விசயங்கள், பணத்தை வைத்து காட்டும் ஜிகினா வேலைகள் தான். ஏழைகளை கண்டுகொள்ளாமல், நாட்டின் சுகாதாரத்தில், அக்கறை கொள்ளாமல் இருந்தால் இங்கு யாரும் கண்டுகொள்ளப்போவதில்லை.. ஏனென்றால் எல்லா மாநிலமும் அப்படித்தான் இருக்கின்றன. அதனால் பொருளாதாரம், பள பள சாலைகள், வெளிநாட்டு முதலீடு என்று மீடியாக்களின் கேமராவை குளுகுளுவென்று வைத்திருந்தாலே போதும், ஈசியாக ‘நல்லவனாகி’ விடலாம் என்று அவர் போட்ட கணக்கு தப்பவில்லை.

 

அது போக, ஒரு நாட்டின் தலைவனாக வருபவனுக்கு தன் குடிமக்களிடம் பேதம் இருக்க கூடாது.. ஒரு இஸ்லாமிய மன்னர் தாடி, மீசை வைத்திருக்கும் இந்துக்களுக்கு ”ஜிசியா” என்னும் அதிக வரி போட்டாராம்.. ஆனால் அவருடை ஆட்சியைத்தான் முகலாயர்களின் பொற்கால ஆட்சி என்கிறோம்.. அதே போல் தான், தன் குடிமக்களிடம் பேதம் பார்த்து, அவர்களை இம்சிக்கும், போலி என்கௌண்டர்களை கண்டுகொள்ளாமல் இருக்கும் இவர் பிரதமராக வந்தால் நாட்டில் சிறுபான்மையினரின் பாதுகாப்பு என்னவாகும் என்கிற ஐயமும் இருக்கிறது. பெரும்பான்மையினர் வேண்டுமானால் சந்தோசமாக இருப்பதாக நினைத்துக்கொள்ளலாம். மோடி குஜராத் கலவரத்தில் குற்றமற்றவர் என தீர்ப்பு வந்து விட்டதே என அவர் ஆதரவாளர்கள் கூறலாம். தான் அமைச்சராக இருந்தே ஒரே காரணத்துக்காக தனக்கு துளியும் சம்பந்தம் இல்லாத ஏதோ ஒரு கிராமத்தில் நடந்த ரயில் விபத்துக்காக பதவியை துறந்த அரசியல்வாதிகளை கண்டவர்கள் நாம். தான் முதல்வராக இருக்கும் ஒரு மாநிலத்தில் நடந்த கலவரத்தை அடக்காமல் அதை வேடிக்கை பார்த்த இவரை எப்படி நம்பி ஆட்சியை கொடுக்க முடியும்?

நாடாளுமன்றம் என்பது அனைத்து கூட்டணி கட்சிகளையும் அனுசரித்து நடக்கும் ஒரு அரசு நிர்வாக அலுவலகம். ஆனால் மோடியின் பெயரை பிரதம வேட்பாளராக சொன்னதுமே, பா.ஜ,க. கூட்டணியில் இருக்கும் பல கட்சிகள் தங்கள் அதிருப்தியை தெரிவித்துவிட்டன. ஒரு வேளை நாளை இவர் பிரதமரானால் இவரால் அவர்களோடு ஒத்துப்போக முடியுமா? அல்லது அவர்களால் இவரோடு ஒத்துப்போக முடியுமா? இவரை எதிர்த்த கட்சிகள் ஆளும் மாநிலங்களின் நிலை என்னவாகும்? குறிப்பாக ஏற்கனவே பின் தங்கியிருக்கும் பிஹாரை நினைத்தால் மிக கவலையாக இருக்கிறது. மோடி ஒரு நிர்வாகியாக இருக்கலாம். ஆனால் துவேசம் இல்லாத, ஏழைகளின் வாழ்வாதாரத்தை உயர்த்துகிற வஸ்துக்கள் எதுவும் அவரிடம் இருப்பதாகப்படவில்லை. நம் நாடு பொருளாதாரத்தில் மிக மெதுவாக கூட முன்னேறட்டும். ஆனால் மக்களின் சுகாதாரம் வாழ்வாதாரம் போன்றவற்றின் மேல் அக்கறையில்லாத, உயிர்களில் இந்து உயிர் இஸ்லாமிய உயிர் என்று பேதம் பார்க்கும் ஒருவரின் தயவில் அது வல்லரசானால், நாளை அந்த வல்லரசு நாட்டில் நல்ல குடிமகனுக்கு பஞ்சம் வந்துவிடும்.. வேண்டாம் எங்களுக்கு மோடி..

பின் குறிப்பு:

நீங்களும் ஒருவரை ஆதரிகக்வோ எதிர்க்கவோ செய்யும் முன் ஒன்றுக்கு இரண்டு முறை யோசித்து விட்டு அதன் சாதக பாதகங்களை எல்லா விதத்திலும் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.. உங்களுக்கு ஒருவரை பிடித்திருந்தால் அவரின் negative விசயங்களை முதலில் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.. அப்போது தான் அட்லீஸ்ட் ஒரு விவாதத்திலாவது நீங்கள் அவருக்கு ஆதரவு அளிக்க உதவியாக இருக்கும்..