மழைக்கால ஆஸ்பத்திரி..

ஒரு நாள் ஒரே ஒரு நாள் வந்தாலும் இந்த காய்ச்சல் செம காட்டு காட்டிவிட்டது.. மசக்கையான பெண் மாதிரி, உட்கார்ந்தால் எழ முடியவில்லை, படுத்தால் எந்திரிக்க முடிவவில்லை, கிறுகிறுவென வருகிறது, ஒவ்வொரு எலும்பும் தனித்தனியாக கழண்டு விட்டது போன்ற உணர்வு.. சரி சனியன் இந்த  ஆஸ்பத்திரிக்காவது போலாம்னு பாத்தா வெளிய நசநசன்னு மழை.. 

ஒரு வழியா மதியம் மழை விட்டு லேசா தூரும் போது, ஒரு கையில குடையையும், இன்னொரு கையில அம்மாவின் மணிக்கட்டையும் பிடித்துக்கொண்டு, நடக்கப் பழகும் பிள்ளை போல் மெதுவாகத் தள்ளாடி ஆஸ்பத்திரிக்குப் போய்ச் சேர்ந்தேன்.. அங்கு நிற்கிறது பொங்கலுக்கு வேட்டி சேலை வாங்க நிற்கும் கும்பல் போல் ஒழுங்கற்ற ஒரு வரிசை.. முக்கால்வாசி குழந்தைகள் தான்.. இந்த மழை தான் டாக்டர்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய வரத்தைக் கொடுக்கிறது? தனக்குக் காய்ச்சல் என்றால் பொறுத்துக்கொள்ளும் மனது, பிள்ளைகளுக்கென்றால் துடிதுடித்துக்கொண்டு ஆஸ்பத்திரிக்கு அள்ளிக்கொண்டு வந்துவிடுகிறதே?!

“ம்மா இந்த வரிசைல நின்னு அடுத்த வாரம் டாக்டர பாக்குற வரைக்கும்லாம் நான் உயிரோட இருக்க மாட்டேம்மா.. வாங்க பேசாம வீட்டுக்கே பெயிரலாம்” - மேலுக்கு முடியாத போது, உடன் ஒரு ஆள் இருந்தால் இந்த மனம் தான் எவ்வளவு கோழையாகவும், பிறர் சார்ந்தும் மாறிவிடுகிறது? தனிமையில் இதை விட அதிக வலியைத் தாங்கிய நான் இன்று அம்மா அருகில் இருக்கும் தைரியத்தில் மிகவும் கொஞ்சிக்கொண்டிருந்தேன்.. நான் பண்ணும் அலம்பலை எல்லாம் கண்டுகொள்ளாமல் சீட்டு எடுத்து வைத்தார் அம்மா.. தரை முழுவதும் ஈரம், சகதி, அழுக்கு, ஒரே நசநசப்பு. இதெல்லாம் அந்தச் சூழலை இன்னும் எரிச்சலூட்டுவதாய் மாற்றியது. இதில் எப்படி பிள்ளைகளைத் தரையில் விளையாட விடுகிறார்கள் என ஆச்சரியமாய் இருந்தது. ஹ்ம் இப்படிலாம் விளையாட விட்டதால் தான் ஆஸ்பத்திரிக்குத் தூக்கி வந்திருக்கிறார்கள் என சமாதானம் செய்து கொண்டேன்.

”48. ராம்குமார்” என்று நான்காக மடிக்கப்பட்ட வெள்ளைப் பேப்பரில் அந்தப் பெண் எழுதினாள்.. இப்போது தான் அந்த லிஸ்டில்  எட்டாவதாக இருந்த ‘நிகிதா’ என்கிற பெயர் வாசிக்கப்பட்டது.. ‘இன்னும் 40 பேரா?’ என சோர்ந்து விட்டேன். ’நிகிதா’ - அந்தப் பெயர் எங்கள் ஊருக்கும் மக்களுக்கும் சம்பந்தம் இல்லாததாய் இருந்தது.. மெதுவாக அந்த லிஸ்டில் இருக்கும் பிற பெயர்களைப் பார்த்தேன், அவைகளும் அப்படியே. தக்‌ஷா, தீப்தி, வேததர்ஷினி, அஜித்குமார், ரோஹித்.. ஹா ஹா இப்போதெல்லாம் சிவகாசியில் மக்கள் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு வைக்கும் பெயர் எல்லாம் ஆச்சரியமாய் இருக்கிறது.. பட்டன் இல்லாமல் ஊக்கு குத்தியிருக்கும், எந்நேரமும் அழுதுகொண்டிருக்கும் அந்த அழுக்கு ஸ்வெட்டருக்குப் பெயர் அஜித் குமார். தங்கள் வாழ்க்கை தான் நவீனமாக மாறவில்லை, அட்லீஸ்ட் பெயரிலாவது கொஞ்சம் மாடர்னாக இருப்போம் என மக்கள் முடிவு செய்திருப்பார்கள் போல..  தீக்குச்சி அடுக்கிக்கொண்டும், தீப்பெட்டி ஒட்டிக்கொண்டும் அன்றாடங்காச்சிகளாய் இருக்கும் நம் பிழைப்பு, இந்தக் குழந்தைகள் மூலமாகத்தான் மாறப்போகிறது என்கிற அவர்களின் எதிர்பார்ப்பின் அடையாளமாகத் தான் அந்த மாடர்ன் பெயர்களை நான் பார்க்கிறேன்..

ஒத்தக் குடையைப் பிடித்துக் கொண்டு, மழையில் தான் நனைந்தாலும், பிள்ளைகளை நனையவிடாமல் தூக்கிக்கொண்டு அம்மாமார்கள் ஆஸ்பத்திரிக்குப் படையெடுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அம்மா என்னும் பொறுப்புத் தான் இந்தப் பெண்களை எவ்வளவு அழகாக மாற்றிவிடுகிறது? ரஜினி பட முதல் ஷோ மாதிரி கூட்டம் கூடிக்கொண்டே இருந்தது.. எண்ணெய் பார்க்காத கந்தல் தலை, அழுக்கு உடுப்பு, ஒரே அழுகை, ஒழுங்கில்லாமல் இங்கிட்டும் அங்கிட்டும் ஓடுவது, ஊசி குத்துவதற்கு முன்பே வரும் வீல்ல்ல்ல் சத்தம் என சிறுவர்களுக்கான ஆஸ்பத்திரி ஒரு சந்தையைப் போல் அலறிக்கொண்டிருந்தது, இந்த அமைதியான ஞாயிற்றின் மதியத்திற்கும் தனக்கும் சம்பந்தமே இல்லை என்பது போல்..

மேலே வீடும், கீழே ஆஸ்பத்திரியும் என ஒன்றாகக் கட்டியிருந்தார் அந்த டாக்டர். மேலேயிருந்தும் ஒரே சத்தம். நிறைய உறவுக்காரர்கள் எல்லாம் வருவதும் போவதுமாய் இருந்தார்கள். டாக்டரின் மனைவி கீழே வந்து அவரை அழைத்தார். கிளம்பிய டாக்டர் வெடுவெடுவென மேலே ஏறினார்.. நம் நிகிதா, அஜித் போன்றோர்களின் பெற்றோருக்கெல்லாம் ஒரே கடுப்பு, ’பிள்ளைக்கு மேலு நெருப்பா சுடுது, இத்தன பேரு காத்துக்கெடக்கோம் இந்தாள் பாட்டுக்க பொண்டாட்டி கூப்ட்ருச்சின்னு பின்னாடியே போறியான் பாரு’ என முனுமுனுக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். ’நம்ம கஷ்டமெல்லாம் எங்க தெரியப்போகுது, இவன் பிள்ளைகளுக்கு வந்தா தெரியும்’ போன்ற சாபங்களும் சில பல கெட்ட வார்த்தைகளும் முனுமுனுக்கப்பட்டன.. பத்தே நிமிடத்தில் கீழே வந்துவிட்டார். மீண்டும் தன் பணியைத் தொடர்ந்தார். இப்போது மேலே இருந்து ஒரு பெண் கையில் பெரிய தட்டுடன் கீழே இறங்கி வந்தார்.

“டாக்டர் பையனுக்கு இன்னைக்குப் பொறந்த நாளு.. இந்தாங்க எல்லாரும் மிட்டாயி எடுத்துக்கோங்க” என்று வந்திருந்த அனைவருக்கும் இனிப்பு கொடுக்கப்பட்டது. அந்த மிட்டாயை எடுக்க எனக்குக் கைகள் கூசின.. ’என்னய்யா மனுசன் இந்த ஆளு? பையனோட பொறந்த நாளுக்குக் கூட அவசர அவசரமா ஓடி, அஞ்சே நிமிசம் தலையக் காட்டி, கேக் வெட்டி ஊட்டிவிட்டு வருவதற்கா இப்படி கஷ்டப்பட்டு உழைக்க வேண்டும் இத்தனை பேரிடம் ஏச்சும் பேச்சும் வாங்கிக்கொண்டு?’ என அவர் மேல் எனக்கு பரிதாபமாய்ப் போய்விட்டது. டாக்டரைப் பார்த்துக் கருவிய வாய்கள் எல்லாம் இளித்துக்கொண்டே மிட்டாயை மென்று கொண்டிருந்தன. ‘அடுத்தது ராம் குமார்’ - அழைப்பு வந்தது.

“இதுக்கெல்லாமா ஆஸ்பத்திரிக்கு வரணும்? ரெண்டே நாள்ல சரியாப்போயிரும்” சில மாத்திரைகளை எழுதிக்கொடுத்து, முதுகில் லேசாக ரெண்டு தட்டு தட்டி அனுப்பிவைத்தார்.. முகத்தில் ஒரு சின்ன கவலை, எரிச்சல், விரக்தி, கடுகடுப்பு ஏதாவது இருக்க வேண்டுமே? எவ்வளவு தேடினாலும் இல்லை. ஹ்ம் பழகிப்போயிருக்கும். ’விடுமுறை, நல்ல நாள், பொல்ல நாள், ராத்திரி, பகல், மழை, வெயில், தீபாவளி, பொங்கல் என எது வந்தாலும் தன் குடும்பத்தை இரண்டாம் பட்சமாக நினைத்துக்கொண்டு நமக்காகவே உழைக்கும் மருத்துவர்கள், டிரைவர்கள், போலீசார் போன்றவர்களுக்கெல்லாம் நாம் என்ன கைமாறு செய்யப்போகிறோம்? நம்மைப் போல் விரும்பிய நேரத்தில் ஒன்றுக்கு இருக்கக் கூட முடியாதே இவர்களால்? இவர்களின் குடும்பத்தினருக்கான நாட்களை அல்லவா இவர் நமக்காக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்? அவர்களின் சாபம் நம்மை என்ன செய்யும்? ஒரு வேளை அவர் குடும்பத்தினரும் பெருந்தன்மையாக நமக்காக பொறுத்துக்கொள்வார்களோ?! அப்பாவோடு படத்திற்குப் போக வேண்டும், தூங்கும் போது அப்பா கதை சொல்ல வேண்டும், விசேஷ வீடுங்களுக்குக் கணவனோடு செல்ல வேண்டும் என அந்தக் குடும்பத்திற்குள்ளும் எவ்வளவு ஆசைகள் இருக்கும்? உண்மையில் நாம் அந்த குடும்பத்தினருக்குத் தான் கடமைப் பட்டிருக்கிறோம்.’ என பலவாறாக யோசித்துக்கொண்டே வெளியே வந்தேன்.. 

ஊசி போட்டு அழுது கொண்டிருந்த ரோஹித்தை அவன் அம்மா கொஞ்சிக்கொண்டிருந்தார், ‘தம்பி பாரு நீயும் படிச்சி நாளைக்குப் பெரிய டாக்டர் ஆகணும், இது மாரி நம்மளும் எல்லாத்துக்கும் ஊசி போட்ரலாம், சேரியா?’ என்று.. எனக்கு ரோஹித்தின் வருங்கால குடும்பத்தை நினைத்துக் கவலையாக இருந்தது.. அவர்களுக்காகவாவது நமக்கு நோய் நொடி எதுவும் வந்துவிடக்கூடாது என இறைவனை மனது வேண்டுகிறது.. 

ஜாதக தோசம்...

”Wish you a many more happy returns of the day" விழாவுக்கு முதல் ஆளாக வந்தார் எங்கள் ஆஃபிஸ் அக்கௌண்ட்ஸ் மேனேஜர்.. அழகாக தங்க நிறப் பேப்பர் சுற்றியிருக்கும் அந்தப் பெட்டியை என்னிடமும் மேகாவிடமும் சேர்ந்தாற்போல் கொடுத்தார். சேல்ஸ்க்கும் அக்கௌண்ட்ஸுக்கும் முட்டிக்கொள்ளும் என்கிற அலுவலக பால பாடத்தின் படி எனக்கு அவரைப் பிடிக்காவிட்டாலும், அவர் கொண்டு வந்த அந்தப் பெட்டி என் முகத்தில் புன்னகை வரச்செய்தது.. சிரித்துக்கொண்டே வாங்கினோம் அந்தப் பெட்டியை.. அவரைத் தொடர்ந்து அலுவலக நண்பர்கள், உறவினர்கள் என ஒவ்வொருவராக வர ஆரம்பித்தார்கள்.

எனக்கு பத்து ஆண்டுகள் கழித்து மீண்டும் இப்படி நண்பர்கள், உறவினர்கள் முன் ஜோடியாக என் பொண்டாட்டியுடன் நிற்பது மிகவும் கூச்சமாகத் தெரிந்தது.. ஆம், இன்றோடு எனக்குக் கல்யாணம் ஆகி பத்து ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டனவாம்.. சால்ட்&பெப்பரை மறைக்க ஹேர் டை மாதிரி தொப்பையை மறைக்கவும் ஏதாவது இருக்கிறதா என்று தேட ஆரம்பிக்கும் வயதில் இருக்கிறேன்.. ஆனாலும் மீண்டும் ஒரு முறை ஜோடியாக அனைவர் முன்னும் லேசான வெட்கத்துடன் நிற்பது கொஞ்சம் சந்தோசமாகத்தான் இருக்கிறது..

”சுகர் வந்துருமோ வெள்ளெழுத்து வந்துருமோன்னு பயப்படுற வயசுல இதெல்லாம் தேவையா நமக்கு?” பத்தாம் ஆண்டைக் கொண்டாடலாம் என்று மேகா சொன்ன போது இப்படித்தான் நான் கேட்டேன்..

“ஒலகம் ரொம்ப வேகமா போய்ட்டு இருக்கு குமரா. இப்பலாம் சினிமாவுக்கே மூனாவது நாள் வெற்றி விழான்னு கொண்டாடுறாங்க.. நாம பத்து வருசம் எந்த சண்டையும் இல்லாம வாழ்ந்திருக்கோம்.. நாம கொண்டாடக்கூடாதா?” என்றாள்..

”ஆமா படம் 100நாள் ஓடாதுன்னு தெரியும் அவைங்களுக்கு, அதான் மூனாவது நாளே கொண்டாடுறாய்ங்க.. நமக்கு என்ன? 100வது வருசமே கொண்டாடலாம்..”

“உனக்கு பிடிக்கலையா குமரா?”

“ஏ.. பவன் என்ன நெனைப்பா?”

“அதெல்லாம் ஒன்னுமில்ல.. பவன் நேத்துல இருந்தே கேக்க ஆரம்பிச்சிட்டா, ‘எப்பம்மா அப்பா கூட இன்னொருக்க கல்யாணம் பண்ணப் போற?’ன்னு.. பிள்ளைகலாம் எதும் நெனைக்காது. நீ எதும் நெனைக்கிறீயா?”

”ச்சே ச்சே நான் என்னத்த நெனைக்கப்போறேன்?” பத்து வருச திருமண வாழ்க்கையில் நான் கற்றுக்கொண்ட ஒரே உருப்படியான பாடம், பெண்டாட்டி கேள்வி கேட்டால், அவள் விரும்பும் பதிலை - நமக்கு பிடித்திருக்கிறதோ இல்லையோ - சொல்லிவிட வேண்டும்.. இல்லாவிட்டால் சோற்றுக்கு உத்திரவாதம் கிடையாது..

ஆனால் மேகாவையும் சும்மா சொல்லக்கூடாது. என் போன்ற ஒரு முசுடு மாப்பிள்ளை கிடைத்தாலும் இதுவரை அவள் என்னோடு சண்டை போட்டதே இல்லை. கோபம் வந்தாலும் சரி, சந்தோசமாக இருந்தாலும் சரி, என்னிடம் ஏதாவது நைஸாக கறக்க வேண்டும் என்றாலும் சரி, “குமரா” என்கிற ஒரு வார்த்தை போதும் அவளுக்கு. நான் சரண்டர் ஆகிவிடுவேன். அது என்னவோ பலரும் என் பெயரின் முதல் வார்த்தையை வைத்துக் கூப்பிட்டால் அவள் மட்டும் கடைசி வார்த்தையை வைத்துக்கூப்பிடுகிறாள். என்னங்க, அத்தான், மாமா போன்ற வார்த்தைகளை விட அந்த வார்த்தையில் எனக்கு அதிக உரிமை இருப்பதாகவே தெரிந்தது.

உறவினர், நண்பர் என கொஞ்ச பேரை அழைத்தோம்.. ஆனாலும் எனக்கு என்னமோ இந்த பத்தாவது வருச கொண்டாட்டம் கொஞ்சம் ஓவரோ என்று தோன்றியது.. சொந்தக்காரர்கள் பலரும் கூட “என்ன பத்தாவது வருசத்துக்கேவா?” என்று நக்கலாக இளித்துக்கொண்டே கேட்டார்கள் அழைத்த போது.. எனக்குக் கோபம் கோபமாக வந்தது.. ஆனால் இந்த மேகா அசால்ட்டாக, “இனிமேல் ஒவ்வொரு வருசமும் பொறந்த நாள், மாதிரி இதையும் கொண்டாடலாம்னு இருக்கோம்” என்று டக்கென சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினாள்.. ”என்னது வருசா வருசமா!!!” என நான் டிபி வந்து மெலிந்து போன என் பர்ஸை நினைத்துக்கொண்டேன்..

ஒரு வழியாக எல்லோரையும் அழைத்து, இதோ இன்று விழாவும் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. பத்து வருடத்திற்கு முன் நானும் மேகாவும் மட்டும் நின்றோம். இதோ இன்று எங்களுக்கு நடுவில் இந்த ரெண்டாங்கிளாஸ் பவனும் இப்போது சேர்ந்து விட்டது. எங்கள் இருவரை விட பவனுக்குத் தான் ரொம்ப சந்தோசம்.. சொந்தக்காரர் வீட்டு விசேஷம் என்றால் இங்கும் அங்கும் அலைந்து, என்னைப் பாடாய்ப் படுத்தும் பவன், இங்கு அமைதியாக ஆரம்பத்தில் இருந்து எனக்கும் மேகாவுக்கும் நடுவில் இப்போது வரை நின்றுகொண்டிருக்கிறது.. வந்தவர்கள் எல்லாம் ஏதாவது ஒரு பரிசுப் பொருளை எங்கள் கைகளில் திணித்து விட்டு, செல்ஃபோன் கேமிராவிற்கு போஸ் கொடுத்துவிட்டு, கொஞ்சமே கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்து கதை பேசிவிட்டு, வந்த வேலையைப் பார்க்கச் சென்றார்கள். ஏழு மணிக்கு ஆரம்பித்த விழா, ஒன்பதுக்குள் முடிந்து விட்டது.. உறவு, நட்பு எல்லாம் கிளம்பிவிட்டது..

என் குடும்பமும், மேகா குடும்பமும் மட்டும் தான் இப்போது வீட்டில்.. ஹாலில் எல்லோரும் ரிலாக்ஸாக உட்கார்ந்திருந்தோம்.. “பாருங்களேன் மைனி (மதினி) நேத்து தான் கல்யாணம் ஆன மாதிரி இருந்துச்சி, குடுகுடுன்னு பத்து வருசம் ஓடிருச்சே?”  - இது எங்க அம்மா.. 

“ஆமா மைனி.. அந்நியாரம்லாம் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டுக் கல்யாணம் செஞ்சோம்? இப்ப பாருங்க, மூனு மணி நேரத்துல ஒரு கல்யாணத்தையே நடத்தி முடிச்சிட்டாக?! தாலி மட்டும் தான் கட்டல”

”என்ன இருந்தாலும் இதெல்லா வெட்டிச்செலவு தான? இந்த துட்டு இருந்தா இந்த பவனு பிள்ளைக்கி ஏதாவது நக நட்டு செஞ்சிபோட்டிருக்கலாம்ல?”

“யாரு மைனி நாம சொல்றதெல்லாம் கேக்குறா? எல்லாம் அவுக அவுகளா முடிவு எடுத்துக்கிறாக.. இப்ப தெரியாது, இந்த பவனு வளந்து நாளைக்கு அது இப்டி செய்யும் போது தான் தெரியும்.. அப்ப பாக்கலாம் இவுக என்ன சொல்றாகன்னு” என்று சொல்லிவிட்டு, அதைப் பெரிய ஜோக்காக நினைத்து தான் மட்டும் விழுந்து விழுந்து சிரித்தது என் அத்தை..

நான் மேகாவை முறைத்தேன்.. “ம்மா ஒனக்கு ஹார்லிக்ஸ் வேணுமா இல்ல காஃபி ஆத்தவா” என்று டக்கென பேச்சை மாற்றினாள் மேகா..

“இருடீ நானும் மைனியும் பேசிக்கிட்டு இருக்கோம்ல? கொஞ்ச நேரம் கழிச்சி குடிச்சிக்கிறேன்” என்னை இன்னும் டென்சன் ஆக்காமல் விடாது என் அத்தை என நினைத்துக்கொண்டேன். “இப்பக் கூட பாருங்க, இத்தன வருசம் மேகாவும் மாப்ளையும் சேந்து வாழுறதே பெரிய விசயம். இதெல்லாம் நடக்கும்னு நாம என்ன எதிர்பாத்தோமா?”

என் அம்மா கொஞ்சம் தர்ம சங்கடத்துடன் என்னைப் பார்த்தார். நான் எழுந்து என் அறைக்குள் சென்றுவிட்டேன்.. மேகா அடுப்படிக்குள் சென்று விட்டாள். என் மாமியாரின் குரல் மட்டும் தொடர்ந்து கேட்டது. “கல்யாணத்துக்கு ஜாதகம் பாக்கும் போதே ஜோசியர் சொன்னாரே, இது இருதார ஜாதகம். இந்தப் பையனுக்கு மொத கல்யாணம் நெலைக்காதுன்னு? ஆனாலும் மாப்ளை மேகாவத்தான் கட்டிக்கிடுவேன்னாரு.. மேகாவும் அப்படித்தான் சொல்லுச்சி. ஏதோ லவ் மேரஜ் மாதிரி ரெண்டு பேரும் அடம் பிடிச்சில்ல கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாக? வாழ மரத்துக்குக் கூட தாலி கட்டி வெட்ட மாட்டேன்னு மாப்ள தான் அடம் பிடிச்சே சாதிச்சிட்டாரு கடைசி வரைக்கும்”

”இந்தக் கெழவிக்கு கண் முன்னாடியே பத்து வருசம் வாழ்ந்து காட்டுனாலும் திருப்தி வராது.. ஒவ்வொரு தடவையும் இதையே சொல்லிக்கிட்டு இருக்கு.. நீ கண்டுக்காத குமரா.. இந்தா ஹார்லிக்ஸ்”. என் மனதின் ஓட்டங்களை என்னை விட அதிகம் அறிந்திருப்பவள் மேகா தான் என நினைத்துக்கொண்டேன். 

“ஒங்கம்மா என்ன, நான் உன்ன கல்யாணம் பண்ணுன மூனே மாசத்துல அடிச்சி ஒங்க வீட்டுக்கு தொரத்தி விட்ருவேங்கிற நெனப்புலையே தான் கல்யாணம் பண்ணி வச்சாங்களா? இல்ல, அப்படி எதுவும் பண்ணணும்னு எதிர்பாக்குறாங்களா?”

“ஓய் என்ன வாய் நீளுது? எங்க அடிச்சி தொரத்து பாக்கலாம்.. மவனே நடக்குறதே வேற” புஜங்களைத் தட்டி பேட்டை ரவுடி மாதிரி சைகை செய்தாள். எனக்கு சிரிப்பு வந்துவிட்டது.. “போடீ” என்றேன்.. என் கன்னத்தில் செல்லமாக ஒரு குத்து விட்டு, டம்ளரை எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் அடுப்படிப் பக்கம் சென்றாள். 

”ஆனா மைனி இப்ப வரைக்கும் எனக்கு அடிக்கடி அத நெனச்சி திக்கு திக்குன்னு தான் இருக்கு.. ஒருத்தனுக்கு நாலு ஜோசியக்காரன்கிட்டல கேட்டோம்? எல்லாரும் “ரெண்டு தார ஜாதகம், ரெண்டு தார ஜாதகம்”னு அதையேத் தான சொன்னாய்ங்க? அதுவும் இல்லாம இப்ப பத்து வருசத்துலயே இப்படி கொண்டாட்டம் தேவையா? ஊர் கண்ணே இங்க தான் பட்டுருக்கும்.. இது போதாதா? எனக்கு என்னமோ ரொம்ப பயமா இருக்கு மைனி அந்த ஜோசியக்காரன் சொன்னத நெனச்சி” மாமியாரிடம் மாட்டிக்கொண்ட என் அம்மாவை நினைத்தால் பாவமாக இருந்தது..

“ம்மா... ம்மா...”

“இருங்க மைனி என் பையன் கூப்டுறியான்.. இந்தா வந்துட்டேன்ப்பா”. அம்மா எங்கள் அறைக்குள் வந்தார். “என்னப்பா?”

“நீங்க தூங்கலையா? அப்பா எங்க?”

“அப்பாவும் மாமாவும் அப்பதையே வெளிய போனாக.. இன்னும் ஆளக் காணோம்”

“சேரி நீங்க போய் தூங்குங்க. லேட் ஆவுது”

“என்ன மைனி, மாப்ள என்ன சொல்றாரு?” என் அத்தை உள்ளேயே வந்துவிட்டது.. அதன் அக்கப்போர் இன்று இரவு முழுவதும் தொடரும் என்பது தீர்மானமாகிவிட்டது.. “மாப்ள ஆனா நெஜம்மா மாப்ள, எங்க மேகாவெல்லாம் படக்கு படக்குன்னு ஏதாவது பேசிருவா.. என்ன மாதிரி அவளுக்கு சூதானமா பேசத்தெரியாது.. நீங்க எதுவும் டக்குன்னு கோவப்பட்டு எதுவும் செஞ்சிறாதீங்க, சரியா?”

நான் என் மாமியாரைப் பார்த்து சிரிப்பது போல் முகத்தை வைக்க முயற்சி செய்தேன்.. ஆனால் முறைப்பும், கோபமும் என் முகத்தை விட்டுப் போவேனா என்றது. “சரி பவன் தூங்குறா, கொஞ்சம் மெதுவா பேசுங்க” என்றேன்..

“எம்மா நீ இந்த ஜாதகம், ஜோசியம் எல்லாத்தையும் ஒங்கூட மட்டும் வச்சிக்கோ.. சும்மா எங்களையும் டென்சன் ஆக்காத” தேவையான நேரத்தில் எல்லாம் வந்து, எனக்காக குரல் கொடுக்கும் நீ வாழ்க என மேகாவை மனதிற்குள் கும்பிட்டேன்..

“இல்ல பாப்பா, ஒரு நேரம் மாதிரி ஒரு நேரம் இருக்காதுல்ல.. ஒனக்கு ஒன்னும் தெரியாது”

“ஆமா நீங்க இப்படியே பேசிக்கிட்டு இருந்தா, நாளைக்கு நைட்டு ட்ரெயின்ல உங்க கூட மேகாவும் சேந்து வந்துருவா.. போதுமா?” லேசான அதட்டலுடன் சொன்னேன்.. 

“சரி மாப்ள எனக்கு ரொம்ப அலுப்பா இருக்கு, நான் தூங்கப்போறேன்” கம்மென்று சென்றுவிட்டது என் மாமியார். அம்மாவும் ஹாலில் சென்று உறங்குவதற்கு ஆயத்தமானார்..

நான் கோபமாக கத்தும் போது மேகா மட்டும் என்னைப் பார்த்து கண்ணடித்துச் சிரித்தாள். இப்போது என் அருகில் வந்து அமர்ந்துகொண்டாள். “ஓய் நான் கோவமா கத்துறேன், ஒனக்கு சிரிப்பு வருதா?”

“ஆமா ஒனக்கு அப்படியே கோவம் வந்துட்டாலும்.. எங்க நாளைக்கே என்ன எங்க அம்மா கூட போகச் சொல்லு பாப்போம்.. கொன்ற மாட்டேன் ஒன்னைய?”

“இத்தன வருசம் சண்ட போடாம, சந்தோசமா வாழந்தாலும் ஒங்கம்மா ஏன் அந்த ஜாதக மேட்டர எப்பப் பாத்தாலும் சொல்லிக்கிட்டே இருக்கு?”

“விடு, அது அப்படித்தான்.. சரி நீ ஏன் எங்கம்மா அதப் பத்தி எப்பப் பேசுனாலும் டென்சன் ஆகுற? உனக்கு அப்படி நடந்துருமோன்னு பயமா இருக்கா குமரா?” என் தலையைக் கோதிக்கொண்டே என் கண்களை நேராகப் பார்த்து, உதடு நிறைய புன்னைகையுடன் என்னிடம் கேட்டாள்.

“கண்டிப்பா நடக்காது” நான் என் கண்களைச் சிமிட்டாமல் அவளை மட்டும் பார்த்துக்கொண்டு சொன்னேன்.

“பெறகெதுக்கு டென்சன் ஆகுற?” என் தலையை இன்னும் இதமாகக் கோதிக்கொண்டே கேட்டாள்.

“இல்ல, இப்படியே ஒவ்வொரு தடவையும் ஒங்கம்மா சொல்லிக்கிட்டே இருந்தா, அது என்னமோ என்னை குத்திக்காட்டுற மாதிரியே இருக்கு”

“நான் தான் ஒன்ன இப்ப குத்தப்போறேன். அது ஒரு லூசுக்கெழவி கத்துதுன்னு பேசாம விடுவியா...”

“அடிப்பாவி ஒங்கம்மாவையே லூசுன்னு சொல்ற?”

“நீ எங்கம்மாவ அப்படிச் சொன்னா எனக்கு கஷ்டமாயிருக்கும்ல, அதான் ஒனக்கு முன்னாடி நானே சொல்லிட்டேன். அடுத்து நீ சொல்ல மாட்டில, அதான் அப்படி.. சரி இன்னும் கொஞ்சம் பாத்திரம் கழுவ வேண்டியிருக்கு. இரு சீக்கிரம் முடிச்சிட்டு வந்துறேன். தூங்கிறாத, நெறையா பேசணும்”.

“ஹ்ம் சரி, வேமா வா” சிரித்துக்கொண்டே சொன்னேன் நானும்.. 

இது தான் மேகா.. என்னைச் சுற்றி ஒரு நல்ல விதமான சூழலை உருவாக்கிக்கொண்டே இருப்பாள், சாதுர்யமாக பிரச்சனைகளைக் கையாளுவாள், அவளுடைய வேலைகளையும் முடித்துவிடுவாள். எப்போதும் புன்னகை மட்டும் மாறாது அவள் உதட்டில். இன்னமும் ஹாலில் இருந்து என் மாமியார் புலம்பும் சத்தம் மட்டும் கேட்டது.. 

நான் மெதுவாக நடந்து சென்று கிச்சனுக்குள் பார்த்தேன். மேகா வர எப்படியும் இன்னும் கால்மணிநேரம் ஆகும் போல் தெரிந்தது. என் முகத்தில் இருந்த சிரிப்பு மறைந்து லேசான பதட்டம் தொற்றிக்கொண்டது.. மணி இரவு 9.30 இப்போது.. என் ஃபோனை எடுத்தேன்.. அறைக் கதவை சத்தம் கேட்காத அளவுக்கு மெதுவாகச் சாத்தினேன்.. ஃபோனில் நம்பரை அழுத்தினேன்.. என் காதில் வைத்து சுற்றும் முற்றும் யாரும் வருகிறார்களா என்று பார்த்துக்கொண்டே இருந்தேன்.. மூன்றாவது ரிங்கில் போன் எடுக்கப்பட்டது எதிர்முனையில்.

“ராம்... நல்லாருக்கியா? ஃபங்ஷன் எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சிருச்சா?” பெண் குரல்..

“ஹ்ம் சூப்பரா முடிஞ்சிருச்சி.. பேசலாமா இப்ப? டைம் ஆயிருச்சி?”

“கொஞ்சம் லேட் தான்.. மார்னிங் பேசுவோமா? இல்லன்னா நாளைக்கு நைட் வழக்கம் போல ஏழு மணிக்கு கூப்பிடு, சரியா?”

“ஹ்ம் சரி.. குட் நைட்”

“டேக் கேர்”

ஃபோனை வைத்து விட்டு, மெதுவாக ஓடும் காற்றாடியை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.. ராணி... என்னவளாக இருந்திருக்க வேண்டியவள். ஜாதி, மதம், அந்தஸ்து, இனம், வயது, என காதலைப் பிரிக்க இருக்கும் இத்தனை காரணங்களில் ஒன்று போதாதா எங்களையும் பிரிக்க? பிரிந்து விட்டோம்.. ஆனால் பிரியும் போது, கண்களை முட்டிக்கொண்டு நின்ற கண்ணீரை கீழே விட்டுவிடாமல், லேசானப் புன்னகையுடன் அவள் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் என்றென்றும் என் காதில் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கும்.. “டேய் என்னைக்கு இருந்தாலும் நான் தான் ஒன் பொண்டாட்டி. ஆனா என்னால தான் ஒங்கூட எப்பயுமே இருக்க முடியாதே? நீ ஒரு நல்ல பொண்ண ஒடனே கல்யாணம் செஞ்சிக்கோ.. நான் ஒங்கூட இருந்தா எப்படி பாத்துக்குவியோ அதே மாதிரி அவளையும் பாத்துக்கோ.. அவ ரூபத்துல நான் தான் ஒங்கூடவே இருக்கேன்னு நெனச்சிக்கோ.. அவ கூட சண்டையே போடாத. அவ தான் நான். சரியா?”

”என்ன ஃபேனையே மொறச்சு பாத்துக்கிட்டு இருக்க?” என்னை நிகழ்காலத்துக்குக் கூட்டி வந்தது மேகாவின் குரல். 

“ஒன்னுமில்ல நீ தான் நெறையா பேசணும்னு சொன்னீல, அதான் முழிச்சி இருக்க ட்ரை பண்ணுனேன்”

“நெறையா பேசலாம், ஆனா நாளைக்குப் பேசலாம்.. ரொம்ப டயர்ட்டா இருக்கு குமரா..”

”சரிம்மா தூங்கு” நான் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டு அவள் தலையைக் கோதிவிட ஆரம்பித்தேன்.. என் தோள்களில் தலையைப் புதைத்துக்கொண்டு தூங்கினாள்..

அன்று ராணி சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் தான் இன்றும் மேகாவுடனான என் பந்தத்தை, மேகாவின் அன்பையும் விட அதிக பலமாக இணைத்திருக்கிறது என நம்புகிறேன். அந்த ஜாதக தோசம் ஒரு வகையில் உண்மை தான்.. எனக்கு இரு தாரம் தான்.. ஒன்று என் அருகில், இன்னொன்று என் நினைவில்..

காசு is directly proportional to சந்தோஷம் - சிறுகதை...

 ”நாம லவ் பண்ணுறப்பலாம் இந்த மாதிரி அடிக்கடி கூட்டிட்டு வருவீங்க, இப்பலாம் வாரத்துக்கு ஒரு நாள் கூட்டிட்டு வரதுக்கு கூட கசக்குதுல உங்களுக்கு?” புலம்பிக்கொண்டே பைக்கில் இருந்து கீழே இறங்கி, எனக்கு முன் பெட்ரோல் டேங்கில் அமர்ந்திருந்த ராகேஷையும் இறக்கினாள்.. 

மூச்சு விடுவது எப்படி நாம் கண்டுகொள்ளவில்லை என்றாலும் தொடர்ந்து நடக்குமோ அது போல் தான் அவள் புலம்புவதும்.. அவள் பேசுவதை கொஞ்சம் கூட சட்டை செய்யாமல், எப்போதும் போல் அன்னிச்சையாக என் கை, பாக்கெட்டில் இருந்த சிகரெட்டை எடுத்து வாயில் சொருகியது.. தீக்குச்சியை உரசி அந்த சிகரெட்டின் நெற்றியில் திலகம் இடும் முன் வெடுக்கென்று சிகரெட்டை பறித்து எறிந்து விட்டாள்.. சாகப்போன சிகரெட் மயிரிழையில் தப்பித்ததற்கு அவளுக்கு நன்றி சொல்லியிருக்கும்.. இப்படி செய்வது எனக்கு பயங்கர கோபத்தை கொடுக்கும் என தெரிந்திருந்தும் அவள் இப்படி செய்வதை நிறுத்தவே மாட்டாள்.. எந்த பொண்டாட்டி தான் புருசனுக்கு மரியாதை கொடுத்திருக்கிறாள்?

“உங்களுக்கு எத்தன தடவ சொல்றது, பப்ளிக் ப்ளேஸ்ல சிகரெட் பிடிக்காதீங்கன்னு?”

”உனக்கு நான் எத்தன தடவடீ சொல்றது, இப்படி வெடுக்குனு புடுங்காதன்னு? அறிவு இல்ல உனக்கு?” அடிப்பது போல் நெஞ்சை நிமிர்த்தி அவள் அருகில் சென்றேன்..

அவள் கொஞ்சமும் அசந்தவளாய் தெரியவில்லை. “லவ் பண்ணுறப்ப ‘டீ போட்டு பேச மாட்டேன்’னு சொல்லிட்டு, இப்பலாம் டெய்லி டீ போட்டு தான பேசுறீங்க? ரோட்ல வச்சி அடிக்க வேற வரீங்களா?”

“நீ கூடத்தான் லவ் பண்ணும் போது மாமானு அழகா கூப்டுவ.. இப்ப? எவனோ சிலிண்டர் வைக்க வர லோடுமேன்ட்ட பேசுற மாதிரி, ’வாங்க’ ’போங்க’ ‘சொல்லுங்க’ ‘அப்புறம்’னு மூஞ்ச திருப்பிக்கிட்டு பேசுற?.. சரி ரோட்டுலயே ஆரம்பிக்காத இன்னைக்கு.. நீ சொன்ன மாதிரி மாலுக்கு கூட்டிட்டு வந்துட்டேன்.. வந்த வேலைய மட்டும் பாரு”.. 

சென்னையின் அந்த பிரமாண்ட மாலுக்குள் நுழைந்தோம்.. எங்கள் இருவரின் கையையும் பிடித்துக்கொண்டு ராகேஷ் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தான்.. கிட்டத்தட்ட மூன்று மாதங்கள் அடம்பிடித்து ஒரு வழியாக இன்று என்னை சம்மதிக்க வைத்து விட்டாள்.. உண்மை தான் காதலிக்கும் போது நாங்கள் அடிக்கடி வந்த இடம் தான்.. காதலிக்கும் போது நான் இப்படி நடந்து கொள்ளவில்லை தான்.. ஆனாலும் காதலும் கல்யாணமும் ஒன்றா?

காதலிக்கும் போது இவளை எங்கு சந்திக்க முடியும்? பஸ் ஸ்டாப் - அய்யோ ரோட்ல போறவன் எல்லாம் ஒரு மாதிரி பாப்பான்.. காலேஜ் - அய்யோ மேடம் யாராவது பாத்துட்டா? தியேட்டர் - ச்சீய் நான் அங்கெல்லாம் வர மாட்டேன். பீச் - அந்த வெயில்ல எப்படித்தான் இருக்காங்களோ? இப்படி நான் கேட்கும் ஒவ்வொரு இடத்திற்கும் ஒரு காரணம் சொன்னவள், கடைசியாக ஒத்துக்கொண்ட இடம் தான் மால்.. முதல் முறை இந்த இடத்தின் பிரமாண்டத்தையும் பகட்டையும் பார்த்து பயந்தவள், அடுத்தடுத்த முறை ஜோதியுடன் ஐக்கியம் ஆக ஆரம்பித்துவிட்டாள்.. 

ஆரம்பத்தில் பெண்களுக்கே உரித்தான விண்டோ ஷாப்பிங் மட்டும் தான்.. பின் காதலிகளுக்கே உரித்தான ஓசி பர்ச்சேஸ் ஆரம்பம் ஆனது. “அந்த செப்பல் நல்லா இருக்குல?”

“ஏ போனவாரம் தானமா ஒன்னு வாங்கி குடுத்தேன்?”

“அது ஏதாவது functionக்கு போனா போடுறதுக்கு. இப்ப ரஃப் யூஸ்க்கு ஒன்னு வேணும்ல? ப்ளீஸ் மாமா”.. அவளுக்கு தெரியும், மாமா என்று சொன்னால் நான் ஆஃப் ஆகிவிடுவேன் என்று.. அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடத்தில் என் டெபிட் கார்டு ஸ்வைப் ஆகி, பேங்க்க்காரன் எனக்கு எஸ்.எம்.எஸ். வடிவில் ஓலை அனுப்பியிருப்பான்..

“மாமா இந்த டாப்ஸ் சூப்பரா இருக்குல?”

“அதுக்கு?”

“வாங்கிக்குடு மாமா” - செல்லமாக சிணுங்குவாள்..

“ஏ இதே மாதிரி உன்ட்ட இன்னொன்னு இருக்குல?”

“அது லைட் எல்லோ கலர் மாமா.. இது மெருன் கலர்.. ப்ளீஸ் மாமா”

“ஏய் எதுக்கு ப்ளீஸ்லாம் சொல்ற?” உரிமையுடன் கோபப்படுவேன். டெபிட் கார்ட் ஸ்வைப் - பேங்க் எஸ்.எம்.எஸ்..

இது வாராவாரம் அவள் கல்லூரி விடுமுறை நாட்களில் நடக்கும் சாதாரண விசயம் தான் அப்போது.. அவள் கேட்டதெல்லாம் கிடைத்தன. நானும் சந்தோசமாகத்தான் வாங்கிக்கொடுத்தேன். காதலிக்கும் போது பெரிதாக பொறுப்புகள் ஒன்றும் கிடையாது.. ஊரில் குடும்ப செலவை அப்பா பார்த்துக்கொள்வார்.. அதனால் வீட்டிற்கு பணம் அனுப்ப வேண்டிய கவலை இல்லை. நான் சம்பாதிக்கும் காசு முழுதும் எனக்குத்தான்.. அதை இவளுக்கு மட்டும் தான் செலவழித்து ஆக வேண்டும்.. 

காதலிக்கும் போது வாரத்தில் இரண்டு மணிநேரம் தான் அவளை பார்க்க முடியும், பேச முடியும். அவள் கல்லூரியில் ஒரு நாள் தான் வெளியே விடுவார்கள், செல்ஃபோனும் கிடையாது.. அந்த சில நிமிடங்களில் நான் அவளிடம் எத்தனை கதைகளை பேச முடியும்? எவ்வளவு பேசினாலும் பேசாதது போல் தான் இருக்கும். முடிந்தவரை நல்ல விசயங்களை, சந்தோசமான விசயங்களை மட்டும் பேசுவேன்.. ரோட்டில் போவோர் வருவோரை எல்லாம் நக்கல் அடிப்பேன். அது அவளுக்கு அவ்வளவு சிரிப்பாக இருக்கும்.. நான் ஏதோ எப்போதும் இப்படித்தான் சந்தானம் மாதிரி பேசிக்கொண்டிருப்பேன் என அவளாகவே நினைத்துக்கொண்டாள்.  கேட்டது அனைத்தும், கேட்காதது பலதும் கிடைத்தன அவளுக்கு. எப்போதும் சந்தோசமாக சிரித்துக்கொண்டே இருப்பாள்.. கல்யாணத்திற்கு பிறகும் இருவராலும் அப்படியே இருக்க முடியுமா? 

குடும்பம் என்று வந்து விடுகிறது, பொறுப்புகள் கூடி விடுகின்றன, பையன் நடக்க ஆரம்பிக்கும் போதே அவனது கல்யாணம் வரை யோசித்து, சேர்க்க வேண்டும் பணத்தை.. காதலிக்கும் போது வாரத்தில் இரண்டு மணிநேரம் பேசினோம் நல்ல விசயங்களை மட்டும், எங்களின் நல்ல பக்கத்தை மட்டும் காட்டிக்கொண்டு.. இப்போது கல்யாணம் ஆன பின் 24 மணிநேரமும் அவளோடு தான்.. எந்நேரமும் இளித்துக்கொண்டே இருந்தால் லூசு மாதிரி இருக்காது? நல்லது, கெட்டது என அனைத்தையும் அவளிடம் தானே காட்ட முடியும்? காதலித்த போது கேட்ட மாதிரி, ‘இன்னைக்கு எத்தன இட்லி சாப்ட்ட? பன்னெண்டு தானா? அய்யோ ஏன்மா? உடம்பு சரியில்லையா?’னு கொஞ்சவா முடியும்? காதலர்கள் என்ற நிலையில் இருந்து குடும்பம் என்ற நிலைக்கு வந்து விட்டால் அதற்கு ஏற்றவாறு தானே இருக்க வேண்டும்?

ஆனால் இவள் இன்னமும் என்னிடம் அந்த பழைய மாமாவையே எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.. தினமும் ஐ லவ் யூ சொல்ல வேண்டும், வேலை முடிந்து எவ்வளவு அலுப்பாக வந்தாலும் ஈஈஈஈ என இளித்துக்கொண்டு அவளை கொஞ்ச வேண்டும், கோபமே படக்கூடாது.. இதெல்லாம் முடியுமா? அதுவும் வேலையின் இடையிடையே அடிக்கடி கால்  பண்ணி, ‘செல்லம் சாப்டியா?’ ’கண்ணு தூங்கிட்டியா?’னுலாம் கேக்கணுமாம், அன்னைக்கு சண்டை போடும் போது சொல்கிறாள்.. சரி இத்தனை நாள் மாலுக்கு கூட்டிப்போகச்சொல்லி சண்டை. இன்று கூட்டி வந்திருக்கிறேன், இன்றாவது சந்தோசமாக இருக்கிறாளா என்று பார்க்கலாம்..

“ஏங்க அந்த கடைக்கு போலாம்ங்க”.. அது எப்படி எங்கு போனாலும் இந்த துணிக்கடைகள் மட்டும் பெண்களின் கண்களில் முதலில் படுகின்றன? என் பதிலுக்கு காத்திராமல் அவளே அந்தக் கடைக்குள் சென்று விட்டாள் ராகேஷை இழுத்துக்கொண்டு... நான் என் விதியை நொந்து கொண்டு மெதுவாக அந்த கடையை நோக்கி சென்றேன்..

“அந்த ஸாரி.. அது இல்லப்பா பக்கத்துல மூனாவதா இருக்கு பாரு அந்த ப்ளூ கலர்.. ஹ்ம் அதான்”..

எனக்கு அந்த சேல்ஸ்மேனை நினைத்துக் கவலையாக இருந்தது. இவன் வீட்டிலும் பொண்டாட்டியை சமாளித்து விட்டு, இங்கு தினமும் அவன் பொண்டாட்டி மாதிரி துணி எடுக்கிறேன் பேர்வழி என்று டார்ச்சர் செய்யும் நூற்றுக்கணக்கான பெண்களையும் எப்படி சமாளிக்கிறான் என்று.. கவலை ஒரு பக்கம் என்றாலும், பெரிய ஆளு தான் என சர்டிஃபிகேட் கொடுத்தேன் அவனின் நிதானத்திற்கும் பொறுமைக்கும் அந்த கூட்டத்திலும் அவன் முகத்தில் இருந்த சிரிப்பிற்கும்.. நான் அந்தக்கடையை சுற்றி பார்த்தேன்.. இவ்வளவு லைட், பளீர் என்று கடைக்கு ஒரு வித அழகான ஒளியை அள்ளி வழங்கிக்கொண்டிருந்தது.. டிசைன் என்று பார்த்தால் மிகவும் கம்மி தான்.. ஆனால் அதை அவர்கள் அடுக்கி display செய்திருந்த விதமே அந்த கடைக்கு ஒரு லுக்கை கொடுத்தது. பல முறை வந்திருந்தாலும் இப்போது தான் இதையெல்லாம் கவனிக்கிறேன்.. ஹ்ம் காதலிக்கும் போது நமக்கு காதலியை தவிர வேறு எதை கவனிக்க நேரம் இருந்திருக்கிறது?

“ஏங்க?” அவள் குரல் வந்த திசையில் மெதுவாக திரும்பி பார்த்தேன்.. “இந்த ரெண்டு ஸாரியும் நல்லாருக்குல?”

’அதுக்கு?’ என்பது போல் அவளைப் பார்த்தேன்.. அவள் என்னிடம் பதில் எதிர்பார்க்கவில்லை. தகவலை சொல்லிவிட்டு, கடைக்காரனிடம் பில் போட கொடுத்துவிட்டாள்.. இரண்டு சேர்த்து ஐயாயிரத்தி சொச்சம்.. பர்ஸில் அவ்வளவு பணம் இல்லை.. காதல் காலம் போல் கார்டு ஸ்வைப் தான்.. 

கடையில் இருந்து வெளியே வந்தவுடன் அவளிடன் சொன்னேன், “ஏன்டீ ஒனக்கு சேலையே இல்லையா? எதுக்கு இப்ப ரெண்டு சேல?”

“நீங்க எனக்கு கடைசியா எப்ப சேல எடுத்து குடுத்தீங்கன்னு ஞாபகம் இருக்கா? கல்யாணத்துக்கு பிறகு இந்த 4 வருசத்துல இப்படி எங்கயாச்சும் கூட்டிட்டு வந்திருக்கீங்களா? இன்னைக்கு ஒரு நாள் வாங்குறதுல என்ன தப்பு?” கோபமும் வருத்தமுமாக கேட்டாள்.. அவள் கேள்வியை காதில் வாங்கிக் கொள்ளாதது போல் வேறு எங்கோ பார்த்துக்கொண்டே நடக்க ஆரம்பித்தேன்.. “ஏங்க ஆண்டிக் ஜுவெல்லரி கடைங்க” நான் கவனித்தேனோ, அந்த கடைக்குள் வருகிறேனா என எதையும் சட்டை செய்யாமல் அந்தக்கடைக்குள்ளும் ஓடினாள்..

நான் அவளருகில் சென்று மெதுவாக, “மாசம் இப்பத்தான்டீ ஆரம்பிச்சிருக்கு.. மொத்த சம்பளத்தையும் இன்னைக்கே காலியாக்கிறாத” என்றேன்.. என்னைப்பார்த்து ஒரு முறை முறைத்தாள்.. சேல்ஸ்மேன் எங்களை ஒரு மாதிரி பார்த்தான்.. “அது ஒன்னும் இல்ல, நீங்க அந்த கம்மல எடுங்க”னு இவள் ஆரம்பித்துவிட்டாள்.. இந்தக்கடையும் துணிக்கடை போல் பளீர் என்றிருந்தது.. கல்லாவில் இருந்த சேட்டிடம் கேட்டேன் எவ்வளவு வாடகை என்று.. ரெண்டு விரலைக் காட்டினான்.. வழக்கம் போல வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.. கொஞ்ச நேரத்தில் “ஏங்க?” அவள் குரல் தான்.. கார்டை எடுத்து நீட்டினேன்.. முடிந்தது 17000த்திற்கு சோலி...

கடையில் இருந்து வெளியே வந்ததும், “ஏன்டீ டிரெஸ் அய்யாயிர ரூவாய்க்கு தான் போடுவியா? இப்ப என்ன ஒனக்கு கம்மலே இல்லையா? எதுக்கு தேவயில்லாம அதுல போயி காச கொட்டுற? ஒரே நாள்ல இப்படி எல்லாத்தையும் வாங்கி என்ன பண்ணப்போற? அடுத்த மாசம் ஒலகம் அழிஞ்சிறப்போகுதா? கொஞ்ச கொஞ்சமா வாங்குனாத்தான் என்னவாம்?” இந்த மாத பட்ஜெட், இந்திய பட்ஜெட் ஆன கடுப்பு எனக்கு..

“அடுத்த மாசம் நீங்க கூட்டிட்டு வரலேனா?”

“ஏன் அடுத்த மாசம் செத்தா போயிரப்போறேன்?” வெறுப்பில் டக்கென்று கூறிவிட்டேன்.. என்னோடு நடந்து வந்து கொண்டிருந்தவள், திடீரென திரும்பி, வந்த திசையிலேயே வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்து விட்டாள்.. நான் திரும்பி பார்ப்பதற்குள் அந்த நகைக்கடைக்கு சென்று நகையை திரும்ப கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாள்.. ”ஏய் என்ன இது?”

“இல்ல வேண்டாம் எனக்கு” அவள் கண்கள் கலங்க ஆரம்பித்திருந்தன.. கடைக்காரன் “ஸாரி மேடம் திரும்ப வாங்க மாட்டோம்” என்றான்.. அவள், “ப்ளீஸ் தயவு செஞ்சு வாங்கிக்கோங்க,” என்று அவனிடம் கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தாள்.. கண்ணீரும் வர ஆரம்பித்துவிட்டது..

“ஒன்னுமில்லைங்க” என்று அவனிடம் சொல்லி, அந்த நகையை கையில் வாங்கிவிட்டு அவளை வெளியே கூட்டி வந்தேன்... “ஏன்டீ இப்படியெல்லாம் பண்ணுற?”

“நான் எனக்கு பிடிச்சத வாங்குறது உங்கள கொல்லுற மாதிரி இருக்கா? கடைசியா நீங்க எனக்கு ஆசையா என்ன வாங்கி குடுத்தீங்க? கல்யாணம் ஆனப்ப தான் எல்லாம்.. இப்ப? எதுவுமே இல்ல. எனக்கும் ஆசை எல்லாம் இருக்காதா?” அழ ஆரம்பித்துவிட்டாள்..

"சரி தான்டீ, அதுக்காக ஒரே நாள்லயேவா? கொஞ்சம் கொஞ்சமா வாங்கலாம்ல? நான் யாருக்காகடீ சேத்து வைக்கிறேன்? உங்களுக்காகத்தான?”

“சேத்து வச்சி என்னங்க பிரயோஜனம்? என்ன பண்ணிருக்கீங்க எங்களுக்கு? இதுவே உங்கள மாசக்கணக்குல கெஞ்சி தான கூட்டிட்டு வர முடிஞ்சது? உங்க கூட வெளிய வரணும்னு, இப்படி சுத்திப்பாக்கணும்னு எனக்கு எவ்ளோ ஆச தெரியுமா?” கண்ணீரை அடக்கொண்டு பேசினாள்.. முடியவில்லை அவளுக்கு. தொண்டை அடைத்தது..

“இங்க பாரு அழுகாத.. எல்லாரும் பாக்குறாங்க” எனக்கு இவள் அழுதால் வருத்தம் வருவதை விட, முதலில் கோபமும் பயமும் தான் வரும்.. பயத்திற்கான காரணம், ‘ஐயோ நினைத்ததை சாதித்து விடுவாளே’ என்று.. “சரி வா மாடிக்கு போலாம். படம் பாக்கணும்னு சொன்னியே?”

“இல்லைங்க ஒன்னும் வேண்டாம்.. படத்துக்குலாம் போக வேண்டாம்.. வாங்க வீட்டுக்கு போலாம்”

“ஏன்டீ இப்படி பண்ணுற? வா போலாம்”

“இல்லைங்க நான் வல்ல.. நீங்க வேணா போய்ட்டு வாங்க.. நானும் ராகேஷும் இங்கயே ஒக்காந்திருக்கோம்.. நீங்க வந்ததும் வீட்டுக்கு போலாம்”

”சரி சரி அடம் பிடிக்காத.. வா, அட்லீஸ்ட் வந்ததுக்கு ராகேஷை ஏதாது கேம்ஸாவது வெளையாட வச்சிட்டு போவோம்”.. முப்பது செகண்ட் அமைதிக்கு பிறகு ஒன்றும் பேசாமல் என்னுடன் வந்தாள்.. 

ஒரு கேமுக்கான டோக்கனுக்கு 50ரூபாய் கேட்டான் அந்த கொள்ளைக்கார பாவி.. ஒன்று மட்டும் வாங்கினேன்.. அவள் முறைத்தாள்.. “என்னடீ?”

“திருந்தவே மாட்டீங்களா? ஒரு டோக்கன வச்சி அவன் எத்தன கேம் வெளையாட முடியும்? பையனுக்கு கூட பண்ண மாட்டீங்களா?”.. இந்த கண்ணீரும், குத்திக்காட்டும் பேச்சும் தான் பெண்களுக்கான இலக்கணம் போல.. மொத்தத்தில் 7 விளையாட்டுக்கள் இருந்தன.. அத்தனைக்கும் ஒரு ஒரு டோக்கன் வாங்கினேன்..

பைக் ரேஸ், கார் ரேஸ், கூடையில் பொம்மையை போடுவது, பெரிய சைஸ் கேரம் காயினில் டேபிள் டென்னிஸ் போன்று விளையாடுவது என்று எல்லாம் விளையாண்டோம்.. மூவர் முகத்திலும் அந்த சில நிமிடங்கள் சிரிப்பு இருந்தன.. அந்த விளையாட்டு ஹாலில் ரிப்பேர் ஆகியிருந்த ஒரு ரேஸ் பைக் பொம்மைக்கு அருகில் நின்று கொண்டு அவர்கள் விளையாடும் அழகை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்..

ஹ்ம் வீட்டில் இருந்தால் டிவி, செல்ஃபோனில் பொழுதை கழித்து, ஒருவரோடு ஒருவர் பேசாமல் உம்மென்று போகும் வாழ்க்கை, இது போன்ற சில நிமிடங்களில் தான் சந்தோசத்தை கொடுக்கிறது.. இதற்காக காசை செலவழிக்கலாம் தப்பில்லை.. கடைசியாக நான் அவளுக்கு அன்பாக சேலையோ, நகையோ வாங்கிக்கொடுத்து கண்டிப்பாக இரண்டு வருடங்களுக்கு மேல் இருக்கும்.. அதற்கு அடுத்து அவளுக்கு எப்போது எது எடுக்க வேண்டும் என்றாலும், பட்ஜெட் பட்ஜெட் என்று காரணம் தான் சொல்லிக்கொண்டிருப்பேன்.. அவளும் பாவம் மனுஷி தானே? அவள் சொன்னது போல் அவளுக்கும் ஆசைகள் எல்லாம் இருக்குமே? இனி மாதாமாதம் அவர்களின் சொந்த தேவைகளுக்கென்று ஏதாவது பணம் ஒதுக்க வேண்டும் என எண்ணிக்கொண்டேன்.. விளையாடிவிட்டு வந்தார்கள்..

அந்த விளையாட்டு ஹாலுக்கு வெளியில் தான் வரிசையாக சாப்பாட்டுக்கடைகள் இருந்தன.. “வா சாப்டுட்டு போலாம்”

“டேய் ராகேஷ் வேண்டாம்னு சொல்றா.. நாம வீட்லயே போய் சாப்டுக்கலாம்”

“ஏய் வாடீ சும்மா அடம் பிடிக்காம” என்று கையை பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு போனேன்.. பையன் வழக்கம் போல இட்லி என்றான்.. இன் இனமடா நீ என மனதுக்குள் சிரித்துக்கொண்டே, பார்வையால் அவளிடம் என்ன வேண்டும் என கேட்டேன்... அவள் வரிசையாக அடுக்கினாள்.. நான் ஒன்றும் சொல்லாமல் அனைத்தயும் வாங்கி வந்து அவர்கள் முன் அடுக்கினேன்.. மெதுவாக சாப்பிட ஆரம்பித்தோம்.. என் மனது எது எதையோ எண்ண ஆரம்பித்தது...

இந்த அவசர காலத்தில், பர பர உலகத்தில்குடும்பத்திற்கு என்று கூட தனியாக நேரமும், பணமும் ஒதுக்கினால் தான் சந்தோசம் கிடைக்கும் போல.. எனக்கு என்ன இவர்களை கஷ்டப்படுத்திப் பார்க்க ஆசையா? சந்தோசமாக வைக்க தான் நினைக்கிறேன்.. ஆனால், இதோ இது மாதிரி அதிக பணம் செலவழித்தால் தான் கொஞ்சமாவது சந்தோசம் கிடைக்கிறது இவர்களுக்கு.. ஆனால் அதிக பணத்திற்கு என்ன செய்வது? என் சம்பளத்தில் இன்று செய்த செலவை ஈடுகட்டவே இன்னும் 3 மாதம் ஆகும். வேறு கம்பெனிக்கு நல்ல சம்பளத்திற்கு மாறலாம்.. ஆனால் அந்த பணத்தால் கிடைக்கும் சந்தோசம் எவ்வளவு நாளைக்கு, அட எவ்வளவு நிமிசத்திற்கு நீடிக்கும்? இதோ இப்போது கம்மென்று சாப்பிடும் இவளும், ராகேஷும் சாப்பிட்டு முடித்தது வீட்டுக்கு போனதும் வழக்கம் போல ஆளுக்கு ஒரு பக்கம் திரும்பி டிவியையும் செல்ஃபோனையும் நோண்டிக்கொண்டு தானே இருப்பார்கள்.. நான் என் பங்குக்கு கம்ப்யூட்டரை மேய்ந்து கொண்டிருப்பேன்.. மீண்டும் இன்று இருந்தது போல் சந்தோசம் கிடைக்க வேண்டும், நினைத்ததை வாங்க வேண்டும் என்றால் குறைந்தது மாதத்திற்கு ஒரு முறையாவது வர வேண்டும்.. மாதத்திற்கு ஒரு முறை வர வேண்டும் என்றால் மாதத்தில் நான்கு ஒன்னாம் தேதி வந்தால் தான் சாத்தியம்.. ஹ்ம் இந்த காலத்தில் குடும்பம், பிள்ளை குட்டிகளை சந்தோசமாக வைத்திருப்பது ரொம்ப கஷ்டம் தான்.. காசு இருப்பவனால் தான் அது முடியும்.. நமக்கெல்லாம் இது மாதிரி வருசத்துக்கு ஒரு தடவை அரை மணிநேர சந்தோசம் தான் என எனக்கு நானே சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்.. இப்போது தான் அந்த காட்சியை கவனித்தேன்..

ஒரு ஆள், அவன் மனைவி, எங்கள் ராகேஷ் வயதொத்த பையன் ஒருவன் என மூன்று பேர் இருந்தார்கள்.. அந்த ஆள் அவன் ஊரில் கிடைத்த டிசைனில் ஒரு மீட்டர் பிட்டு துணி எடுத்து உடம்போடு ஒட்டியது போல் சட்டை தைத்து போட்டிருந்தான், பேண்ட் ஊருக்கே பாத்தியப்பட்ட கருப்புக்கலரில்.. அவன் மனைவி திக் பச்சைக் கலரில் ஒரு பட்டுச்சேலை கட்டியிருந்தாள் இந்த இடத்திற்கு கொஞ்சம் கூட சம்பந்தமே இல்லாமல், அதற்கு ஒரு சிகப்பு கலர் ஜாக்கெட் வேறு.. இருவரின் காலிலும் பிளாஸ்டிக்கா, ரப்பரா என்று கண்டுபிடிக்க முடியாத கலர் & டிசைனில் செருப்புகள் இருந்தன.. அவள் கழுத்தில் ஒரு மஞ்சள் கயிறு, கையில் கண்ணாடி வளையல்களும் வெளுத்துப்போன கவரிங் வளையல்களும்.. காதில் ஒன்றும் கிடையாது.. என்றோ ஏதோ இருந்ததற்கான அடையாளமாய் காதில் ஒரு சிறு துளை மட்டும் இருந்தது.. அந்த சிறுவனும் அவர்கள் பாரம்பரிய கலரில் ஒரு பேண்டும் சட்டையும் போட்டிருந்தான்.. இந்த இடத்திற்கு கொஞ்சம் கூட சம்பந்தமே இல்லாமல் அந்த மூவரும் சுற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள்..

‘இவங்கள எல்லாம் யார் உள்ள விடுறது?’ என அவர்களை விட கொஞ்சம் உயர்ந்தவன் என்கிற கர்வத்தில் என் மனதில் ஒரு கேள்வி எழுந்தது.. பின் தான் யோசித்தேன், ’ஓரளவு சம்பாதிக்கிற நம்மளாலேயே நம்ம பொண்டாட்டி கேக்குறத வாங்கித்தர முடியல, பிள்ளைய கேக்குற விளையாட்டுல திருப்தியா விளையாட வைக்க முடியல.. பாவம் இவனெல்லாம் என்ன செய்யப்போறானோ?’ என ஒரு ஆணாக அவனுக்காக வருந்தவும் செய்தேன்..

அவனும் அவன் பொண்டாட்டியும் கடைகளை ஆவென வேடிக்கை பார்ப்பதிலேயே திருப்தி பட்டுக்கொண்டார்கள்.. மாலில் இருக்கும் இளசுகளும், ஹை கிளாஸ் அங்கிள், ஆண்டிகளும் அவர்களை விநோதமாக பார்ப்பதை கூட கண்டுகொள்ளாமல் அவர்கள் அந்த கடைகளையும், பிரமாண்டத்தையும், விதவிதமான பொருட்களையும் ஏதோ பல வருடம் பார்வை இல்லாதவனுக்கு பார்வை கிடைத்தது போல் ஆச்சரியாமாகப் பார்த்தார்கள்.. ஒவ்வொரு கடையையும் பார்க்கும் போது கணவனும் மனைவியும் தங்களுக்குள் வாய் பிளந்து கையை ஆட்டி வியந்து பேசுகிறார்கள் என்பது தூரத்திலேயே எனக்கு நன்றாக தெரிந்தது.. நாங்கள் சாப்பிடும் இடத்தை கடந்து மெதுவாக விளையாட்டு ஹாலுக்கு சென்றார்கள்.. அங்கு எல்லா விளையாட்டு மெஷினிலும் கூட்டம் அம்மியது.. கூட்டம் இல்லையென்றாலும் இவர்கள் கண்டிப்பாக டோக்கன் வாங்க மாட்டார்கள் எனத்தெரியும்.. அங்கிருந்த விளையாட்டு மெஷின்கள் அனைத்தையும் பார்த்துவிட்டு, நான் கொஞ்சம் முன்னாடி நின்று கொண்டிருந்தேனே, அந்த ரிப்பேர் ஆன பைக் அருகில் வந்தார்கள்.. தங்கள் பையனை அதில் அமர வைத்து அந்த கணவனும் மனைவியும் அந்த பைக்கை இடமும் வலமும் ஆட்டி அவனுக்கு விளையாட்டு காட்டினார்கள்.. அந்தப் பையன் முகத்திலும், பெற்றோர் முகத்திலும் அப்படி ஒரு சந்தோசம், சிரிப்பு.. அந்தப் பையன் வாயாலேயே டுர்ர்ர்ர்ர் என்று சத்தம் போட்டுக்கொண்டே பைக் ஓட்டினான்..

”அங்க பாத்தீங்களா?” என்றாள்.. 

“ஹ்ம்..”

“எவ்வளவு சந்தோசமா இருக்காங்க பாருங்க.. ஆனா பாவம் விளையாட காசு இல்ல போல”

“அதான் சந்தோசமா இருக்காங்க”

“என்னது?” புருவத்தை சுருக்கி என்னை குத்தலாக பார்த்துக்கேட்டாள்.. நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.. எதையோ யோசித்தவளாக சில நொடிகளில் அவளே சொன்னாள், “ஆமா உண்ம தான்”..

விளையாட்டு ஹாலில் இருந்து வெளியில் வந்தவர்களை நானும் அவளும் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தோம்.. அவர்கள் முகத்தில் சந்தோசம் இருந்தாலும் அந்தப்பையனுடைய முகத்தில் மற்ற விளையாட்டுப்பொருட்களில் விளையாடாத ஏக்கம், உடைந்து போன பொருளில் விளையாடிய ஏமாற்றம் தெரிந்தது.. எஸ்கலேட்டர் அருகில் வந்த அவன் மனைவி ஏதோ கண்டுபிடித்தவள் போல அவள் புருசனை மட்டும் அதில் கீழே போகச்சொன்னாள்.. அவன் கீழே போனான்.. அவளும் பையனும் மேலேயே நின்று கொண்டார்கள்.. அவள் என்ன செய்யப்போகிறாள் என்று ஆவலாக பார்த்தேன்..

அவன் கீழே சென்றவுடன் அவள் அந்த பையனை மட்டும் எஸ்கலேட்டரின் படிகளில் தூக்கி அழகாக நிறுத்தி கீழே அனுப்பினாள்.. நகரும் எஸ்கலேட்டரில் அவன் மெதுவாக பயத்துடன் திரும்பி அவளைப்பார்த்தான்.. அவள் கைதட்டிக்கொண்டே “கீழ பாரு, அப்பாவ பாரு” என்றாள்.. அவன் திரும்பி கீழே அவன் அப்பாவை பார்த்தான்.. அந்த அப்பாவும் கை தட்டிக்கொண்டே, “வா வா வா” என்று சைகை செய்தான்.. லேசாக குதித்துக்கொண்டும் இருந்தான்.. அந்தப்பையன் கீழே வந்ததும் அந்த அப்பன், அவனை பக்கத்தில் இருக்கும் மேலே போகும் இன்னொரு எஸ்கலேட்டரில் ஏற்றி அம்மாவிடம் அனுப்பினான் டாட்டா காட்டிக்கொண்டே.. மேலே அவன் அம்மா ‘வா வா வா’ என்று சிரித்துக்கொண்டே கடைசி படிக்கு அவன் வரும் போது கட்டி அள்ளிக்கொண்டாள் தன் மாரோடு.. அந்தப்பையன் முகத்தில் பயம் மறைந்து சிரிப்பு அப்பிக்கொண்டது.. மீண்டும் மீண்டும் அதிலேயே விளையாண்டு கொண்டிருந்தார்கள் மூவரும்..

எங்களைப்போல் இன்னும் சில குடும்பங்களும் அவர்களின் விளையாட்டை ரசித்துகொண்டிருந்தன.. சில கல்லூரிப்பெண்கள் அந்தப்பையனை கொஞ்சியும், அவர்கள் குடும்பத்தை கைதட்டியும் உற்சாகப்படுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.. பலரும் தங்களை கவனிப்பதை உணர்ந்த அவர்கள் வெட்கப்பட்டுக்கொண்டு கிளம்ப ஆரம்பித்தார்கள்..

அவர்களை கவனித்த ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும், அவர்கள் ஒரு மிகப்பெரிய உண்மையை உணர்த்தியவர்களாய் மெதுவாக அந்த மாலில் இருந்து திருப்தியுடன் சிரித்த முகத்துடன் கிளம்பினார்கள்.. அவர்களையே இவ்வளவு நேரம் பார்த்தவர்கள் முகத்திலும் மகிழ்ச்சி.. சாப்பிட்டு முடித்து பில் கட்டிவிட்டு நாங்களும் கிளம்பினோம்.. வெளியில் பைக் ஸ்டாண்டிற்கு வந்தோம்.. அதற்கு எதிரே சாலையில் அவர்கள் பேருந்துக்காக காத்திருந்தார்கள்.. அப்போது அவன் பீடியை எடுத்து வாயில் வைத்தான்.. அவன் பொண்டாட்டி அதை டக்கென்று பறித்து எறிந்தாள்.. நான் பதறி விட்டேன்.. ஏனென்றால் ஒரு சிகரெட் பிடிப்பவனுக்குத் தான் தெரியும் அதை டக்கென்று ஒருவர் நம் வாயில் இருந்து பிடுங்கினால் எவ்வளவு கோபம் வரும்னெறு.. இவ்வளவு நேரம் சந்தோசமா இருந்தவங்க பஸ் ஸ்டாப்ல சண்டை போடப்போறாங்கனு நெனச்சேன்..

ஆனா, கொஞ்சம் கூட கோபமடையாத அவன் சிரித்துக்கொண்டே அவளை அடிப்பது போல் கையை ஒங்கி, லேசாக அவளில் புஜத்தில் செல்லமாக குத்தினான்.. அவள் அந்த பீடியை எடுத்து மீண்டும் அவன் வாயிலேயே வைத்தாள்.. அவன் இல்லை என்பது போல் மண்டையை ஆட்டி அந்த பீடியை எடுத்து வீசி விட்டான்..

நான் இதையெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டே அனிச்சையாக வழக்கம் போல சிகரெட்டை பாக்கெட்டில் இருந்து எடுத்து என் வாயில் வைத்தேன்.. இவளும் வழக்கம் போல பறித்து எறிந்தாள்.. டக்கென்று அவள் பக்கம் திரும்பினேன்.. கண்ணைச்சிமிட்டி என்னைப்பார்த்து சிரித்தாள்.. கண்ணீரை விட சிரிப்புக்கு பெரிய சக்தி இருப்பது உண்மை தான் போல.. “என்ன மாமா இன்னும் கோவம் போலையா?” என்றாள்... 

அவள் மாமா என்றதும் எங்கள் காதல் கால அவள் தான் கண் முன் தெரிந்தாள்.. நான் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.. ”என்ன பாத்துட்டே இருக்கீங்க? வண்டிய எடுங்க மாமா, போலாம்”

“நீ படம் பாக்கணும்னு தான இங்க வந்த? வா படம் பாத்துட்டு போவோம்”

“அட இருக்கட்டும் மாமா, பெரிய்ய்ய்ய படம்.. போனா போது.. இன்னொரு நாள் பாத்துக்கலாம்” என் முதுகில் அணைப்பது போல் கையை வைத்துக்கொண்டு சொன்னாள்.. வண்டியை கிளப்பினேன். எங்கள் இருவருக்கும் தெரியும் இன்னொரு நாள் இங்கு வர வேண்டும் என அவளும் சொல்ல மாட்டாள், அப்படி சொல்லும் அளவிற்கு நானும் நடந்து கொள்ள மாட்டேன் என்று.. எங்கள் சந்தோசத்திற்கு மாலோ தியேட்டரோ தேவையில்லை என்பதை உணர்ந்திருந்தோம்.. 

அம்மன் கோவில்பட்டி அழகிகள் - டாட்டாவின் அம்மா

”சாப்புட வந்த பய அப்டியே தூங்கிட்டியாம்மா.. இனிமே எதுக்கு எழுப்பிக்கிட்டு? காலேல எந்திரிச்சதும் நானே அனுப்பி வைக்கிறேன். இல்லேனா நீயும் இங்கயே படுத்துக்கோயேன்” வாசலில் நின்று கொண்டிருந்த லட்சுமியிடம் விசிறியால் தனக்கும் பேரனுக்கும் விசிறிக்கொண்டே சிதம்பரம் சொன்னார்..

“இல்ல இருக்கட்டும்ப்பா.. அவுகளும் இன்னும் வல்ல. எப்ப வாராகன்னும் தெரில. நான் வீட்ல இல்லேனா சோறு சாப்புடாமயே படுத்துருவாக”

“ஆமா அவரு சாப்டுட்டாலும் அப்டியே ரோசம் வந்துறப்போது பாரு” தன் கணவனைப்பற்றி பேசினாலே அப்பாவுக்கு கோபம் வந்துவிடும் என்பது லட்சுமிக்கு தெரியும். வெட்டியாக திரிந்து கொண்டிருக்கும் மாப்பிள்ளையை எந்த மாமனாருக்குத்தான் பிடிக்கும்?

அவர் கோபத்தை கண்டுகொள்ளாதவளாக, “நான் காலேல வந்து இவன பாத்துக்கிடுறேன்” என சொல்லிவிட்டு வேண்டா வெறுப்பாக வெறுமையாக திரும்பி நடக்க ஆரம்பித்தாள் லட்சுமி. திடீரென ஏதோ ஞாபகம் வந்தவள் போல, டக்கென்று திரும்பி, “செல்வம் சாப்டான்ல?” என்றாள்.

“சாப்புடாமயா தூங்க விடுவோம்? அதெல்லாம் டாட்டா நல்லா சாப்டுட்டு தான் தூங்குறாரு” லட்சுமியின் தங்கை சங்கரியின் மடியில் ஒரு கறுத்த முயல்குட்டி போல் சுருண்டு படுத்திருந்த செல்வத்தின் தலையை ஒரு லேசான புன்னகையுடன் வருடிக்கொடுத்துக்கொண்டே சிதம்பரம் சொன்னார். மீண்டும் பேரனுக்கு விசிற ஆரம்பித்துவிட்டார். சிதம்பரம் மட்டும் செல்வத்தை டாட்டா என்று தான் அழைப்பார். அவன் பிறந்த ராசிப்படி அவன் பெயர் ’ட’ வரிசையில் தான் ஆரம்பிக்க வேண்டும் என யாரோ ஜோசியர் சொன்னதால் அந்த தாத்தாவுக்கு அவன் ‘டாட்டா’வாகி விட்டான். மகளுக்கு லட்சுமி என்கிற பெயர் வைத்து தான் வீட்டில் செல்வம் கொழிக்கவில்லை, பேரனுக்கு டாட்டா என்று பெயர் வைத்தாலாவது ஏதாவது நடந்து விடாதா என்கிற நப்பாசை அவருக்கு. பாவம் அவரும் என்ன செய்வார்? பத்து வயதில் இருந்து இதோ இந்த அறுபது வயது வரை பயர் ஆபிசில் வெடி மருந்துக்கு மத்தியில் தன் வீட்டுக்கான சோற்றை தேடுபவர்.

தன் பையனை மடியில் கிடத்தியிருக்கும் சங்கரியை பார்க்கும் போது லட்சுமிக்கு பொறாமையாக இருந்தது. தன் தங்கை என்றாலும் சங்கரியை லட்சுமி கோபத்தோடு முறைத்துக்கொண்டிருந்தாள். இன்னைக்கும் பையன் தன்னுடன் தூங்க மாட்டான் என்கிற சோகம் அவள் தொண்டையை அடைத்தது. தனிமையின் பயத்தை எண்ணிக்கொண்டே லட்சுமி அடுத்த தெருவில் இருக்கும் தன் வீட்டை நோக்கி, தன் வயிற்றை தள்ளிக்கொண்டே நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள். ஆம், இப்போது அவள் வயித்துப்பிள்ளைக்காரி, மூனு மாசம் ஆகிறது. அந்த பிள்ளைக்கு கூட பிர்லா என்கிற பெயரை சிதம்பரம் ஏற்கனவே முடிவு செய்துவிட்டார் என்பது இங்கு ஒரு கொசுறு. இன்றிரவும் புருஷன் வர மாட்டான் என லட்சுமிக்கு தெரியும். இருந்தாலும் தன் அம்மாவின் வீட்டில் தங்க அவளுக்கு விருப்பம் இல்லை. நன்கு விசாரித்து மகளை கட்டிக்கொடுத்தும், அவள் கஷ்டப்படுவதை ஒரு தகப்பன் கண்ணெதிரே பார்த்து வருந்துவதை அவளால் காண முடியாது. ஒரு வித குற்றவுணர்வு அவளை ஆட்கொள்ளும். அதனால் தனியாக தான் மட்டும் வருந்தினால் போதும் என தன் வீட்டுக்கு போய்க்கொண்டிருக்கிறாள். அவளுக்கு தெரியாது சிதம்பரம் தினம் தினம் மனதுக்குள் வருந்திக்கொண்டு தான் இருக்கிறாரென்பது.

லட்சுமியின் புருசன் வைரமுத்து ஒன்றும் குடிகாரனோ, மோசமானவனோ இல்லை. கொஞ்சம் பொறுப்பற்றவன். கொஞ்சம் என்ன கொஞ்சம், நிறையவே பொறுப்பற்றவன் தான். சிவகாசியில் எந்த வேலை செய்தாவது பிழைத்துக்கொள்ளலாம் என்கிற நம்பிக்கையில் தங்களுக்கென்று எந்த வித தகுதியையும் வளர்த்துக்கொள்ளாத அந்த ஊரின் சாதாரண குடிமகனில் ஒருவன் தான் அவனும். இந்த வாரம் ஏதாவது அச்சாபீசில் வேலை பார்ப்பான்.. அடுத்த வாரம் தன் உறவினர் ஒருவரின் பலசரக்கு கடையில் பொட்டலம் மடித்துக்கொண்டிருப்பான். அதற்கும் அடுத்த வாரம் தான் முதலில் வேலை பார்த்த பயர்ஆபிசில் வெடிக்கு மருந்து அடைத்துக்கொண்டிருப்பான். ஒரு இடத்தில் அவனால் குண்டியை அமுக்கி வேலை செய்ய முடியாது. கல்யாணம் ஆன மூன்றாவது நாளில் இருந்து அவன் ஏதோ ஒரு இடத்தில் வேலை பார்த்துக்கொண்டு தான் இருக்கிறான், ஆனால் சம்பளம் தான் வாங்கியபாடு இல்லை.

“வீட்ல ஆம்பளனா செலவுக்கு காசு குடுக்கணும். ஒழுங்கா வேலைக்கு போயி குடும்பத்த காப்பாத்தணும்.. ஒன்னத்துக்கும் லாய்க்கி இல்லாம எனக்குன்னு வந்து வாச்சிருக்கே” என்று லட்சுமியிடம் வைரமுத்து பாட்டு வாங்காத நாளே இல்லை. கோபத்தில், அழுகையில், ஆற்றாமையில் என லட்சுமி அவனிடம் பல நூறு முறைகள் இந்த வார்த்தைகளை சொல்லியிருப்பாள். அவனுக்கு தான் பொறுப்பு வந்த பாடில்லை. கல்யாணம் ஆன நாளில் இருந்து சண்டை தான். லட்சுமி ஒன்றும் பங்குனிப்பொங்கலுக்கு புதுத்துணி வாங்கும் அளவிற்கெல்லாம் அவனை சம்பாதிக்க சொல்லவில்லை. வேளாவேளைக்கு சாப்பிடும் அளவிற்காவது சம்பாதிக்க சொன்னாள். அதற்கு கூட அவன் லாயக்கு இல்லை என்றால் அவளும் என்ன தான் செய்வாள்? வீட்டிற்கு வந்தாலே சண்டை என்பதால் அவன் பல நாட்கள் வீட்டிற்கு வர மாட்டான். அவனுக்கும் சேர்த்து சமைத்து வைப்பாள். ரெண்டு ரூவாய்க்கு பக்கோடா பொட்டலமும் வாங்கி வைப்பாள். இரவில் அவன் வந்து தின்றால் உண்டு, இல்லையென்றால் காலையில் அதுவே லட்சுமிக்கு பழைய சோறாகிவிடும்.

இப்போதெல்லாம் லட்சுமி அவனை அதிகம் எதிர்பார்ப்பதில்லை. புருஷன் உருப்படியாக இல்லாத வீட்டில் பொண்டாட்டி தானே குடும்பத்தலைவன்? லட்சுமி ’மேப்ட்டி’ கெட்டு ஒட்ட ஆரம்பித்திருந்தாள். முக்காலியின் ஒரு மூலையில் பசையை கொட்டி, இன்னொரு மூலையில் நீல நிறத்தில் இருக்கும் தாள்களை சரித்து வைத்திருப்பாள். தன் வலது கை சுட்டு விரலால் அந்த பசையை தாளில் தேய்த்து, அதை அப்படியே எடுத்து தன் இடது கையில் வைத்திருக்கும் மரச்சில்லில் ஒட்டி மடித்துபோடுவாள். நாம் அன்றாடம் பயன்படுத்தும் தீப்பெட்டியின் டப்பா உருவாகிவிடும் அவள் கையின் சில நொடி வேலையில். விளக்கு பொருத்தவோ, வீட்டைக்கொழுத்தவோ, சிகரெட் ஊதவோ, இருட்டை போக்கவோ எதற்கு அவைகள் ஒவ்வொன்றும் பயன்படுத்தப்படும் என அவளுக்கு தெரியாது. ஆனால் இப்போது மூன்று வேளையும் அவள் உண்ணும் உணவு மேப்ட்டியால் தான் என்பது மட்டும் நன்கு தெரியும். அதனால் தான் அதிகாலை முதல் மறுநாள் அதிகாலை வரை தன்னருகில் ஒரு பாக்கெட் ரேடியோவை நண்பனாக கூட்டு சேர்த்துக்கொண்டு வெறிபிடித்த ஒரு ஓட்டக்காரனைப்போல் வேகவேகமாக கெட்டு ஒட்டிக்கொண்டிருப்பாள். சிவகாசிப்பெண்கள் தீப்பெட்டிக்கும், தண்ணீர்க்குடங்களுக்கும் தானே காலம் காலமாக வாழ்க்கைப்பட்டிருக்கிறார்கள்? லட்சுமி மட்டும் அதற்கு விதிவிலக்கா என்ன?

புருஷனோடு சண்டையிட்டதால் ஒரு சில முறை அவள் துத்தம் தின்று தற்கொலைக்கும் முயன்றிருக்கிறாள். ஆனால் செல்வம் பிறந்த பின் தான் அவளுக்கு வாழ்க்கையில் ஒரு பிடிப்பு, நம்பிக்கை வந்தது. அவளுக்கு ஒரே ஒரு ஆசை உண்டு. தன்னைப்போலோ, தன் தகப்பனைப்போலோ, உருப்படாத தன் புருஷனைப்போலோ செல்வம் ஒரு சாதாரண சிவகாசிக்காரனாக வளர்ந்துவிடக்கூடாது என்பது தான் அது. அவன் படிக்க வேண்டும், அதுவும் மெட்ரிகுலேசனில் படிக்க வேண்டும்; படித்துவிட்டு இந்த ஊருக்கு கொஞ்சம் கூட சம்பந்தம் இல்லாத, உயிருக்கு உத்திரவாதமான ஒரு வேலையில் சேர்ந்து கைநிறைய சம்பாதித்து அவளையும் வைரமுத்துவையும் கடைசி காலத்தில் காப்பாற்ற வேண்டும். ச்சேய் வைரமுத்துவை ஏன் காப்பாற்ற வேண்டும்? ஒரு அப்பனாக அவன் என்ன செய்தான்? தன்னை மட்டும் தன் மகன் கவனித்துக்கொண்டால் போதும். நினைக்க நினைக்க அவ்வளவு சந்தோசமாக இருக்கும் அவளுக்கு. கெட்டு ஒட்டிக்கொண்டே லேசாக சிரித்துக்கொள்வாள் வருங்காலத்தில் தன் மகன் தனக்கு பங்குனிப்பொங்கலுக்கு பட்டுச்சேலை எடுத்துத்தருவதாகவும், தன்னை கெட்டு ஒட்ட விடாமல் சந்தோசமாக பார்த்துக்கொள்வதாகவும், தண்ணீருக்கு அடுத்த தெரு வரை குடத்தை தூக்கி அலைய விடாமல் வீட்டிலேயே தண்ணீர் மோட்டார் வாங்கி தருவதாகவும், திருப்பதி கோயிலுக்கு கூட்டிப்போவதாகவும். எல்லாம் நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் படிப்புக்கு காசு? மேப்ட்டி ஒட்டுற காசுல ஞாயித்துக்கிழமை கறி கூட எடுக்கமுடியலையே? என்ன பண்ணுறது?

”எப்பா எம்மகன நான் படிக்க வக்க போறேன்”

“நல்ல விசயம் தானம்மா? நல்லா படிக்க வையி..எந்த ஸ்கூல்லா பாரம் வாங்கிட்டு வாரது? மங்களா ஸ்கூல்லயா? முனிசிபல் ஸ்கூல்லயா?”

“இல்லப்பா நான் அவன பாய்ஸ் ஸ்கூல்ல சேக்கப்போறேன்” கர்வமாய் சொன்னாள் லட்சுமி. அது அந்த ஊரின் மிகப்பெரிய பள்ளிகளில் ஒன்று.

“ஒனக்கு கூறுகீறு இருக்கா இல்லையா? அங்க அவன படிக்க வைக்க ஒனக்கு ஏது காசு?”

“அதாம்ப்பா ஒங்கள தேடி வந்திருக்கேன்”.. வெறுமையாக சிரித்தார் அவர். அதில் அவரது இயலாமை இயன்ற வரை தெரிந்தது. “நான் என்னம்மா பண்ண முடியும்? நீயே பாக்குறீல? சங்கரிய எத்தன பேரு கேட்டு வாராங்க? நம்மளால அதுக்கே ஒரு பதில் சொல்ல முடியுதா? இதுல டாட்டாவோட படிப்பு செலவையும் நான் எப்படிம்மா பாப்பேன்?”

“எம்பையன நான் படிக்க வைக்கிறேன்ப்பா.. யூனிபாரம், பள்ளிட செலவு எல்லாத்தையும் நானே பாத்துக்கிடுறேன். என்ன, தெனமும் இன்னும் கொஞ்ச நேரம் கண்ணுமுழிச்சு கெட்டு ஒட்டணும், அவ்ளோ தான? நீங்க எம்பையனுக்கு மூனு வேள சோறு மட்டும் போட்ருவீங்களாப்பா?” சொல்லும் போதே லட்சுமியின் கண்களில் கண்ணீர் கொட்ட ஆரம்பித்துவிட்டது. எந்த கஷ்டத்திலும் யாரிடமும் உதவி என்று வந்து கேட்காதவள் அவள். இன்று சோற்றுக்காக, தகப்பனாகவே இருந்தாலும் இப்படி வந்து அவர் முன் கூனிக்குறுகி நிற்கிறோமே என்கிற எண்ணமே அவளை அழச்செய்து விட்டது.. அரிசி வாங்கும் காசில் ரெண்டு பென்சிலும் நோட்டும் வாங்கி விடலாமே?  

“அய்யோ என்னம்மா இப்டி கேட்டுட்ட?” மகள் அழுவதை பார்த்து சிதம்பரம் திகைத்துவிட்டார். எந்த கஷ்டத்திலும் அழாதவள் அவள். நெஞ்சழுத்தக்காரி.

“எம்பையன் தெனமும் ஒரு கைப்பிடி சோறு திம்பானா? அத மட்டும் நீங்க பாத்துக்கோங்கப்பா. பசின்னு மட்டும் அவன் கேட்டுறவே கூடாது. எந்த கஷ்டமும் அவனுக்கு தெரிய கூடாது. அவன நான் படிக்கவைக்கிறேன். தயவு செஞ்சு நீங்க ……………………………………” அவளால் சொல்லி முடிக்க முடியவில்லை. தன் தகப்பனை நோக்கி இருகைகளை குவித்து கும்பிட்டுக்கொண்டே மீண்டும் அழ ஆரம்பித்துவிட்டாள்.

ஒன்றாம் வகுப்பு பாய்ஸ் ஸ்கூலில் சேர்ந்துவிட்டான் செல்வம். மஞ்சள் சட்டையும், பச்சை டவுசரும், பச்சை டையும் கட்டிக்கொண்டு அவன் பள்ளிக்கு கிளம்பும் அழகை அந்த தெருவே பார்த்தது. பின்ன? அந்த தெருவுல மொத மொத மஞ்ச ட்ரெஸ் போட்டு ஸ்கூலுக்கு போற ஆளு நம்ம செல்வம் தானே? எல்லாரும் வெள்ள சட்ட போட்ட முனிசிபாலிட்டி ஸ்கூல் பயலுக.

ஆச்சி வீட்டில் சங்கரி அவனுக்கு சோற்றில் பால் ஊற்றி பெரியதாக ரெண்டு பக்கோடா துண்டுகளை வைத்தாள்.. சோற்றை மென்றுகொண்டே 

“சித்தி ஸ்கூல்ல மிஸ்ஸு அடிப்பாங்களா?”

“அவுங்க மக்கு பயலுகள தான் அடிப்பாங்க.. நீ தான் நல்ல புள்ளேல?

ஒன்ன எதுக்கு அடிக்கப்போறாங்க?.”

“இல்ல, எங்கம்மா காலேல நான் கெளம்பும் போது, ஒழுங்கா படிக்கலேனா மிஸ்ஸு அடிப்பாங்கன்னு சொன்னாங்க.. நான் ஒழுங்க படிப்பேன்ல சித்தி?”

“ஒங்க ஸ்கூல்லயே நீ தான்டா சூப்பரா படிப்ப” அவன் தலையை கோதிக்கொண்டே சங்கரி சொன்னாள்..

“ம்ம்ம் சித்தி…. அம்மா அழகா சேக்கு சீவிருக்காங்க..ஒழைக்காதீங்க” செல்லமாக அவள் கையை தட்டி விட்டு சினுங்கினான்.

அவன் சாப்பிட்டு வருவதற்குள் லட்சுமி ரெண்டு கெட்டு ஒட்டிவிட்டாள். வீட்டை பூட்டி அவனுக்காக தெருமுக்கில் பையோடு காத்திருந்தாள். அவன் வந்ததும் ஒரு கையில் அவனையும் இன்னொரு கையில் பள்ளிப்பையையும் இழுத்துக்கொண்டு பள்ளியை நோக்கி நடப்பாள். பள்ளிக்கு செல்லும் வழியிலேயே ஏபிசிடி, ஒன் டூ ஹண்ட்ரெட், எல்லாம் அவன் சொல்லிக்கொண்டே போக வேண்டும். லட்சுமியும் சும்மா கிடையாது. மங்களா ஸ்கூலில் எட்டாம் வகுப்பு வரை படித்தவள். தப்பாக ஏதாவது அவன் சொல்லிவிட்டால் ‘நறுக்’கென்று தலையில் ஒரு கொட்டு விழும். அவளைப்பொறுத்தவரை அந்த கொட்டெல்லாம் பையன் நன்றாக படித்து ஒரு நிலைக்கு வர வேண்டும் என்பதற்காக.. ஆனால் செல்வத்தை பொறுத்தவரை அது எல்லாமே ’அம்மா நம்மமேல வச்சிருக்கிற கோவம்’. பள்ளி செல்ல ஆரம்பிக்கும் முன்வரை அவனுக்கு பிடித்திருந்த அம்மா, அவன் பள்ளி செல்ல ஆரம்பித்ததும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பிடிக்காமல் போக ஆரம்பித்தாள்..

மிஸ்ஸுக்கு பயப்படுவதை விட அவன் லட்சுமிக்கு தான் ரொம்ப பயந்தான். பள்ளியில் அவனை விட்டுவிட்டு டாட்டா சொல்லும் போது லட்சுமிக்கு கண்கள் கலங்கிவிடும். ‘நல்லா படிக்கணும் கனி. மிஸ்ஸு சொல்றத கவனிக்கணும்யா. அம்மா மத்தியானம் சோறு கொண்டுவாரேன், என்ன?” அவன் முகத்தை வருடிக்கொடுத்துவிட்டு கிளம்பிவிடுவாள்.

வீட்டிற்கு வந்த பின் ரேடியோவை அருகில் வைத்துக்கொண்டு நாளை உலகமே அழிந்துவிடுவது போல் கெட்டு ஒட்டிக்கொண்டிருப்பாள் மதியம் வரை. செல்வத்தை பள்ளியில் சேர்த்ததில் இருந்து இரண்டு நாட்களுக்கு ஒரு முறை தான் லட்சுமி சமைத்தாள். வெறும் சோறு, பால், ஊறுகாய் போதும் அவளுக்கு, பக்கோடாவெல்லாம் அவள் மறந்து நாட்களாகிவிட்டன. செல்வம் வீட்டில் சாப்பிடாததால் அவளுக்கு சமையல் வேலையும் மிச்சம், சமையல் செலவும் மிச்சம். ’எல்லாமே அவன் படிப்புக்கு தான?’ என மனதிற்குள் நினைத்துக்கொள்வாள். பசியை பொறுக்கவே முடியாது என்கிற நிலை வரும் போது மட்டும் சாப்பிட்டுக்கொள்வாள். அருகில் எப்போதும் ஒரு சொம்பில் தண்ணீர் மட்டும் இருந்து கொண்டே இருக்கும்.

மதியம் சங்கரி கொடுக்கும் சாப்பாட்டுக்கூடையை எடுத்துக்கொண்டு விறுவிறுவென சாப்பாட்டு மணி அடிப்பதற்கு முன் பள்ளிக்கு சென்று விட வேண்டும், செல்வம் பசி பொறுக்க மாட்டான். சாப்பாட்டு நேரத்தில் அன்று நடத்திய பாடங்களை எல்லாம் ஒவ்வொன்றாக அவனிடம் கேட்பாள். அவன் ராமர் வில் ஒடித்த கதையையும், சிங்கம் எருமையை வேட்டை ஆடிய கதையையும் கைகளால் விவரித்துக்கொண்டே சொல்வதை கேட்கும் போது அவளுக்கு வாய் பூரா பல்லாகிவிடும், ஏதோ தன் மகன் சிவகாசியில் அச்சாபீஸ் தொறந்து நாலு பேருக்கு சம்பளம் கொடுப்பது போல. மதியம் டீச்சர் வரும் வரை காத்திருந்து ஜன்னல் வழியாக டாட்டா காட்டிவிட்டுத்தான் கிளம்புவாள். வீட்டிற்கு திரும்பியவுடன் சோறு, தண்ணீர் மறந்து கெட்டு, கெட்டு கெட்டு தான். குறுக்கெல்லாம் கடுக்கும். லேசாக படுக்கலாம் என்று படுத்தாலும் முதுகு வின் வின்னென்று தெறிக்கும். உட்காரவும் முடியாது, படுக்கவும் முடியாது. ஆனால் என்ன செய்வது? கெட்டு ஒட்டினால் தான் அவனின் அடுத்த டேர்ம் பீஸை கட்ட முடியும்.

மதியம் கெட்டு ஒட்டிய பின் மீண்டும் மாலை அழைக்க வந்துவிடுவாள். வீட்டிற்கு செல்லும் வழியில் காலை போல் அவன் வாய்ப்பாடு, அது இதுவென்று என்று மிஸ் நடத்திய பாடத்தை ஒப்பித்துக்கொண்டே வர வேண்டும். தவறாக சொன்னாலோ தெரியாமல் முழித்தாலோ வழக்கம் போல கொட்டு விழும். வலியில் ரோட்டிலேயே அவன் தேம்பி தேம்பி அழ ஆரம்பித்துவிடுவான். அவள் அதையெல்லாம் சட்டை செய்யாமல் அடுத்தடுத்த கேள்விகளை அடுக்கிக்கொண்டே போவாள். அம்மா என்றாளே அடிப்பவள் தான் என நினைத்துக்கொண்டான்.

வீட்டிற்கு சென்றதும் அவனை மீண்டும் படிக்க சொல்லுவாள். கெட்டு ஒட்டிக்கொண்டே அவனிடம் கேள்வி கேட்டு ஒப்பிக்க வைத்துக்கொண்டிருப்பாள். அந்த நேரத்தில் மட்டும் ரேடியோ ஓடாது. அவன் சரியான பதில் சொல்லிவிட்டால், “குட் பாய்” என கட்டிப்பிடித்துக்கொள்வாள். தவறான பதில் அவன் கூறினாலும் கெட்டு ஒட்டும் மும்முரத்தில் “இன்னொருக்க படிச்சிட்டு வா” என நோட்டை கொடுத்துவிடுவாள். அடுத்து அவன் சரியாக ஒப்பித்துவிடுவான். மீண்டும் “என் செல்லம் குட் பாய்” என அவனை கொஞ்சுவாள்.

“இப்ப என்ன பாத்து சிரிக்குறீங்க.. அப்பத மட்டும் எதுக்கு தலையிலயே கொட்டுனீங்க? எனக்கு இன்னும் மண்டேல வலிக்குது தெரியுமா?” தலையை தடவிக்கொண்டே சொன்னான்.

“ஆமா படிக்கலேனா பெறகு செல்லம் கொஞ்சுவாங்களா தம்பிய? ஒழுங்கா படிச்சாத்தான நாளைக்கு நல்ல வேலைக்கு போலாம்?”

“நல்ல வேலைக்கு போயி?”

“அம்மாவ கெட்டு ஒட்டாம பாத்துக்கலாம்”

“அப்பறம்?” தலையை சாய்த்துக்கொண்டு அழகாக கேட்பான்.

“பெரிய வீடு கட்டலாம்”

“பெரிய வீடா?” கையை அகலமாக விரித்து கண்களை பெரிதாக்குவான், “அப்பறம்?”

“அப்பறம் ஒரு காரு வாங்கலாம்”

“எம்மா டைவருலாம் வேண்டாம். நாந்தான் ஓட்டுவேன். டுர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்” கார் ஓட்டுவது போல் சைகை செய்துகொண்டிருப்பான்.

வெளியே சங்கரியின் சத்தம் கேட்டது, “செல்வம்…………………” அவன் நிமிர்ந்து அம்மாவை பார்ப்பான். “போ, சித்தி கூப்டுறால? போயி ஆச்சிவீட்ல சாப்ட்டு வா”

இப்படியே கொஞ்ச நாள் சென்றது. செல்வம் என்றால் ஆச்சி வீட்டில் தாத்தாவுக்கும் சித்திக்கும் மிகவும் செல்லம் என்றாகி விட்டது. ஆச்சி வீட்டில் யாரும் அவனை டேபில்ஸ், போயம் எல்லாம் ஒப்பிக்க சொல்லி கேட்பதில்லை, தலையில் நறுக் கொட்டு கிடையாது. அவனுக்கு ஆச்சி வீடு மிகவும் பிடித்துப்போய்விட்டது. சித்தியிடம் மிகவும் ஒட்டிக்கொண்டான்.

ஒரு சனிக்கிழமை இரவு, “சித்தி நாளைக்கு எனக்கு லீவு தான? நான் இங்கயே படுத்துக்கிறேனே? ப்ளீஸ் சித்தி” அவள் நாடியை பிடித்து கொஞ்சிக்கொண்டே கேட்டான். சாப்பிட போனவன் இன்னும் வராததை நினைத்து பயந்து லட்சுமி வந்தாள். “சாப்ட்டு இன்னைக்கு இங்கயே தூங்கிட்டான், ரொம்ப அலுப்பு போல” என சிதம்பரம் சொன்னார். அன்று லட்சுமிக்கு அது வித்தியாசமாக தெரியவில்லை. ஆனால் அதன் பின் அடிக்கடி, என்ன அடிக்கடி, தினமுமே அவன் அங்கு தூங்க ஆரம்பித்துவிட்டான். சங்கரியுடன் தான் மிகவும் ஒட்டுகிறான். எதுவென்றாலும் சித்தி சித்தி என்று உயிரை விடுகிறான். ”வீட்ல போயி தூங்குப்பா”னு சொன்னாலும் கேட்காமல் அழ அரம்பித்துவிடுவான். ’வீட்டுக்கு போ மாட்டேன் சித்தி’ என அடம்பிடிப்பான் சங்கரியை இறுக்க கட்டிக்கொண்டு. லட்சுமிக்கும் சங்கரி மேல் லேசான பொறாமை வந்துவிட்டது. இப்போதெல்லாம் அவனின் யூனிபாரம் கூட ஆச்சிவிட்டில் தான் உள்ளது.

இந்த நேரத்தில் தான் லட்சுமி மீண்டும் உண்டாகியிருந்தாள். ஒரு ஞாயிறன்று மதியம் சாப்பிடப்போனவனைத்தேடி அம்மா வீட்டிற்கு வந்தவள் தெருவில் அவன் மற்றவர்களோடு விளையாடுவதைக்கண்டாள்.

“டேய் செல்வம் ஒங்கம்மா வாராங்கடா” டவுசர் கூட போடாத அவன் நண்பன் ஒருத்தன் சொன்னான்.

செல்வம் மெல்ல திரும்பி பார்த்துவிட்டு, “டேய் அது எங்க பழைய அம்மாடா. எங்க புது அம்மா யாருன்னு தெரியுமா? ஆச்சி வீட்டுக்குள்ள பாத்திரம் மினுக்கிட்டு இருக்காங்க பாரு அவங்க தான்” என சங்கரியை சொன்னான். லட்சுமிக்கு அவன் சொன்ன வார்த்தைகளின் அர்த்தம் புரிய சில நொடிகள் தேவைப்பட்டன. புரிந்தவுடன், டக்கென்று இதயம் நின்றுவிடுவது போல் இருந்தது. அவள் தலையில் பலமான ஏதோ இறங்குவது போல் உணர்ந்தாள்.

”என்னடா சொன்ன?”

“எம்மா நல்லாருக்குல? நீங்க இனிமேல் பழைய அம்மா.. சித்தி தான் புது அம்மா” சுட்டுவிரலை மடக்கிக்காட்டி சிரித்தான். உதட்டைக்கடித்துக்கொண்டு அழுகையை அடக்கியவாறே அவன் கன்னத்தில் ஓங்கி ஒரு அறைவிட்டாள் லட்சுமி. அடி வாங்கிய அதிர்ச்சியில் பெரிதாக வாயைத்திறந்த அவனால் அழமுடியவில்லை. மூச்சு முட்டிக்கொண்டது. சில நொடிகள் கழித்து தான் குரல் வெளியே வந்தது. தெருவே அதிரும் அளவிற்கு அழுதான். சத்தம் கேட்டு வெளியே ஓடி வந்தாள் சங்கரி. “ஏன்க்கா பிள்ளைய அடிச்ச?” செல்வத்தை தூக்கிக்கொண்டு அவன் முதுகில் தடவிக்கொண்டே கேட்டாள்.

“ஒன்னுமில்ல என் பிள்ளைய என்ட்ட குடுக்குறீயா இல்லையா? நான் பாத்துக்கிறேன்” வெடுக்கென்று சங்கரியின் கையில் இருந்த செல்வத்தை பிடுங்கிக்கொண்டு, ’அக்கா அக்கா’வென சங்கரி கத்துவதை காதில் வாங்கிக்கொள்ளாமல் தன் வீட்டை நோக்கி வேகமாக நடந்தாள். லட்சுமியின் தோளில் கிடந்த செல்வம் சித்தி சித்தி என சங்கரியை நோக்கி பாய்ந்து கத்தினான். சங்கரிக்கு லட்சுமியின் கோபத்திற்கான காரணம் புரியவில்லை.

இரவு அவன் சாப்பிட வரவில்லை. வேலை முடிந்து வந்த சிதம்பரம் நடந்தவைகளை எல்லாம் கேள்விப்பட்டு, லட்சுமியிடம் வந்து, தூங்கிக்கொண்டிருந்த செல்வத்தை காட்டி, “பையன சாப்ட அனுப்பலையா?”

“இல்ல” கெட்டு ஒட்டிக்கொண்டே அப்பாவை நிமிர்ந்து பார்க்காமல் சொன்னாள்.

“எதுக்கு?”

“நான் பெத்த பிள்ள எவளையோ அம்மான்னு சொல்லும். என்ன பழைய அம்மான்னு சொல்லும். இதெல்லாத்தையும் பாத்துட்டு நான் சும்மா இருக்கணுமா?” பொங்கி வரும் அழுகையை கைகளால் துடைத்துக்கொண்டே அவள் குனிந்தபடி கெட்டு ஒட்டிக்கொண்டிருந்தாள்.

“ஏ கூறுகெட்டவளே சின்னப்பய ஏதோ தெரியாம சொல்லிட்டியான் அதுக்கு ஏன் அழுகுற?”

“எனக்குன்னு வேற யாருப்பா இருக்கா? அவனுக்காக தான நான் இவ்ளோ கஷ்டப்படுறேன்? வயித்துல ஒன்ன வச்சுக்கிட்டு அதுக்கு ஒரு ஆஸ்பத்திரிக்கு கூட போயி காட்டாம நான் எதுக்கு இருக்கேன்? அவனுக்காகத்தான? அவன் அப்படி சொன்னா மனசு கேக்குமா? நீங்களே சொல்லுங்க” சிதம்பரத்தை நிமிர்ந்து பார்த்து இன்னும் அதிகமாக அழுதாள்.

“அவன் யார சொல்லிட்டான்? சங்கரியத்தான? இதுல என்ன இருக்கு?”

“என்னப்பா இப்டி சொல்றீங்க?”

“சொல்றேன்னு கோவப்படாத லட்சுமி.. நானே கேக்கணும்னு தான் நெனச்சேன். நீயும் இப்ப உண்டாயிட்ட. நாளைக்கே ஒனக்கு இன்னொரு பிள்ள வந்ததும் நீ ரெண்டு பேரையும் எப்படி கவனிப்ப?”

லட்சுமிக்கு லேசாக குழம்பியது, “அதுக்கு?”

“இல்ல சங்கரிக்கும் இப்போதைக்கு கல்யாணம் ஆகப்போற மாதிரி தெரில. அதனால செல்வம் எங்க கூடயே இருந்திரட்டுமே?”

தன் அப்பா இப்படி கேட்பார் என லட்சுமி கனவிலும் எதிர்பார்க்கவில்லை. “எப்டிப்பா இப்டி கேக்குறீங்க? நான் வாழுறதே செல்வதுக்காண்டி தாம்ப்பா!”

“ஆமா அதான் இப்ப வயித்துல ஒன்ன சொமந்துட்டு நிக்குறியா?” குத்தலாக கேட்டார் சிதம்பரம். “யோசிச்சு பாரு, இன்னொரு பிள்ளயும் வந்துட்டா ஒன்னால இவனயும் படிக்க வச்சு, அவனுக்கும் செலவழிக்க முடியுமா? செல்வம் எங்க கூடயே இருந்திரட்டும். கொஞ்ச நாள் ஒரு மாதிரி தான் இருக்கும். எங்க போயிற போறோம்? பக்கத்து தெரு தான? வேணும்னா வந்து பாத்துக்கோ”

வீட்டில் பேச்சு சத்தம் வருவதை கேட்டு விழித்துக்கொண்ட செல்வம் தாத்தாவை பார்த்ததும் அவரிடம் ஒட்டிக்கொண்டான். “தாத்தா நான் ஒங்க கூடயே வந்துறேன் தாத்தா” அடம்பிடித்து அழ ஆரம்பித்துவிட்டான்.

“இங்காரு லட்சுமி பய சாப்டாம வேற இருக்கியான். இப்ப நான் சாப்ட கூட்டு போறேன். நாளைக்கு சாவகாசமா பேசிக்கலாம்” லட்சுமியின் பதிலுக்கு எதிர்பாராமால் செல்வத்தை தூக்கொண்டு விடுவிடுவென நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டார் சிதம்பரம். ‘அய்யா செல்வம் வேண்டாம்யா அம்மாட்ட வந்துருய்யா’ என அவள் சொல்வதை சிதம்பரமும் செல்வமும் காதிலேயே வாங்கிக்கொள்ளாமல் நடையை கட்டினர். 

மறுநாள் காலை லட்சுமி வரவில்லை. சரி மதியமாவது வருவாள் என எதிர்பார்த்தார் சிதம்பரம். அப்போதும் வரவில்லை. நேற்று தாத்தாவோடு வந்தவனுக்கு அம்மாவை இவ்வளவு நேரமாக காணாததால், அம்மா ஞாபகம் வந்துவிட்டது. “தாத்தா நான் அம்மாட்ட போறேன், அம்மாவ எங்க?” என்று நச்சரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டான். லேசாக சினுங்கியவனை சமாதானம் செய்து கொஞ்ச நேரத்தில் உறங்க வைத்து விட்டார். லட்சுமி இன்னமும் வராததால் சந்தேகமடைந்தவர் ஒரு எட்டு போய் அவள் வீட்டை பார்த்தார். வீடும் பூட்டிக்கிடந்ததால் சிதம்பரத்திற்கு பயமாகிவிட்டது, லட்சுமி எதுவும் ஏட்டிக்குப்பூட்டி செய்துவிட்டாளோ என. பதறியடித்து சங்கரியிடம் வந்து விசயத்தை சொன்னார். இருவரும் என்னவோ ஏதோ என பதறியடித்து லட்சுமியை தேட கிளம்புகையில் அவள் சோர்ந்து போய் மிக மெதுவாக சிதம்பரத்தின் வீட்டு வாசலில் ஏறினாள். “எங்கக்கா போய் தொலஞ்ச? நானும் அப்பாவும் எப்படி பதறிட்டோம் தெரியுமா?”

மெதுவாக வீட்டிற்குள் நுழைந்தவளை பார்த்ததும் சிதம்பரத்திற்கு எல்லாம் புரிந்துவிட்டது. “அய்யோ ஏம்மா இப்டி பண்ணுன? அய்யோ” தலையில் அடித்துக்கொண்டே அழ ஆரம்பித்துவிட்டார். லட்சுமி புடவையால் வாயை மூடிக்கொண்டு அழுகையை கட்டுப்படுத்த நினைத்தாலும் அவளால் முடியவில்லை. இருவரும் அழுவதைப்பார்த்த சங்கரிக்கு என்ன ஏதென்று புரியவில்லை. “எப்பா ஏன்ப்பா அழுகுறீங்க? எப்பா சொல்லுங்கப்பா” என்று சங்கரி சிதம்பரத்தின் தோளை பிடித்து உலுக்கினாள்.

“ஒங்கக்கா வயித்துல இருந்தத கழுவிட்டு வந்துட்டாம்மா. ஒரு பிஞ்சு உசுர கொன்னுட்டாடீ ஒங்கக்கா. அய்யோ பாவி இப்படி பண்ணிட்டியேடீ” சிதம்பரம் பெருங்குரலெடுத்து அழுதார். சங்கரிக்கு யாருக்கு ஆறுதல் சொல்வதென தெரியவில்லை. அவளும் அழ ஆரம்பித்துவிட்டாள். மதியம் சாப்பிட்டு உறங்கிக்கொண்டிருந்த செல்வம் அழுகை சத்தம் கேட்டு எழுந்தான். எல்லோரும் ஏன் அழுகிறார்கள் என அவனுக்கு புரியவில்லை. அவன் முழித்துவிட்டதை பார்த்த லட்சுமி மெதுவாக அவன் அருகில் சென்றாள். ரொம்ப நேரம் கழித்து அம்மாவை பார்த்ததும் அவனுக்கு அவள் அடித்தது, கொட்டியது எதுவும் ஞாபகம் வரவில்லை. “அம்மா’ என கத்திக்கொண்டே அவளை இடுப்போடு சேர்த்துக்காட்டிக்கொண்டான். லேசாக அவளுக்கு வலித்தாலும் மகன் ஆனந்தமாக கட்டிக்கொண்ட சந்தோசம் அந்த வலியை மறக்கடித்துவிட்டது.

அவன் கையை பிடித்துக்கொண்டு “வாப்பா போலாம் நம்ம வீட்டுக்கு, நாளைக்கு ஸ்கூலுக்கு ஹோம் வொர்க் எழுதாம போனா மிஸ்ஸு அடிப்பாங்கல்ல? வா” அழுகையை அடக்கிக்கொண்டு அவனை அழைத்தாள் லட்சுமி. லட்சுமி அழுவதை பார்க்கும் போது அவனுக்கும் அழுகை வந்துவிட்டது. சித்தி, தாத்தா யாரும் அவன் கண்ணுக்கு தெரியவில்லை. அம்மா வயிற்றில் இருந்த தம்பியை காணவில்லை என்பது மட்டும் அவனுக்கு புரிந்தது. கம்மென அவள் பின் நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டான்.

வாசலை விட்டு வெளியே இறங்கியவள் மெதுவாக சிதம்பரம் பக்கம் திரும்பி, “யூனிஃபாரம், நோட்டெல்லாம் வாங்க தெரிஞ்ச என்னால எம்பிள்ளைக்கு இனிமேல் மூனு வேள சோறாக்க முடியாதா? என்ன, தெனமும் இன்னொரு பத்து கெட்டு சேத்து ஒட்டுனா போதும். அவ்வளவு தான? ரெண்டு மன்னேரம் கம்மியா தூங்கணும், அவ்வளவு தான? எம் பிள்ளைய நான் நல்லா படிக்க வப்பேன். அவன் ஒருத்தன நல்லா வளத்தாலே போதும் எனக்கு. அவனும் எம்பிள்ளையா மட்டும் இருந்தா போதும். நான் எவ்வளவோ கஷ்டப்படுறது வேற யாரையோ அவன் அம்மான்னு கூப்டுறதுக்கா? பெரிய படிப்பெல்லாம் படிச்சி எனக்கு என்ன பிரயோஜனம்? அம்மான்னு ஒரு வார்த்த என்ன அவன் சொல்லலேனா எனக்கு எதுக்கு இந்த சீவன்? ஒரு வேள அவன் படிக்காம, இந்த ஊருக்காரனாவே ஆயி பயர் ஆபிஸ், அச்சாபீஸ்னு போனாலும், எம்பிள்ளையா இருந்தா அதுவே எனக்கு போதும்ப்பா” கண்களில் கண்ணீர் வந்தாலும் அவள் முகத்தில் ஒரு சின்ன சந்தோசம் தெரிந்தது. செல்வத்தின் கையை பிடித்துக்கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள் தன் தெருவை நோக்கி. சிதம்பரம் அவளை தடுக்கவில்லை. செல்வம் அம்மாவின் கையை பிடித்துக்கொண்டு அவளோடு நடந்து கொண்டிருந்தான்.

போகும் வழியில், “தம்பி இனிமேல் அம்மா ஒன்ன அடிக்கவே மாட்டேன். ஆனா நீயி நல்லா படிக்கணும், சேரியா?”

“தப்பா சொன்னா தான அடிப்பிங்க? நான் தான் இனிமேல் கரெக்ட்டா சொல்லிருவேனே!?”

“சரிடா செல்லம்” அவன் தலையை வருடிச்சொன்னாள்..

“ம்மா தம்பிய எங்கம்மா?”

“அது நீ நல்லா படிச்சாத்தான் தருவேன்னு சொல்லிட்டு சாமி திரும்ப எடுத்துக்கிட்டருப்பா”

“எம்மா நா நல்லா படிச்சி, நாம வீடு, காரெல்லாம் வாங்கிட்டு சாமிட்ட இருந்து தம்பியவும் திருப்பி வாங்கிருவோம், சேரியா?….” நிமிர்ந்து அம்மாவை பார்த்துக்கேட்டான்.

அவனை தன் உடலோடு சேர்த்து அணைத்துக்கொண்டு கண்ணீரின் ஆனந்தத்தை சுவைத்துக்கொண்டே நம்பிக்கையோடு நடந்துபோனாள் கெட்டுக்கும் வறுமைக்கும் வாக்கப்பட்டு பிள்ளைகளின் மேல் அனைத்து கனவையும் சுமந்து திரியும் ஒரு சாதாரண சிவகாசித்தாய்…

- சிவகாசிக்காரன்..