நீ முதலில் யோக்கியமா?

காலங்காத்தால டீக்கடையில சுட சுட ஆரம்பிக்குறாய்ங்க.. பகல் பூரா ஆஃபிஸ்ல முக்கிய வேலையா இதத்தான் பண்ணுறாய்ங்க.. நைட்டு தூங்குற வரைக்கும் ஃபேஸ்புக்குல ரத்தமெல்லாம் கொதிக்க கொதிக்க கண்டினியூ பண்ணுறாய்ங்க.. என்னது? எதப்பத்தி பேசுறேன்னு கேக்குறீங்களா? அட அது தான் நம்ம தேசத்தொழில் பத்தித்தான் பேசுறேன்.. ஹ்ம் ஆமா, புரணி பேசுறது தான் அது.. அது தானே நம்ம தேசத்தொழில்? ஏன் இப்படி காலை முதல் மாலை வரை அதையே சீரும் சிறப்புமாக செய்கிறார்கள் என்று கேட்டால், ‘புரட்சி பண்ணுறோம்’னு சுய விளக்கம் என்னும் பெயரில் வியாக்கியானம் வேறு கொடுக்கிறார்கள். எனக்கு ஃபேஸ்புக் வந்த புதிதில் இவர்கள் பேசும் புரட்சி எல்லாம் மிகவும் புல்லரிக்க வைத்தன.. “ப்ப்ப்ப்ப்ப்ப்பா இப்படியெல்லாம் நாட்டில் புரட்சிக்காரர்கள் இருப்பார்களா?” என நைட்டு முழுக்க தூங்காமல் புரண்டு புரண்டு அவர்களை நினைத்து வியந்திருக்கிறேன்.. ஆனால் அந்தப்புரட்சி எல்லாம் அவர்களின் ஃபேஸ்புக் சுவரை தாண்டி வேறு எங்கும் ஒலிப்பதில்லை என்ற நிதர்சனம் புரியும் போது ‘ச்செய்’ என்று ஆகிவிட்டது..

காலை எழுந்ததில் இருந்து இரவு தூங்கும் வரை பஞ்சாயத்து செய்வது தான் இவர்கள் வேலை.. பஞ்சாயத்து என்றால், அவனவன் சொந்த குடும்ப பஞ்சாயத்தா? இல்லை இல்லை.. எல்லாமே ஸ்டேட் லெவல், நேசனல் லெவல், இண்டர்நேசனல் லெவல் பஞ்சாயத்துக்கள்.. இதில் என்ன காமெடி என்றால் இவர்கள் செய்யும் பஞ்சாயத்து எல்லாம் அந்த ஸ்டேட், நேசனல், இண்டர்நேசனல் ஆட்களுக்கு சுத்தமாக தெரியாது.. அவர்கள், தான் உண்டு தன் வேலை உண்டு என்று அதை பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்கள்.. ஆனால் நம் பஞ்சாயத்து பார்டிகள் அதைப்பற்றியெல்லாம் கவலையே படாமல், தங்கள் அறிவுரைகளை வாரி வழங்கிக்கொண்டு இருப்பார்கள்.. அரசியல், சினிமா, பொருளாதாரம், விளையாட்டு, ஜாதி, மதம், சுற்றுச்சூழல் என இவர்கள் பஞ்சாயத்து பண்ணாதே ஏரியாவே இல்லை.. ஆஃபிஸில் பாஸ் கொடுத்திருக்கும் தங்கள் சொந்த வேலையை கூட உருப்படியாக செய்ய தெரியாத இவர்கள் ஊரில் அடுத்தவன் வேலைக்கு அட்வைஸ் செய்வார்கள். இந்த பதிவு அப்படி பஞ்சாயத்து செய்யும் ஆட்களை நோக்கி சில கேள்விகளை எழுப்பவிருக்கிறது... (நானும் ஒரு சில பஞ்சாயத்துக்களில் வாலண்டியராக நுழைந்திருப்பதால், ஒரு சில கேள்விகள் என் டவுசரையும் கழட்டும் :-P).. கேள்விகளுக்கான விடையை நான் யாரிடமும் எதிர்பார்க்கவில்லை.. அந்த கேள்விகளை ஒவ்வொருவரும் தன்னைப்பார்த்து கேட்டுக்கொண்டு தன் மனசாட்சிக்கு விரோதம் இல்லாமல் பதில் சொன்னாலே போதும்..

முதலில் அரசியல்வாதிகளையும் ஆட்சியாளர்களையும் வைத்து பஞ்சாயத்து நடத்துபவர்களுக்கான கேள்விகள்..

1. அரசியல்வாதியும் ஆட்சியாளரும் தப்பு செய்கிறான் என்றால் அதற்கு காரணம் நாம் தானே? அவர்களை ஓட்டுப்போட்டு தேர்ந்தெடுத்தது யார்? கெட்டவனை தேர்ந்தெடுத்து விட்டு, ‘அவன் ஒன்றுமே செய்யவில்லை’ என்று கதறுவதில் என்ன அர்த்தம் இருக்கிறது? ஒருவனை நல்லவனா கெட்டவனா என்று மட்டும் பார்க்காமல், அவன் ஜாதி, குலப்பெருமை, கட்சி இதெல்லாம் பார்த்து தேர்ந்தெடுப்பது நம் தவறு தானே?

2. அவர்களை குறை கூறும் நம்மில் எத்தனை பேர் ஒழுங்காக ஓட்டு போட்டிருப்போம்? தேர்தல் நாளை ஏதோ ஞாயிறு அல்லது பண்டிகை நாள் போல் வீட்டில் நான்- வெஜ் சாப்பிட்டு பொழுதை கழிக்க பயன்படுத்தும் நமக்கு அவர்களை குறை சொல்ல என்ன உரிமை இருக்கிறது?

3. என்ன? யாரும் சரி இல்லாததால் ஓட்டு போடவில்லையா? சரி, யாரும் உருப்படி இல்ல தான்.. அத சொல்றதுக்கு தான் வாக்குச்சாவடில 49'O' இருக்கே? அதை நம்மில் எத்தனை பேர் கேட்டிருப்போம்? பொதுவாக அதை நாம் கேட்டாலும் கொடுக்கமாட்டார்கள்.. அந்த சூழலில் எத்தனை பேர் சண்டை போட்டிருப்போம்? தியேட்டர்ல டிக்கெட் வாங்குற வரிசையில நம்மள தாண்டி ஒருத்தன் குறுக்கே வந்து வரிசையில் நிற்கும் போது வரும் கோபத்தில் கொஞ்சம் கூட 49'O' பாரம் இல்லாத போது வருவதில்லையே?

4. சரி, இது எதுவுமே பண்ணல.. ஒருத்தன் எம்.பி.யாவோ, எம்.எல்.ஏ.வாவோ தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, ஐந்து வருசம் நமக்கு ஒன்னுமே செய்யலைனு வச்சுக்குவோம்.. அடுத்த தேர்தலில் அதே ஆள் நிற்கும் போது, கட்சி, ஜாதி, மதம் இதையெல்லாம் பார்த்து அவனுக்கே மறுபடியும் ஓட்டுப்போடுகிறோமே? இதை விட பெரிய அயோக்கியத்தனம் எதுவும் இருக்க முடியாதே? இப்படி செய்து விட்டு அரசியல்வாதியை குறை சொல்லி, நாட்டின் அக்கறையில் நமக்கு பங்கு இருக்கிறது என காட்டுவது அருவெறுப்பாக இல்லையா?

அரசியல்வாதிகளுக்குப்பிறகு நம் மக்கள் அதிகம் கேள்வி கேட்பது லஞ்சம், ஊழல் பற்றித்தான்.. சரி அவர்களுக்கும் ஒரு சில கேள்விகள்..

1. சின்ன வயதில் நம் வீட்டுப்பிள்ளைகளை கடைக்கு போகச்சொல்கிறோம்.. அல்லது வேறு ஏதாவது சிறு வேலை சொல்கிறோம்.. பையன் ‘முடியாது’ என்கிறான். உடனே அவன் கையில் எட்டணவோ, ஒரு ரூபாயோ கொடுத்து, “ஒனக்கு ஒரு சாக்லேட் வாங்கிட்டு, அப்டியே ரெண்டு தேங்கா சில்லு வாங்கிட்டு வந்திருப்பா” என்று பிஞ்சிலேயே லஞ்சத்தை கற்றுக்கொடுப்பது யார்?

2. அரசு ஊழியர் லஞ்சம் பெறுகிறார்.. உண்மை தான்.. நாம் தான் லஞ்சத்திற்கு எதிராக பொங்குகிறோமே.. எங்கே மக்கள் எல்லோரும் ஒன்றாக சேர்ந்து, “நாங்கள் லஞ்சம் கொடுக்க மாட்டோம்” என்று இருக்க வேண்டியது தானே? டீக்கடையிலும் ஃபேஸ்புக்கிலும் லஞ்சத்தை பற்றியும் அரசு ஊழியர்களைப்பற்றியும் கிழித்துவிட்டு, மறுநாளே தாசில்தார் அலுவலகத்தில் அம்பதோ நூறோ கொடுத்து தன் காரியத்தை சாதித்திக்கொள்பவர் நம்மில் எத்தனை பேர் என்று நினைத்துப்பாருங்கள்.. நாம் யாரும் கொடுக்கவில்லை என்றால் அவர்கள் என்ன நம் சட்டையை பிடித்தா லஞ்சம் கேட்கப்போகிறார்கள்? லஞ்சத்தை ஆரம்பித்தது பொது மக்களாகிய நாம் தானே?

3. அரசியல்வாதி ஊழல் பண்ணுகிறான்.. ஆம், உண்மை தான்.. யார் இல்லை என்றது? உடன் பிறந்த அண்ணன், தம்பி, அக்கா, தங்கைகளை ஏமாற்றி சொத்தை ஆட்டையைப்போடும் நமக்கு ஊழல் பற்றிப்பேச என்ன தகுதி இருக்கிறது? நம்மை நம்பி முதல் போட்டு தொழில் தொடங்கும் நண்பனை ஏமாற்றி அவன் பணத்தை ஏப்பம் விடும் நாம் தானே மிகப்பெரிய ஊழல்வாதிகள்?

4. அரசு ஊழியர்கள் தான் ஒழுங்காக வருமான வரி கட்டுபவர்வள்.. நம்மில் எத்தனை பேர் ஒழுங்காக வரி கட்டியிருக்கிறோம்? பொருட்கள் வாங்கும் போது பில் போடாமல் வாங்குவது கூட தேச துரோகம் தான், பொருளாதாரத்தை அது பாதிப்பதால். சிறு தொழில் செய்யும் எத்தனை பேர்  முறையாக வரி கட்டியிருக்கிறோம்?

5. வங்கியில் வாங்கிய கடனை ஒழுங்காக திருப்பி செலுத்தியிருக்கிறோமா?

6. பெட்டிக்கடைக்காரன், ஃப்ரிட்ஜில் இருக்கும் குளிர்பானத்திற்கு 1ரூ. அதிகம் சொன்னால் சுர்ரென என்னமாய் கோவம் வருகிறது நமக்கு? ஆனால் என்றாவது ஒரு நாள், மருந்துக்கடைகளிலோ, மருத்துவமனைகளிலோ, பொறியியல், மருத்துவ கல்லூரிகளிலோ, தியேட்டரிலோ, நகராட்சி கட்டண கழிப்பறையிலோ தேவை இல்லாமல் அதிக பணம் கேட்கும் போது அந்த கோபத்தில் 1 சதவிகிதமாவது வந்திருக்கிறதா?

நம் மக்கள் அரசியல்வாதியை பற்றியோ, நாட்டின் வளர்ச்சி பற்றியோ கூட பேசாமல் இருந்துவிடுவார்கள்.. ஆனால் சினிமா பற்றி மட்டும் பேசவில்லையென்றால் இவர்களுக்கு தூக்கம் வராது.. 

1. நடிகர்/நடிகை பலரை காதலிப்பது பற்றி பேசும் இவர்கள் தங்கள் வாழ்வில் ஒரு பெண்/ஒரு ஆணை தவிர வேறு யாரையும் ஏறெடுத்தே பார்க்காதவர்களா?

2. ஒரு இயக்குனர் தன் படத்தில் காதலுக்கு ஆதரவு சொல்கிறாராம்.. ஆனால் தன் மகள் காதலித்தால் அதற்கு எதிர்க்கிறாராம்.. இப்படி மேம்போக்காக சொன்னால் அவர் மீது தப்பு இருப்பது போல் தான் இருக்கும்.. ஒரே ஒரு சின்ன கேள்வி.. அந்த பையன் மீது போலீசில் 3 பெண்கள் தனித்தனியாக புகார் செய்து விசாரணை ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. அப்படி ஒரு பையனுக்கு நம் பஞ்சாயத்து ஆட்கள் தங்கள் வீட்டுப்பிள்ளைகளை கட்டிவைப்பார்களா? அடுத்தவனைப்பற்றி பேசும் முன் தான் அந்த சூழலில் இருந்தால் என்ன செய்வோம் என்று ஒரு முறையாவது யோசித்திருப்போமா?

3. ஒரு நடிகனை நடிகன் என்னும் எல்லையை தாண்டி ரசித்தது நம் தவறு தானே? ஒரு நடிகன் அவன் தொழிலை செய்கிறான்.. திரைப்படம் என்பது ஒரு பொழுதுபோக்கு.. அதை முதல் நாள் சட்டை கிழிய டிக்கெட் கவுண்டரில் சண்டை போட்டு டிக்கெட் எடுத்து, நம் பொழுதை கொல்லும் விதமாக மாற்றிக்கொண்டது நம் தவறா? சினிமாவின் தவறா?

இனி சில பொதுவான கேள்விகள்..

1. சுற்றுச்சூழல் பற்றியும், எங்காவது மரம் வெட்டப்பட்டால் அதை பார்த்து பொங்கியும் பேசிக்கொண்டிருக்கும் நம்மில் எத்தனை பேருக்கு ஏசி இல்லாமல் தூக்கம் வரும்? நம் அலுவலகத்தில் இருக்கும் ஏசியை நிர்வாகத்திடம் சொல்லி கழட்டி வீசிவிடலாமே? எத்தனை பேர் வீட்டில் ஃப்ரிட்ஜ் இருக்கிறது? ஏசி, ஃப்ரிட்ஜ் எல்லாம் நம் வீட்டில் இருக்கும்.. ஆனால் அப்போதெல்லாம் வராத சுற்றுச்சூழல் அக்கறை, நமக்கு அடுத்தவன் தவறு செய்யும் போது பொத்துக்கொண்டு ஏன் வர வேண்டும்? ஃப்ரிட்ஜும் ஏசியும் எவ்வளவு பெரிய சுற்றுப்புறக்கேடை உண்டு பண்ணுகின்றன என நமக்கு தெரியும் தானே?

2. அரசையும் அரசு இயந்திரத்தையும் குறை சொல்லும் நாம் முதலில் ஒரு நல்ல குடிமகனாக இருந்திருக்கொறோமா? சாலையில் போலீஸ் இல்லாவிட்டால் சர்வசாதாரணமாக ஒன் வேயில் செல்கிறோமே? சாலை விதிகளை ஒழுங்காக பின்பற்றுகிறோமா? எல்லாவற்றையும் விடுங்கள், ஆம்புலன்சிற்கு வழிவிட வேண்டும் என்கிற சிறு அறிவு கூட இல்லாமல் இவர்கள் என்ன ஊர் ஞாயம் பேசி என்ன பிரயோஜனம்?

3. வீடு கட்டுகிறோம் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.. நம் வீட்டை கட்டும் இன்ஜினியரில் இருந்து கடைசியில் அதை பெயிண்ட் அடித்து முடித்து வைக்கும் பெயிண்டர் வரை லஞ்சமும் ஊழலும் அதில் எந்த அளவுக்கு விளையாடுகிறது என்று தெரியுமா? சிமெண்ட் கடையில் இருந்து, செங்கல், பெயிண்ட், பைப், கடை வரை அவர்கள் நம் பெயரை சொல்லி லஞ்சம் வாங்காத இடமே இல்லை.. நாம் அதை கண்டுகொள்வதேயில்லையா அல்லது நம்மை சுற்றி இருக்கும் விசயங்கள் நம் கண்ணுக்கு தெரிவதில்லையா?

4. வெளியில் பெண் சுதந்திரம் பற்றிப்பேசும் நம்மில் எத்தனை பேர் நம் வீட்டுப்பெண்களுக்கு உண்மையான சுதந்திரம் கொடுத்திருக்கிறோம்?

5. பெண்களுக்கெதிரான பாலியல் வன்முறைக்கு முதல் ஆளாக குரல் கொடுக்கும் நம்மில் பலர் தானே சினிமாவில் நடிகைகளின் அங்கங்களை ரசித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்? பெண்களின் ஆடையை வைத்து அவர்களின் ஒழுக்கத்திற்கு இலக்கணம் வகுக்கிறோம்?

6. ரேசன் அட்டையை ஒழுங்காக பயன்படுத்துவோர் நம்மில் எத்தனை பேர்?

7. வீடு, நிலம் வாங்கும் போதும் விற்கும் போதும் மிகச்சரியான விலையில் தான் பதிகிறோமா?

8. முதலில் பணத்தை நமக்கு ஒழுங்காக செலவளிக்க, சேமிக்க தெரிந்திருக்கிறதா? Disposable income அதிகமாக இருக்கும் சமூகம் உருப்படாது என்பது பொருளாதார விதி.. ஆனால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நாம் சேமிக்கும் சமூகத்தில் இருந்து செலவளிக்கும் சமூகத்திற்கு மாறிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்னும் சொரணை நம் மனதில் உரைக்கிறதா?

7. தேவையே இல்லையென்றாலும் ஒரு பொருளை பக்கத்து வீட்டுக்காரன் வாங்குகிறானே என்று நாமும் வாங்குவது எப்படிப்பட்ட சமூக, சுற்றுப்புற அநீதி என்று நமக்கு தெரியுமா?

8. நம்மில் எத்தனை பேரிடம் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட செல்ஃபோன், பைக், கார், டிவி, ஃப்ரிட்ஜ், ஏசி, என்று இருக்கின்றன? அவை எல்லாமே இந்த சுற்றுப்புறத்தை என்ன செய்கின்றன என்று நாம் என்றாவது யோசித்திருக்கிறோமா?

9. தேவைக்கு அதிகமாக ஒருவன் வைத்திருக்கும் பொருட்கள் என்ன விதமான சமுதாய, ஒழுக்க, பொருளாதார சீர்கேடுகளை கொண்டுவரும் என்பதையாவது அறிந்து வைத்திருக்கொறோமா?

10. குப்பைகளை நாம் ஒழுங்காக கொட்டுகிறோமா? ரோட்டில் நாம் வீசும் குப்பைகள் தானே அதிகம்?

11.  எல்லாவற்றையும் விட, சமூகம் என்பது நம்மையும் சேர்த்துத்தான் என்பதை நாம் பிறரை குறை சொல்லும் போது என்றாவது உணர்ந்திருக்கொறோமா?

நான் இத்தனை கேள்விகள் கேட்டிருப்பது யாரோ ஒருவருக்காக அல்ல.. இதில் இருக்கும் பல கேள்விகள் நானே என்னை அடிக்கடி கேட்டுக்கொள்வது தான்.. ஆனால் கேள்வி தோன்றும் அந்த ஒரு நொடியில் மட்டுமே மனம் லேசாக குறுகுறுக்கும்.. அவ்வளவு தான்.. பின்பு எப்பவும் போல் அடுத்தவரை குறை சொல்ல கிளம்பிவிடும் வீறுகொண்டு.. ”இந்த உலகில் என்ன விதமான மாற்றத்தை எதிர்பார்க்கிறாயோ அதை உன்னில் இருந்து ஆரம்பி” என்று விவேகானந்தரோ யாரோ சொன்னதாக கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.. அதை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பின்பற்றவும் முயன்று கொண்டிருக்கிறேன்.. சில விசயங்களில் வெற்றிகரமாக பின்பற்றியும் வருகிறேன்.. ஆரம்பத்தில் கஷ்டமாக இருந்தாலும் போகப்போக அது கொடுக்கும் ஆத்ம திருப்திக்கும் அளவேதும் இல்லை. நாம் சரியாக நடக்கிறோம் என்கிற மகிழ்ச்சியே நம்மை அடுத்தடுத்து நல்ல பல விசயங்களை செய்ய  வைக்கும்.

எவ்வளவு பெரிய பயணமும் முதல் அடியில் இருந்து தானே தொடங்கும்? அதனால் நம்மை முதலில் திருத்திக்கொள்வோம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக.. கொஞ்சம் கஷ்டம் தான் என்றாலும் பழகிய பின் அது நமக்கு ஒரு ஒழுக்கத்தை கொடுக்கும். பின் நிச்சயம் இந்த சமூகமும் உருப்படும்.. ஏனென்றால் நாம் எல்லோரும் சேர்ந்தது தானே சமூகம்? 

2G ஸ்பெக்ட்ரம் - ஒரு சாதாரண குடிமகனாக என் பார்வையில்..

எப்போ எந்த பத்திரிகை, செய்தித்தாள், டி.வி திருப்பினாலும் ரெண்டு, மூனு வருசமா ஒரு செய்தி தவறாமல் எதாவது ஒரு பக்கத்தில் இடம் பெற்றுவிடும்.. அது தான் 2G ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழல்.. 1.76லட்சம் கோடி ரூபாய் வருவாய் இழப்புன்னு ஒருத்தர் கத்துறாரு.. நாட்டின் மேல் மட்ட தலைமையில் இருந்து அமைச்சரின் நண்பர்கள் வரை 30,000கோடி ஊழல் செய்யப்பட்டதுன்னு டிவியில குதிக்குறாங்க.. இது ஒரு சாதாரண, அடுத்த நாள் சோறுக்கு இன்னைக்கு நாய் மாதிரி வேல செய்யுற ஒரு குடிமகனுக்கு எந்த அளவுக்கு முக்கியம், அவன் வாழ்க்கையில எந்த அளவுக்கு பாதிப்பை கொண்டு வந்திருக்குன்னு சும்மா எனக்கு தெரிஞ்ச வடிவத்துல நான் சொல்றேன்.. மாற்றுக்கருத்துக்கள் தாராளமாக வரவேற்கப்ப்டுகின்றன..

”அலைக்கற்றைகளை குறைந்த விலைக்கு தங்களுக்குப் பிடித்தமான கம்பெனிகளுக்கு விற்றுவிட்டார்கள். அன்றைய மார்க்கெட் விலைக்கு விற்கவில்லை. அதனால் அரசுக்கு 1.76லட்சம் கோடி வருவாய் இழப்பு ஏற்பட்டுள்ளது. இப்படி குறைந்த விலைக்கு விற்றதற்கு அவர்கள் 30000கோடி ரூபாய் வரை பணம் லஞ்சமாக வாங்கியிருக்கலாம்” என்பது தான் குற்றச்சாட்டு..

சரி, அவர்கள் சொல்வது போலவே ஒரு வேளை ராசா, அன்றைய மார்க்கெட் விலைக்கு விற்று, நமது அரசாங்கத்திற்கு 1.76லட்சம் கோடி வருவாயைப் பெற்றுத்தந்திருந்தால் என்ன நடந்திருக்கும்?

அந்தப்பணம் ஊழலின் காற்றே படாமல் மக்கள் சேவைகளுக்காக செலவிடப்பட்டிருக்குமா? அந்தப் பணத்தில் இன்னொரு காமென்வெல்த் விளையாட்டு, இன்னொரு ஆதர்ஷ் கட்டிடம் கட்ட ஆரம்பித்திருப்பார்கள். மிஞ்சி மிஞ்சி போனால் ரோடும் மேம்பாலங்களும் கட்டுவார்கள். கட்டிவிட்டு சும்மா இருப்பார்களா? மக்களுக்காக கட்டிய ரோடுக்கு மக்களிடமே காசு வாங்குவார்கள். அல்ரெடி ரோடு டாக்ஸ், இன்கம் டாக்ஸ்னு கட்டிட்டு, இந்த ரோட்டுல போறதுக்கு ஒரு ஸ்பெஷல் டாக்ஸ் வேற கட்டணும் நாம.. இல்லேன்னா ம.பி., உ.பி. போன்ற வட மாநில முன்னேற்றத்துக்கு ‘ஒதுக்குவார்கள்’.. அது என்னவென்றே தெரியவில்லை, நேரு காலத்தில் இருந்து இந்த உ.பி, ம.பி, பிகார் போன்ற மாநிலங்களுக்குத் தான் நிதி ஒதுக்குகிறார்கள். அந்த நிதி எல்லாம் எங்கே ஒதுங்குகிறது என்றே தெரியவில்லை.. அதுவும் இல்லையென்றால் ராணுவத்துக்கு அந்தப்பணம் போகும். அங்கே மட்டும் என்ன ஒழுங்காகவா பயன்படும்? சின்னப்புள்ள மாதிரி “மிஸ் மிஸ் அவன் வயச நோட்டுல தப்பா எழுதிருக்கான் மிஸ்”னு சண்ட போட்டுக்கிட்டு இருப்பாய்ங்க.. பக்கத்து நாடெல்லாம் ராணுவத்த எப்பவுமே தயார் நிலையில வச்சிருந்தா, நம்ம பசங்க ஒவ்வொரு பட்ஜெட்டுலயும் இவ்வளவு பணம் ஒதுக்கியும், இன்னும் ’துப்பாக்கிக்கு குண்டு இல்ல, டைம் பாம்புக்கு எலெக்ட்ரிக் வாட்ச் கெடைக்கல’ன்னு அடுத்தவன் மேல பழி போட்டே காலத்த ஓட்டிக்கிட்டு இருப்பாய்ங்க.

ஆனால் நாட்டின் வருமானத்தை குறைத்த ராசாவின் செயல் மக்களுக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாகத்தான் எனக்குப்படுகிறது. தெரிந்த கம்பெனியோ, தெரியாத கம்பெனியோ, லஞ்சம் வாங்கிவிட்டு அலைக்கற்றை ஒதுக்கீடு செய்தார்களோ இல்லையோ, அது பிரச்சனை இல்லை. அவர்கள் அப்படி செய்ததால் நிறைய நிறுவனங்கள் தொலைத்தொடர்பு துறையில் அடி எடுத்துவைத்தன.. ஏர்டெல், ரிலையன்ஸ், ஏர்செல், வோடஃபோன் போன்ற ஜாம்பவான்கள் 'கர்டெல்' (cartel) என்னும் முறைப்படி தங்களுக்குள் கூடிப்பேசி மக்களின் தலையில் மிளகாய் அரைத்துக்கொண்டிருந்தது நிற்க ஆரம்பித்தது. பல கம்பெனிகள் உள்ளே நுழைந்ததால் போட்டியின் காரணமாக மக்களால் குறைந்த விலைக்கு தொலைத்தொடர்பு சேவையைப்பெற முடிந்தது. 4,5 வருடங்களுக்கு முன் ஒரு செகண்டுக்கு ஒரு பைசா, ஏர்டெல் to ஏர்டெல் 10பைசா, டோகோமோ to any mobile 10hrs ஃப்ரீ போன்ற ஸ்கீம்களை நாம் எதிர்பார்த்திருக்க முடியுமா?

செல்ஃபோன் என்னும் ஆடம்பரப்பொருள் மக்களின் வாழ்க்கையில் ஒரு அங்கமாக மாறிவிட்டது. நம் பொருளாதார மேதை, புது பொருளாதார கொள்கை கொடுத்து கார், பைக், ஏ.சி, கேஸ் போன்ற பல ஆடம்பரப்பொருட்களை அத்தியாவசியப் பொருட்கள் லிஸ்டில் கொண்டுவரும்படி கொள்கை அமைத்தார். முட்டாள் மக்களும் அனைத்தையும் வாங்கினர். ஆனால் மெதுவாக பெட்ரோல், கேஸ் போன்றவையின் விலையைக்கூட்டி, முதலாளிகளுக்கு சேவகம் செய்து மக்களின் வயிற்றில் அடித்தனர். ஏன்? பெட்ரோல் கேஸ் நிறுவனங்கள் இங்கே மிகவும் குறைவு. இருக்கும் முதலாளிகள் புதிதாக யாரையும் உள்ளே வரவிடுவதில்லை. அதனால் இஷ்டத்துக்கு கொள்ளை லாபம் வைக்கலாம். போதா குறைக்கு அரசும் வரி போட்டு நம் கழுத்தை நெறிக்கும். இவர்கள் சொல்வது போல், அதிக விலைக்கு அலைக்கற்றைகளை ஒதுக்கியிருந்தால், இன்று தொலைத்தொடர்புத் துறையில் இத்தனை நிறுவனங்கள் வந்திருக்காது. நமக்கும் விலை மலிவாக செல்ஃபோன் சேவை கிடைத்திருக்காது. 

நம் அரசியல்வாதிகளின் ஆசை, நாட்டு கஜானாவில் பணம் இருக்க வேண்டும். கஜானாவை மக்களிடம் கொள்ளையடித்தாவது நிரப்ப வேண்டும். சேவை நிறுவங்களின் மூலம் கூட லாபம் பார்க்க நினைக்கும் அரசு தான் நம்மளுடையது. லாப நோக்கம் இல்லாமல் மக்களின் நல்வாழ்வை முதல் குறிக்கோளாக கொண்டிருப்பதே நல்ல அரசாங்கமாகும். ஆனால் இங்கே கிட்டத்தட்ட அரசும் ஒரு முதலாளியைப்போல, வியாபாரியைப்போலத் தான் நடந்து கொள்கிறது 2G விஷயத்தில். மக்கள் குறைவான விலையில் நல்ல சேவையைப்பெறுகின்றனரே என்கிற சந்தோசம் இல்லாமல், அரசுக்கு வருமானம் போய் விட்டதே என்கிற கவலை தான் அவர்களுக்கு. அரசுக்கு வருமானம் வந்தால் மக்கள் தான் அதனால் பயன்படப்போகிறார்கள். இப்போது தான் மக்களே நேரடியாக பயன்பெற்றுவிட்டார்களே, இன்னும் ஏன் 2G, 2G என்று கூப்பாடு போட வேண்டும்?

அடுத்த குற்றச்சாட்டு, கிட்டத்தட்ட 30000கோடி ரூபாய் லஞ்சப்பணம் பெற்றுக்கொண்டு அலைக்கற்றைகள் ஒதுக்கப்பட்டன என்று. இந்தியா போன்ற மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் லஞ்சத்துக்கு என்று சில ரூபாய்களை தினமும் ஒதுக்கி வைத்துக்கொண்டு வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு நாட்டில், லஞ்சத்தைப் பெரிய குற்றம் போல் பேசுவது லூசுத்தனமாக உள்ளது. லைசென்ஸ் எடுக்க சோம்பேறித்தனம் பட்டுக்கொண்டும், ஹெல்மெட் போட்டு சாலையில் செல்ல வேண்டும் என்கிற பொறுப்பு இல்லாமலும், கையில் 100ரூபாய் இருந்தால் எந்த சட்டத்தையும் விதியையும் மீறலாம் என்கிற எண்ணத்தில் லஞ்சத்துக்கும் ஊழலுக்கும் உரம் போட்டு வளர்க்கும் மக்கள் தான் தினமும் சாலையில் சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள் இங்கே. மக்களே லஞ்சத்தின் முதல் அடியை எடுத்து வைக்கும் போது, அரசியல்வாதி ஊழல் செய்வதை எல்லாம் இங்கு யாரும் இப்போது பெரிதாய் எடுத்துக்கொள்வதில்லை. ஒரு சின்ன பொறாமை வேண்டுமானால் இருக்கலாம், “இவன் மொகறகட்டைக்கும் இத்தன கோடி காசா?” என்று. மத்தபடி மக்களுக்கு நாட்டின் மீது அக்கரையோ, ஊழல் நடந்துவிட்டதே என்கிற கொந்தளிப்போ கிடையாது. கறை படிந்த மக்கள் வாழும் தேசத்தில் லஞ்சத்துக்கும் ஊழலுக்கும் எதிராகப்பேசுவதே மகா முட்டாள் தனம்..

மிக எளிமையாக சொல்லவேண்டுமானால், ராசா அன்றைய அதிகமான மார்க்கெட் விலையிலேயே, விற்றிருந்தால், கண்டிப்பாக இந்நேரம், உங்களால் இரவு முழுக்க உங்கள் காதலியிடமும், ஊரை விட்டு பிரிந்து வந்து வீட்டு ஞாபகத்தில் அம்மாவிடமும், ஆடி மாச பிரிவில் வாடி ஃபோனே கதி என்று புது மனைவியிடமும் மணிக்கணக்கில் பேசிக்கொண்டிருக்க முடியாது.

அதே போல அந்த 1.76லட்சம் கோடி ரூபாய் வருமானம் அரசுக்கு கிடைத்திருந்தாலும் இந்த அரசு நம் நலனுக்கும் எதுவும் செய்திருக்காது. அதனால் மக்களே நம் கையில் idea இல்லேன்னா MTS, அதுவும் இல்லேன்னா uninor, இதுவும் பிடிக்கலேன்னா videocon என்று பல ஸ்கீம்களின் பல ஃபோன்கள் இருக்கின்றன.. கம்மியான விலையில் நாம் செல்ஃபோன் சேவைகளை அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கிறோம். இந்த 1.76லட்சம் கோடி வருமான இழப்பு நம் முதலாளித்துவ அரசுக்குத்தான். மக்களாகிய நமக்கு இதனால் ஒரு குறையும் வந்துவிடவில்லை.

நீங்களே சொல்லுங்க....

அது ஒரு கல்லூரி. அந்த கல்லூரியின் ஆசிரியர்களும் மாணவர்களும் ஒரு காலத்தில் அந்த ஊருக்கே மாதிரியாக விளங்கினார்கள். நான் சொல்வது ஒரு நாற்பது நாற்பத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன்பு. அது பணக்கார மாணவர்கள் படிக்கும் கல்லூரி அல்ல. ஆனால் பண்பான மாணவர்களும் ஒழுக்கமான மாணவத்தலைவனும் இருந்த கல்லூரி. இன்று அந்த கல்லூரியில் பலர் வசதி படைத்தவர்களாய் இருந்தாலும், ஒழுக்கம் என்பது மேலிருந்து கீழ்வரை யாரிடமும் இல்லை. இந்த அளவுக்கு அந்த கல்லூரி சீரழிந்து போய்க்கொண்டு இருக்கிறது. மாணவத்தலைவராக ஒரு பஞ்சாபி மாணவன் சும்மா டம்மி பீசாக இருக்கிறான். அவனை ஆட்டுவிப்பது அந்த கல்லூரி நிர்வாகத்தினர் தான். கல்லூரி நிறுவனரின் மனைவி தான் நிர்வாக தலைவி. அவர் மகன் இதே கல்லூரியில் ஒரு மாணவன். இவர்கள் இருவரும் நினைத்தது தான் கல்லூரியில் நடக்கும்; அந்த பஞ்சாபி மாணவத்தலைவன் மூலமாக. நாம் இப்போது அந்த கல்லூரியின் தமிழ் துறை நாசமாய் போய் விட்டது. ஏன் என்று கேட்கிறீர்களா?

மிகப்பெரிய அறிஞர்களும் மேதைகளும் வகுப்புத்தலைவனாக இருந்த தமிழ் துறையை இப்போது ஒரு அங்கிள் ஆட்சி செய்துகொண்டிருக்கிறார் (சச்சின் பட அய்யாசாமி மாதிரி இவர் பல வருடம் தன் பதவியையும் விடாமல் ஓய்வும் எடுக்காமல் இருப்பதால் இவர் அங்கிள் என்று மக்களால் வாய் நிறைய அழைக்கப்படுகிறார்). இவருடைய அக்கப்போர் கொஞ்சநஞ்சமல்ல.

*இவர் குடும்பத்தில் இருக்கும் அனைவரும் அந்த கல்லூரியில் தான் படிக்கிறார்கள். அனைவருக்கும் எதாவது பதவி வாங்கி கொடுத்து விட்டார்.

*'மாணவர்களின் நலன் கருதி தான் அத்யாவசிய பொருளான புத்தகத்தின் விலை கூட்டப்பட்டது' என்று நிர்வாகம் சொன்னால், கல்லூரி மாணவத்தலைவருக்கு எஸ்எம்எஸ் க்கு மேல் எஸ்எம்எஸ் அனுப்புவார்(ஒரு மிஸ்டு கால் கூட குடுக்க மாட்டார்). அதை பெருமையாக நோட்டிஸ் போர்டிலும் ஓட்டிவிடுவார். ஆனால் சென்ற முறை தன் தூரத்து உறவினர் ஒருவருக்கு வகுப்பில் பதவி தரவில்லை என்றவுடன் கோபமாக மாணவத்தலைவரை சந்தித்து ('என் தயவு இல்லாம நீ எப்படி பதவியில் இருக்குற னு பாப்போம்' என்று) தன் உரிமையை பெற்று வெற்றியோடு வந்தவர் தான் இந்த தமிழ் துறை மாணவ தலைவர்.

*தன் வகுப்பையே இரண்டாகப்பிரித்து தன் இரண்டு தம்பிகளுக்கும் அதை பங்கிட்டுக்கொடுத்த வள்ளல் இவர்.

*அதே நேரத்தில் தன் தமிழ் துறை மாணவர்கள் உயர் கல்விக்காக வேறு ஒரு கல்லூரியில் சேர்ந்து இன ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்டு அனைவரும் அரியர்ஸ் வைத்து கிட்டத்தட்ட வாழ்வையே இழந்த போது அதை கண்டுகொள்ளாதது போல் இருந்தார். கேட்டால், "என் மௌன அழுகை உனக்கு புரியாது மச்சி" என்று உணர்ச்சி பூர்வமாக கவிதை எழுதினார்.

*தன்னை இந்த தமிழ் துறையின் காவலாளியாகவே நினைத்துக்கொண்டு சிறுபிள்ளைத்தனமாக ஏதாவது செய்வதே இவர் வேலை.

*இப்போது கூட தமிழ் துறையின் பெருமையையும் புகழையும் உயர்த்துகிறேன் பேர்வழி என்று தமிழ் வரலாறு தெரியாதவர்களை எல்லாம் அழைத்துக்கொண்டு "தமிழ்த்துறை விழா" நடத்த ஏற்ப்பாடு செய்தார். துறையின் ஒத்துழைப்பு இல்லை என்றவுடன் "தமிழ் விழா" என்று பெயர் மாற்றி அதே விழாவை நடத்த ஏற்பாடு செய்கிறார்.

*இவரை எதிர்த்து ஒரு பெண் தான் அடிக்கடி பேசுவாள்; வகுப்புத்தலைவர் தேர்தலிலும் நிற்ப்பாள். ஆனால் அவளை பற்றி மற்ற மாணவர்களிடம் அசிகமாக கமென்ட் செய்வது, அவள் அந்தரங்க வாழ்கையை அசிங்கமாக பேசுவது என்று பலவிதங்களில் தன் கலையை வெளிப்படுத்தி தன்னை ஒரு கலைஞராக காட்டிக்கொள்வார்.

*அதுவும் கல்லூரியில் தேர்தல் வந்துவிட்டால் போதும் இவருக்கும் இவர் தம்பி இருவருக்கும். சக மாணவர்களுக்கு சரக்கு வாங்கி கொடுப்பது, காண்டீனில் இருக்கும் பஜ்ஜி, டீ அகௌன்ட் எல்லாவற்றையும் தாங்களே கட்டிவிடுவது என்று அலப்பறை செய்துவிடுவார்கள். அனைவருக்கும் மறக்காமல் பரிசும் வந்து விடும்.

*நம் தலைவரும் தேர்தல் வாக்குறுதிகளை அள்ளி வீசுவார். 'நான் வெற்றி பெற்று வந்தால் மாணவர்கள் அனைவருக்கும் பிட் சி.டி. தருவேன்' என்று பகிரங்கமாக அறிவிப்பார். 'என்ன இவ்ளோ கேவலமா இருக்கு?' என்று யாரவது கேட்டால் இவரே ஒரு கேள்வி பதிலை தயாரித்து "என் வீட்டில் நான் மறைவாக சந்தோசமாக பிட் படம் பார்த்த போது 'நம் சக வகுப்புத்தோழர்கள் அனைவராலும் பிட்டு படம் பார்க்க முடியவில்லையே?' என்று நான் வருந்தியதன் விளைவு தான் இந்த திட்டம்" ஒரு போடு போட்டார். தேர்தலில் ஓட்டும் பெற்றார். 'பிட்டு படம் தரிங்க, டிவிடி யார் தருவது?' என்று கேட்டால் கோபத்தில் உள்ளம் குமுறி ஒரு கவிதை பாடி விடுவார்.

*வகுப்பில் எப்போதும் அடிதடி தான். தங்களுக்கு பிடிக்காதவர்களின் கை கால்களை வாங்குவது சர்வ சாதாரணம். அதுவும் இவரின் மூத்த தம்பி அதில் கில்லாடி.

*'நீ லீடராக இருக்கும் போது தான் பா கிளாஸ் ல பிரச்சனையை வருது' என்று யாரவது நாக்கில் பல் போட்டு பேசி விட்டால், கடந்த முறை லீடராக வேறொருவர் இருந்த போது நடந்த ஒன்றிரண்டு சாதாரண பிரச்னையை மிகை படுத்தி சொல்வது, அல்லது மற்ற வகுப்பில் நடக்கும் சோதா பிரச்சனைகளை பேசி சமாளிப்பது இந்த அய்யாசாமி என்ற அர்னால்டுக்கு கை வந்த கலை.

*சொல்லுங்க மத சக மாணவர்களை மிக கேவலமாக பேசுவார்; காட்டு மிராண்டிப்பய கூட்டம் என்று சாடுவார். அவர் குடும்பத்திலும் அந்த காட்டுமிராண்டி வழக்கம் உண்டு என்றும் அதை முதலில் நிறுத்தவேண்டும் என்றும் இவருக்கு தோணவே தோணாது. அதே நேரத்தில் கிறிஸ்த்துவ முகமதிய மாணவர்களிடம் 'நான் உங்களில் ஒருவன்' என்று காடும் விதமாக எதாவது செய்து கொண்டிருப்பார் (அவர்கள் மத விழாக்களில் தான் அசைவ உணவு உண்டு என்பதால் தானோ என்னவோ!).

*இவருக்கு பல துதி பாடிகள் உண்டு. தலைவர் 'இன்றும் பிட் அடித்து மாட்டிக்கிட்டார்' என்று பெருமையாக சொல்லி அதற்கு ஆடல் பாடல் நிகழ்ச்சிகளை எல்லாம் ஏற்ப்பாடு செய்து ஜமாய்த்து விடுவார்கள். தல்கைவரும் சிரித்துக்கொண்டே அரைகுறை ஆடை அழகிகளை பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்.

*ஆடல் பாடல் என்றால் என்னவென்றே தெரியாதவரை அழைத்து வந்து "எங்களலாம் மெரட்டுராங்க தல" என்று பேச வைத்து சரமாரியாக பஞ்சர் வாங்குவார். ஆனாலும் அனைவரையும் பாசத்தோடு அரவணைத்து செல்லும் ஒரு பாசத்தலைவனாக தன்னை காட்டிக்கொள்வார்.

வகுப்பை, மாணவர்களை எப்படி முன்னேற்றுவது என்று ஒரு லீடர் யோசிக்காமல் இப்படி கேளிக்கைகளிலும் அடாவடித்தனத்திலும் ஈடு பட்டால் அந்த தமிழ் துறை எப்படி உருப்படும்?